Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 września 2019 r., nr [..] pełnomocnik zarządu A S.A. z siedzibą we W. (dalej: Spółka) zawiadomił M. N. (dalej: strona lub skarżący), że dane żądane przez niego w punktach 3 i 4 wniosku z dnia 25 lipca 2019 r., dotyczące wykonania dachu budynku [...], stanowią informację wewnętrzną i nie mają charakteru publicznego. Nie mogą zatem zostać udostępnione w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.).
W dniu 27 września 2019 r. skarżący wystąpił do tutejszego Sądu ze skargą na opisane powyżej pismo, żądając jego uchylenia i zobowiązania Spółki do udostępnienia danych wskazanych w punktach 3 i 4 wniosku.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, albowiem żądana informacja nie ma przymiotu informacji publicznej, ewentualnie o jej oddalenie, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącego argumentów.
Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2019 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 (słownie: dwustu) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 25 listopada 2019 r.
Skarżący w przewidzianym okresie, który upływał z dniem 2 grudnia br., nie usunął braków fiskalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że wniesiona skarga nie została przez stronę opłacona, mimo wezwania jej do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego. I choćby już z tego powodu winna być ona odrzucona. Niemniej jednak w toku kontroli jej dopuszczalności Sąd doszedł do wniosku, że przedmiotowa skarga dotknięta była dalej idącą wadą, aniżeli dostrzeżony brak fiskalny, która powinna stanowić główną przyczynę jej odrzucenia.
Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także ich bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3).
Do tego rodzaju szczególnych aktów prawnych należy zaś m.in. ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje zasady i tryb udzielania informacji o sprawach publicznych.
Przepisy przywołanej ustawy precyzują, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, rozpatrując wniesione do niego żądanie, winien zachować się w jeden z następujących sposobów:
- - przede wszystkim udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu, lub
- - poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, że jego żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), bądź też zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), lub
- - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w formie decyzji administracyjnej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, a także w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc wówczas, gdy mimo wezwania strona nie wykazała, w jakim zakresie uzyskanie danej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, spółka zobowiązana do rozpoznania żądania strony skarżącej z dnia 25 lipca 2019 r. w zakresie punktów 3 i 4, uznała, że zawnioskowane materiały nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też wystosowała ona do strony skarżącej pismo z dnia 25 września 2019 r., w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.
Nie budziło zatem wątpliwości Sądu, że zaskarżone pismo miało charakter ściśle informacyjny i w żadnym razie nie stanowiło rozstrzygnięcia odmawiającego udostępnienia danych publicznych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Spółka w ogóle się do tej kwestii nie odniosła, zasadnie twierdząc, że można odmówić udostępnienia tylko takiej informacji, która ma charakter informacji publicznej. Dlatego też w ocenie Sądu na wskazane pismo nie przysługiwała skarga sądowoadministracyjna, albowiem nie mieściło się ono w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 – 3 p.p.s.a.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że pismo informujące wnioskodawcę o tym, iż informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 2867/02, z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 928/05 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu).
Konsekwencją przywołanego poglądu jest niedopuszczalność zbadania w niniejszej sprawie prawidłowości postępowania spółki i zasadności zajętego przez nią stanowiska o braku publicznego waloru zawnioskowanych przez stronę dokumentów. Niemniej jednak skarżący nie jest całkowicie pozbawiony ochrony prawnej w takiej sytuacji. Jeżeli bowiem uznaje, że żądane przez niego informacje są jednak informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie wnioskowym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to może wnieść skargę na bezczynność Spółki. Tylko bowiem w tym przypadku sąd stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, może ocenić prawidłowość działania podmiotu zobowiązanego oraz zasadność dokonanej przez niego kwalifikacji charakteru prawnego żądanych informacji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I OSK 247/12).
Mając na uwadze powołane okoliczności oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.