Uzasadnienie
Y. Y. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na niewykonanie przez Wojewodę D. (dalej: organ) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2021 r. sygn. III SAB/Wr 1702/20 w przedmiocie bezczynności w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że decyzją z dnia 17 listopada 2022 r. udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 17 listopada 2022 r.
Skarżący pismem z dnia 14 grudnia 2022 r. (k.39) oświadczył, że nie podtrzymuje skargi przedmiotowej skargi, wobec wydania przez organ decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady,że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07, Legalis).
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi, zaś oświadczenie skarżącego w przedmiocie nie podtrzymywania skargi - zakwalifikowane przez Sąd jako cofnięcie skargi – w świetle materiału aktowego niniejszej sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w sentencji.