Uzasadnienie
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności decyzją z dnia 4 lipca 2016 r. na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) po rozpatrzeniu odwołania z dnia 13 stycznia 2016 r. od decyzji o odmowie zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanej przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w dniu [...] grudnia 2015 r., (nr sprawy: [...]), Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że J. A. K. orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 18 października 2010 r. został uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na stałe, spełniającą przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.). Następnie dnia 9 marca 2015 r. J. A. K. złożył kolejny wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wraz z oświadczeniem, iż niniejszy wniosek składa w celu ustalenia wskazania do karty parkingowej stanowiącego podstawę do ubiegania się o wydanie karty parkingowej na podstawie art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.). W oparciu o złożoną dokumentację medyczną, bezpośrednie badanie i ocenę specjalisty skład orzekający Powiatowego Zespołu w B. w dniu 24 sierpnia 2015 r. stwierdził, że naruszenie sprawności organizmu uzasadnia zaliczenie J. A. K. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z kodu 05-R na stałe.
W rozpatrywanym przypadku nie stwierdzono znacznie ograniczonych możliwości samodzielnego poruszania się. W związku z powyższym J. A. K. został uznany za osobę niespełniającą przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. J. A. K. nie odwołał się od niniejszego orzeczenia. Wydane orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 sierpnia 2015 r. jest zatem ostateczne i zostało wydane na stałe. W dniu 25 listopada 2015 r. do Powiatowego Zespołu w B. wpłynął wniosek J. A. K. o zmianę, na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, przedmiotowego orzeczenia w części dotyczącej wskazań w punkcie 9, to jest spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówił zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w żądanym przez stronę zakresie. Od niniejszej decyzji J. A. K. odwołał się do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D..
Organ II instancji rozpoznając odwołanie zważył, iż podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji był art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego – wskazał na jego treść. Zauważył, iż art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej ujętej w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też zmiana ostatecznego orzeczenia dopuszczalna jest tylko w sytuacji, gdy strona postępowania orzeczniczego jednoznacznie wykaże organowi orzeczniczemu okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające zmianę orzeczenia w całości lub w części. Wskazał na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie interpretacji art. 155 k.p.a. Stwierdził, że z powyższego orzecznictwa wynika między innymi, że ostateczna ocena czy w sprawie w ogóle zachodzą przesłanki uzasadniające uchylenie lub zmianę decyzji należy do organu administracji.
Jeżeli więc organ administracji państwowej stwierdzi, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (interes społeczny lub słuszny interes strony), to przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania.
W przedmiotowej sprawie Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. (nr sprawy: [...]) ocenił negatywnie zachodzenie przesłanek uzasadniających uchylenie orzeczenia Powiatowego Zespołu w B. z dnia 24 sierpnia 2015 r. (nr sprawy: [...]). Nie znalazł podstaw również do zastosowania art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego, umożliwiającego organowi administracji publicznej zmianę zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy stwierdził, że podziela zdanie organu I instancji. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2015 r. (II SA/Łd 986/14) przewidziana w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego możliwość zmiany decyzji ostatecznej odnosi się jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł był podjąć różne wariantowe rozstrzygnięcia. Tryb ten służy tym samym jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Ustawa z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw zmieniła od dnia 1 lipca 2014 r. przesłanki materialno-prawne, na podstawie których powiatowy zespół orzeka o uprawnieniach strony do wydania karty parkingowej.
I tak w obowiązującym od dnia 1 lipca 2014 r. stanie prawnym kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. W przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, wskazanie do karty parkingowej może zostać przyznane osobie ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnego poruszania się tylko w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem: 04-0, 05-R lub 10-N.
W związku z powyższym każda osoba niepełnosprawna - posiadająca orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o wskazaniach do ulg i uprawnień, które od dnia 1 lipca 2014 r. nie uprawnia do ubiegania się o wydanie karty parkingowej (zawiera treść wskazania w pkt 9 orzeczenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2014 r.) w celu uzyskania uprawnień do jej otrzymania, zobowiązana jest złożyć w powiatowym zespole do spraw orzekania o niepełnosprawności właściwym ze względu na miejsce stałego pobytu osoby wniosek o ponowne ustalenie stopnia niepełnosprawności, oświadczając jednocześnie, iż przedmiotowy wniosek składa dla potrzeb ustalenia wskazania do karty parkingowej stanowiącego podstawę do ubiegania się o wydanie karty parkingowej. W stosunku do osoby posiadającej ważne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane przed dniem 1 lipca 2014 r. i stało się prawomocne, czyli upłynął termin do wniesienia od tego orzeczenia odwołania do zespołu wojewódzkiego, zespół powiatowy jest zobowiązany do przeprowadzenia ponownie postępowania orzeczniczego na zasadach ogólnych, tak jak w przypadku osób, które składają wniosek o uzyskanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności po raz pierwszy, albo osób, które składają wniosek o uzyskanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ze względu na upływ terminu ważności orzeczenia.
Postępowanie takie kończy się wydaniem osobie zainteresowanej orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z odniesieniem się do treści wskazania w punkcie 9 orzeczenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2014 r.
Przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie zatem określają przesłanki, na podstawie których wydaje się osobie niepełnosprawnej kartę parkingową. W rozpatrywanym przypadku, jak wskazano powyżej, nie stwierdzono spełniania przesłanek, o których mowa w ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może pozostawać w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym. Zgoda strony oraz jej interes w zmianie decyzji ostatecznej nie obligują organu do takowej zmiany. Z dokumentacji medycznej J. A. K., zebranej w trakcie postępowania wynika, że brak jest znacznie ograniczonych możliwości samodzielnego poruszania się, co stanowi okoliczność faktyczną, na podstawie której orzeczono, że J. A. K. nie spełnia przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 24 sierpnia 2015 r. zostało wydane zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym.
Natomiast z karty parkingowej wydanej na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 18 października 2010 r. J. A. K. mógł korzystać do dnia 30 czerwca 2015 r. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 10 października 2014 r. o zmianie ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1589) karty parkingowe wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do dnia określonego jako data ważności karty, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2015 r.
Organ podkreślił, iż istotą postępowania w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Okoliczności przedstawione przez stronę we wniosku o uchylenie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B., w ocenie organu odwoławczego, nie uzasadniają zgodności złożonego przez J. A. K. wniosku z interesem społecznym przy uwzględnieniu słusznego interesu strony.
Organ stwierdził zatem, że nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 24 sierpnia 2015 r. w sprawie J. A. K..
Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zarzucił zaskarżonej decyzji nieuwzględnienie konstytucyjnej zasady praworządności i ochrony prawa nabytego i w konsekwencji błędną wykładnię art. 155 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a.
Zarzucił również nieterminowość w załatwieniu sprawy i naruszenie art. 35 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu podał, że w sprawie nie została dokonana rzetelna wykładnia przepisu ustawy prawo o ruchu drogowym w zakresie daty ważności bezterminowej karty parkingowej, mimo, że organ miał blisko pół roku na stosowne rozstrzygnięcie.
Jeżeli karta parkingowa jest bezterminowa i nie zawiera terminu ważności to data jej obowiązywania do dnia 30 czerwca 2015 r. wydaje się bezprzedmiotowa.
Takie uregulowanie jest sprzeczne z zasadą ochrony praw nabytych.
Podał, że organ ma obowiązek podejmowania wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz rzetelnej analizy przepisów prawa, a jeżeli ma jakiekolwiek wątpliwości powinien skorzystać z pomocy innych organów uprawnionych do interpretowania prawa.
W niniejszej sprawie ta kwestia nie została wyjaśniona, a zatem skarga jest uzasadniona.
W ocenie wnioskodawcy wszczęcie postępowania sądowego powinno doprowadzić do wykładni przepisu w zakresie terminu obowiązywania bezterminowej karty parkingowej i ustaleniu, czy data 30 czerwca 2015 r. jest słuszna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając wniosek, przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skargi między innymi na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydania jej z naruszeniem prawa.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia 4 lipca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Bolesławcu z dnia 21 grudnia 2015 r. odmawiająca zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Decyzje powyższe zostały wydane w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 24 listopada 2015 r. Zainteresowany wskazując na art. 155 k.p.a. wniósł o zmianę orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 24 stycznia 2015 r. w części obejmującej pkt 9 orzeczenia o spełnieniu przesłanki z art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W orzeczeniu powyższym w pkt 9, po zapisie: "spełnienia przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym" (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) wpisano "nie spełnia". W punkcie 7 tegoż orzeczenia z dnia 24 sierpnia 2015 r. wpisano, iż skarżący nie wymaga konieczności stałej lub długoterminowej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Podstawową kwestią do rozpoznania w niniejszej sprawie jest to czy do rozpoznania skargi jest właściwy sąd administracyjny. Wątpliwości powyższe pojawiają się w związku z art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu niepełnosprawnych – który stanowi, że do rozpoznania odwołania od orzeczeń Wojewódzkiego Zespołu Orzekania do Spraw Niepełnosprawności właściwy jest Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Zakwestionowany przez skarżącego pkt 9 opisanego orzeczenia z dnia 24 sierpnia 2016 r. jest integralną częścią tego rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu omawiane rozstrzygnięcie jest decyzją administracyjną, dotyczy bowiem indywidualnej sprawy rozpoznanej przez organy administracji państwowej i zawiera wszystkie elementy, o których stanowi art. 107 k.p.a. (§ 1 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego). Zatem może być oceniane również w trybie art. 155 k.p.a. Ustawodawca bowiem, jak wynika z wcześniej powołanych przepisów, wyłączył do odrębnego rozpoznania przez sąd powszechny tylko odwołania od orzeczeń organu II instancji.
Art. 155 k.p.a. który stanowi podstawę prawną wniosku skarżącego z dnia 24 listopada 2015 r. stanowi:
Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest jednym z postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym. Wzruszenie decyzji ostatecznej na podstawie powołanego przepisu jest możliwe, tylko wówczas, gdy za zmianą, uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w konkretnie rozpatrywanej sprawie istnieją wymienione wyżej przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej należy do organu administracji państwowej. Z powyższego wynika więc, że celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 października 1995 r., sygn. akt III SA 27/95, wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 854/96).
Tryb ten służy do zmiany rozstrzygnięcia na inne możliwe do wydania w niezmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcie, na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe w sprawach, które są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego (wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 986/14).
Wracając na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, po pierwsze, że skarżący wskazując na art. 155 k.p.a. nie tylko nie uzasadnił zaistnienie przesłanek wynikających z powołanego przepisu ale nawet ich nie sformułował.
Sąd zauważa, że sam fakt udogodnienia parkowania samochodu jaki wiąże się z uzyskaniem karty parkingowej nie może być uznany za słuszny interes strony, czy słuszny interes społeczny bez wskazania okoliczności, które by o tym świadczyły.
Po drugie, zgodzić się należy z organem, że orzeczenie które skarżący próbuje wzruszyć w trybie art. 155 k.p.a. nie jest orzeczeniem o charakterze uznaniowym lecz związanym.
Podstawą prawną orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności a także stosowaniu ulg i uprawnień jest ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2001 r., poz. 127 ze zm.) dalej ustawa, oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1110).
Powołana wyżej ustawa w art. 3 określa trzy stopnie niepełnosprawności, stanowi również, że orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi także podstawę do przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów. Art. 4 ustawy opisuje stopnie niepełnosprawności wskazując jakie naruszenia sprawności organizmu, możliwości do podjęcia pracy i stopień samodzielnej egzystencji kwalifikują do zaliczenia do określonego stopnia niepełnosprawności.
Art. 6b ust. 3 ustawy stanowi, że w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące między innymi (pkt 9) spełnienia przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) przy czym w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do wnioskowanego stopnia niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem 04-0 (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenia narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna).
Poza sporem jest, albowiem wynika to z uzyskanego przez skarżącego orzeczenia z dnia 24 sierpnia 2015 r., że zainteresowany został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a jako przyczynę niepełnosprawności rozpoznano schorzenie oznaczone symbolem 05-R.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu niezdolną do pracy, albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Wskazany art. 8 ust. 3a ustawy prawo o ruchu drogowym mówi, że kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (pkt 1). Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2 wydaje się (...) na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności:
- 1) orzeczenia o niepełnosprawności,
- 2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności,
- 3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień.
Poza sporem pozostaje fakt, że orzeczenie o niepełnosprawności dotyczące skarżącego nie zawiera zapisu dotyczącego uprawnienia określonego w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy o ruchu drogowym.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy przede wszystkim zauważyć, że skarżący posiada wątpliwości, czy posiadając przed dniem 24 sierpnia 2015 r. bezterminowe orzeczenie o niepełnosprawności i możliwość korzystania z karty parkingowej utracił uprawnienie do karty parkingowej z dniem 30 czerwca 2015 r. – albowiem jak podnosi takie uregulowanie jest sprzeczne z zasadą ochrony praw nabytych. Odpowiadając na powyższe zastrzeżenia Sąd stwierdza, że kwestię przyznania karty parkingowej regulują przepisy ustawy (powołanej wyżej) Prawo o ruchu drogowym. Przepisy te uległy zasadniczej zmianie na podstawie ustawy z dnia 23 października 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 1446). Z dniem 1 lipca 2014 r. zostały bowiem zaostrzone przesłanki uprawniające do karty parkingowej. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 lipca 2014 r. kartę parkingową można było wydać osobie, której niepełnosprawność (niezależnie od stopnia) powodowała ograniczenia w samodzielnym poruszania się i przemieszczaniu.
Obecnie karta parkingowa może być wydana osobie o znacznym stopniu niepełnosprawności albo umiarkowanym mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, posiadającej określone symbole schorzeń.
Ponadto przepis art. 6 ustawy nowelizacyjnej wskazywał, że karty parkingowe wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do dnia określonego jako data ważności karty, nie dłużej niż do 30 czerwca 2015 r.
W ten sposób ustawodawca rozstrzygnął kwestię uprawnień osób, którym wydano kartę parkingową na stałe.
Według oceny Sądu nie doszło do naruszenia zasady ochrony praw nabytych, ponieważ zasada ta nie ma charakteru absolutnego. W wyroku z dnia 12 września 2000 r. K 1/2000 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że z konieczności zachowania praw nabytych nie można wywodzić obowiązku ustawodawcy kreowania identycznych uprawnień dla innych osób. U podstaw praw nabytych znajduje się dążenie do zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i umożliwienia jej racjonalnego planowania przyszłych działań. Konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych nie wyklucza stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe. Według Trybunału ocena dopuszczalności wyjątków od zasady ochrony praw nabytych wymaga rozważenia na ile oczekiwanie jednostki dotyczące ochrony praw nabytych jest usprawiedliwione ponieważ zasada ochrony praw nabytych chroni wyłącznie oczekiwania usprawiedliwione i racjonale.
Nadto uzasadnieniem naruszenia praw nabytych może być w szczególności potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych (wyrok z 4 stycznia 2000 r., K 18/99). Zmiany wprowadzone ustawą nowelizującą nie pozbawiają w sposób absolutny praw nabytych przez osoby, które posiadały orzeczenia wydane na stałe, dają bowiem możliwość uzyskania prawa do omawianej ulgi po ponownej ocenie przesłanek warunkujących przyznanie tego prawa. Ze stenogramu posiedzenia Komisji Infrastruktury i Komisji Polityki Społecznej i Rodziny z dnia 28 sierpnia 2013 r. wynika, że ustalono iż liczba kart parkingowych znajdujących się w obiegu jest zbyt duża, przez co korzystanie z uprawnienia jakie dają karty parkingowe jest coraz trudniejsze W związku z powyższym Podkomisja potwierdziła, że istnieje potrzeba zweryfikowania przesłanek uprawniających do otrzymania karty parkingowej i uznała, że z przywileju posiadania karty powinny korzystać osoby o znacznym lub umiarkowanych stopni niepełnosprawności, u których występują zarazem ograniczenia w samodzielnym poruszaniu się. To stanowisko zostało zaakceptowane w trakcie całego procesu legislacyjnego.
Z powyższego wynika, że uzasadnieniem dla dokonanych zmian, były potrzeby zapewnienia innych istotnych wartości dla systemu prawnego (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 442/16).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.
H.B.12.04.2017 r.