Uzasadnienie
A. B. pismem z dnia 17 października 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 września 2008 r. umarzającego postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W jego uzasadnieniu podniósł, że żąda aby jego wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez sąd, bo referendarz sądowy nie jest uprawniony umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, które mu przysługuje, ponieważ jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i nie uzyskuje żadnych dochodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Z treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy wnosi się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Przepis art. 259 § 2 cytowanej wyżej ustawy wskazuje, że sprzeciw wniesiony po terminie Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 29 września 2008 r. został pouczony o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od wskazanego wyżej postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy.
Z potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie to zostało doręczone skarżącemu dnia 7 października 2008 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął więc we wtorek 14 października 2008 r.
Natomiast sprzeciw z dnia 17 października 2008 r. został złożony tego samego dnia, osobiście przez skarżącego, w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, a więc trzy dni po upływie siedmiodniowego terminu, co skutkuje jego odrzuceniem przez sąd na podstawie art. 259 § 2 cytowanej ustawy.
Tym samym nie może zostać uwzględnione żądanie skarżącego, aby jego wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez sąd, gdyż tylko w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 ustawy).
Bezzasadny jest również argument skarżącego, iż referendarz sądowy nie jest uprawniony do umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, ponieważ w myśl art. 258 § 3 powołanej ustawy do zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. Z kolei z treści przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy wynika, iż sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 tego przepisu. Powyższe oznacza, iż referendarz sądowy jest uprawniony na podstawie art. 258 § 3 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy do wydania postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 i 2 powołanego art. 161 § 1 tej ustawy.
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I OZ 943/07 z którego wynika, że katalog czynności referendarza sądowego wymienionych w art. 258 § 2 ustawy jest otwarty i ma on możliwość wydawania innych niż wymienione w tym przepisie zarządzeń i postanowień.
Z tych względów, w myśl art. 259 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprzeciw skarżącego polegał odrzuceniu, co orzeczono w sentencji.