Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] Wojewoda D., utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej.
W uzasadnieniu decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Wojewody D. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Strona decyzję otrzymała w dniu 24 maja 2010 r.
W dniu 1 lipca 2010 r. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Wojewody D., skargę na przedmiotową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doręczono skarżącej w dniu 24 maja 2010 r. (patrz. akta administracyjne organu II instancji). Oznacza to, iż dzień 23 czerwca 2010 r. (środa) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, skarga została wniesiona do Wojewody D. w dniu 1 lipca 2010 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Zauważyć należy, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając zatem na uwadze, iż czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.