Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., dalej: SKO, umorzyło postępowanie wszczęte wezwaniem Z.R., dalej: skarżący, z dnia 28 marca 2014 r. "do usunięcia naruszenia prawa i rozpatrzenia podania z dnia 14 stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołanej postanowieniem SKO z dnia [...]w którym kolegium odmawia mi wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...]
Powyższe postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2014 r., zawierało ono pouczenie o tym, że jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na wskazane wyżej postanowienie, domagając się jednocześnie zawieszenia postępowania w oparciu o art. 56 w związku z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 235 § 1 k.p.a., łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia wymienionych w skardze spraw ze względu na to, że są one ze sobą w związku i mogą być wniesione jedną skargą, a także zwolnienia z kosztów sądowych w całości.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżone postanowienie ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Wobec tego skarga wniesiona do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. podlega odrzuceniu z przyczyn przedmiotowych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W każdym przypadku badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w świetle art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Natomiast skarga jest niedopuszczalna, jeżeli nie spełnia ustawowo określonych warunków odnośnie przedmiotu skargi, jej formy i treści.
Z materiału aktowego niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. postanowienie SKO z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 i art.105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., stanowiąc odpowiedź na ponowne wezwanie wystosowane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Nie należy zatem do żadnej kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wskazać w tym miejscu należy, że podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia - wydanego w postępowaniu administracyjnym - do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie ulega wątpliwości, że nie obejmuje on zaskarżonego postanowienia.
W zaistniałym więc stanie faktycznym i prawnym należy uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 do 5.
W tej sytuacji wniesiona w niniejszej sprawie skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Na marginesie sprawy stwierdzić jedynie należy, że z uwagi na odrzucenie skargi Sąd nie był zobligowany do rozważenia kwestii zawieszenia postępowania sądowo-administracyjnego. Z przyczyny, o której była mowa wyżej nie zachodzą także przesłanki do uwzględnienia wniosku o połączenie wskazanych w skardze spraw do wspólnego rozpoznania. Natomiast wniosek w przedmiocie przyznania prawa pomocy został rozpoznany przez Sąd postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 417/14.