Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismem z dnia 14 grudnia 2017 r. W. M. (dalej skarżący lub strona) wystąpił o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie go od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 43/18 referendarz sądowy tutejszego Sądu umorzył postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na istniejącej już w tym zakresie, ustawowe zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Od powyższego postanowienia pismem z dnia 8 lutego 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw, po raz kolejny podnosząc zarzuty względem wydanej przez organ decyzji oraz domagając się dodatkowo przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Na wstępie należało podkreślić, że zaskarżone postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2018 r. nie dotyczyło w ogóle kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Odnosiło się bowiem tylko i wyłącznie do zawartego w skardze wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznając go referendarz sądowy zasadnie zauważył, że skarżący, na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a., zwolniony jest z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków). Nie ma bowiem obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych i świadczeń rehabilitacyjnych.
Tym samym, rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie stało się zbędne, wobec czego prowadzone postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 249a u.p.p.s.a.
W związku z tym, że orzeczenie o umorzeniu postępowania w wymienionym zakresie nie dotyczyło istoty sprawy, a więc oceny, czy organy zasadnie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, podstępowanie w tym zakresie będzie kontynuowanie. Dodać również należy, że odrębnemu rozpatrzeniu będzie podlegał także wniosek skarżącego o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Czynności w tym zakresie zostały już bowiem podjęte przez referendarza sądowego.
Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, że zakwestionowane w drodze sprzeciwu postanowienie okazało się prawidłowe. Wobec tego Sąd – działając na podstawie art. 260 § 1 u.p.p.s.a. – postanowił utrzymać je w mocy.