Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 17 października 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu (w sentencji tego zarządzenia omyłkowo wpisano datę 17 września 2014 r. – uwaga Sądu).
W jego uzasadnieniu wskazano, że zawarty w skardze z dnia 30 kwietnia 2014 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na to, że skarżący w wyznaczonym siedmiodniowym terminie nie uzupełnił braku formalnego tego wniosku poprzez sprecyzowanie, czy zawarty w skardze z dnia 30 kwietnia 2014 r. wniosek o ustanowienie adwokata dotyczy przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie wszczętej skargą na decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], czy też wniosek ten dotyczy przyznania prawa pomocy w związku z planowanym wniesieniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi w celu stwierdzenia niezgodności z prawem przyszłego prawomocnego orzeczenia Sądu. Termin ten upłynął bezskutecznie we wtorek 30 września 2014 r. skoro pismo referendarza sądowego z dnia 17 września 2014 r. wzywające do uzupełnienia tego braku doręczono skarżącemu w dniu 23 września 2014 r., zaś skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi.
Odnośnie wniosku w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w zarządzeniu tym wskazano, że skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p. s. a., z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Powyższe zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 października 2014 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 października 2014 r.
W dniu 28 października 2014 r. skarżący złożył pismem, opatrzonym tą sama datą, sprzeciw od tego zarządzenia, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie, obejmującym ustanowienie adwokata, gdyż w sprawie przysługuje mu skarga do NSA, a więc odmowa ustanowenia adwokata jest bezzasadna. W sprzeciwie tym dodał, że pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona lub adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd (art. 260 p.p.s.a.).
W świetle powyższego, wskutek skutecznie wniesionego sprzeciwu, zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 października 2014 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, utraciło moc, zaś zawarty w skardze z dnia 30 kwietnia 2014 r. wniosek o przyznanie tego prawa - podlega rozpoznaniu przez sąd.
Dodać trzeba, że skarżący w niniejszej sprawie złożył również w skardze wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który ponowił w kolejnych pismach, tj. w piśmie z dnia 6 czerwca 2014 r. zawierającym wniosek o wyłączenie sędziów oraz w piśmie z dnia 28 sierpnia 2014 r. zawierającym zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2014 r. oddalające wniosek o wyłączenie sędziów.
W zawartym w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu skarżący podał, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w celu wniesienia do NSA skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem przyszłego orzeczenia Sądu, które wyrządza olbrzymią krzywdę nie do naprawienia na dostępnej drodze, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia nie była i nie jest możliwa na drodze dostępnych środków zaskarżenia.
Pismem referendarza sądowego z dnia 17 września 2014 r. wezwano więc skarżącego do sprecyzowania braku formalnego, zawartego w skardze z dnia 30 kwietnia 2014 r., wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu poprzez wskazanie, czy dotyczy on przyznania prawa pomocy w niniejszym postępowaniu sądowym wszczętym skargą na decyzję Prezydenta W. [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, czy też wniosek ten dotyczy przyznania prawa pomocy w związku z planowanym wniesieniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi w celu stwierdzenia niezgodności z prawem przyszłego prawomocnego orzeczenia Sądu.
W piśmie tym pouczono skarżącego, że odpowiedzi należy udzielić w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania tego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 49 § 1 i § 2 w związku z art. 258 § 3 p.p.s.a.).
W piśmie wyjaśniono również skarżącemu, że w myśl art. 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych w toku całego postępowania sądowego.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 września 2014 r.
Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe pismo referendarza sądowego wzywające do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W myśl § 2 tego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Do zarządzeń lub postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego lub postanowień sądu (art. 258 § 3 p.p.s.a). Zatem referendarz sądowy z mocy tego przepisu był uprawniony do wezwania skarżącego do sprecyzowania w jakim celu żąda przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi na powyższe pismo referendarza sądowego z dnia 17 września 2014 r., pomimo że zostało ono mu doręczone w dniu 23 września 2014 r.
Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez sprecyzowanie, czy zawarty w skardze z dnia 30 kwietnia 2014 r. wniosek o przyznanie tego prawa poprzez ustanowienie adwokata z urzędu dotyczy przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie wszczętej skargą na decyzję Prezydenta W. [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, czy też wniosek ten dotyczy przyznania prawa pomocy w związku z planowanym wniesieniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi w celu stwierdzenia niezgodności z prawem przyszłego prawomocnego orzeczenia Sądu -upłynął bezskutecznie we wtorek 30 września 2014 r.
Powyższe skutkuje pozostawieniem, zawartego w skardze, wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu bez rozpoznania.
Odnośnie zaś zawartego w skardze wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, ponownie wskazać należy, że w myśl art. 239 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych w toku całego postępowania sądowego. Z przepisu tego wynika bowiem, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zwolnienie od tych kosztów dotyczy zatem również zwolnienia od kosztów sądowych zawartego w pismach skarżącego z dnia 28 sierpnia 2014 r. i z dnia 6 czerwca 2014 r.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.