Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 29 września 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 30 listopada 2009 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu adwokata E. Ś. Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. stawili się: skarżący osobiście oraz adw. E. Ś. wyznaczona przez ORA we W. jako pełnomocnik z urzędu. Pełnomocnik oświadczyła, że pomimo kierowanej przez nią korespondencji do skarżącego nie otrzymała upoważnienia do reprezentowania skarżącego na rozprawie.
Po pouczeniu przez Sąd o treści art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skarżący oświadczył, że nie udziela pełnomocnictwa wskazanemu przez ORA we W. adwokatowi E. Ś., ponieważ chce występować osobiście w tej sprawie.
Pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. adwokat E. Ś. złożyła do WSA we Wrocławiu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią art. 244 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 kwietnia 2010 r.), ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowiło uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Oznaczało to, że ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy nie było jednoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa, bowiem dla skuteczności czynność procesowych dokonywanych przez reprezentanta konieczne było uzyskanie przez niego umocowania do działania w imieniu zastępowanego. Dopiero dysponując pełnomocnictwem procesowym pełnomocnik był legitymowany przeglądać akta, składać pisma procesowe, tym środki odwoławcze. (patrz Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2009 r., II FZ 177/08, nr LEX 493759).
W przedmiotowej sprawie, skarżący na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r., po zapoznaniu z treścią art. 244 § 2 p.p.s.a., oświadczył jednoznacznie, że nie udziela pełnomocnictwa adwokatowi wyznaczonemu przez ORA we W. i chce występować w sprawie osobiście.
Mając powyższe na uwadze, należało odmówić przyznania wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną, gdyż pełnomocnik nie został umocowany do występowania w imieniu skarżącego.
Z tych względów, na podstawie art. 224 p.p.s.a i 244 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.