Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. Rektora Akademii Sztuk Pięknych [...] wydana na podstawie art. 196 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r.. poz. 572 ze zm. dalej skrót ustawa) oraz art. 104 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej skrót k.p.a.) utrzymującą w mocy decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 30 września 2014 r. w sprawie odmowy przyjęcia A. M. (dalej skarżąca) na I rok Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich w Akademii Sztuk Pięknych we W..
Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna decyzją z dnia 30 września 2014 r. odmówiła przyjęcia skarżącej na I rok Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich w Akademii Sztuk Pięknych we W., ponieważ nie uzyskała wymaganej ilości punków.
Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i wydanie decyzji o przyjęciu na I rok Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich Akademii Sztuk Pięknych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę prawa materialnego jak i prawa proceduralnego. Zdaniem skarżącej decyzja Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 30 września 2014 r. nie spełnia wymogów formalnych stawianych decyzjom administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Z kolei art. 107 § 4 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dalej skarżąca podniosła, że "zaskarżona decyzja nie została podpisana we właściwy sposób - brak bowiem wskazania imienia i nazwiska Przewodniczącego Komisji, a także wskazania, że zaskarżona decyzja wydawana jest przez Przewodniczącego z upoważnienia pełnego składu Komisji. Nie wskazano także składu Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, co uniemożliwia ocenę, kto konkretnie był obecny na egzaminie rekrutacyjnym w dniu 23 września br., a także które osoby oceniały mój dorobek".
Rektora Akademii Sztuk Pięknych decyzją z dnia 14 listopada 2014 r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna prawidłowo prowadziła rekrutację zgodnie z opublikowanym (strona internetowa uczelni) dokumentem: "Warunki i tryb rekrutacji oraz limity przyjęć na stacjonarne studia doktoranckie w roku akademickim 2014/2015. Rektor potwierdza, że prawidłowe było, prowadzenie rozmów z kandydatami przez zespoły kompetencyjne wymienionych jednostek organizacyjnych (w składzie po 3 osoby). Odzwierciedla to strukturę prowadzonych w uczelni studiów doktoranckich. Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna podjęła decyzje o przyjęciu na studia w pełnym, połączonym składzie zespołów wydziałowych. Zasada ta pozwala wydziałom, ustalać przyszłe wzajemne zobowiązania w prowadzeniu studiów doktoranckich, wynikające z przenikania się dyscyplin w programach badawczych doktorantów.
Tym samym zarzut skarżącej, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej było jedynie 3 z 12 członków Komisji nie jest zasadny. W dalszej części uzasadnienia Rektor podał, że w procesie rekrutacji skarżąca uzyskała następujące ilości punktów: za portfolio - 3, za rozmowę z kandydatem - 3, za propozycję tematu pracy doktorskiej - 2, uzyskując łącznie 8 punktów. Pozostałe argumenty odwołania zostały pominięte, ponieważ podniesione uchybienia albo miały taki charakter, że nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy albo dotyczyły kwestii oceny wiedzy i umiejętności skarżącej, co zgodnie z art. 169 ust. 14 ustawy z 27 lipca 2005 roku prawo o szkolnictwie wyższym nie mogło podlegać kontroli i ponownej ocenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji jako wydanych bez podstawy prawnej, lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
Zaskarżanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1. prawa materialnego tj. art. 196 ust. 2 ustawy poprzez nietrafne przyjęcie, że nie spełnia warunków przyjęcia rekrutacji na studia doktoranckie pomimo braku określenia przez Senat uczelni warunków i trybu rekrutacji na studia doktoranckie na rok akademicki 2014/15 i wydanie tym samym decyzji o odmowie przyjęcia na studia bez podstawy prawnej.
- 2. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- a. naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w konsekwencji błędne sporządzenie uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji;
- b. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 30 września 2014 r. pomimo wydania tej decyzji bez prawidłowego oznaczenia organu wydającego decyzję, tj. niewymieniania w treści decyzji członków organu kolegialnego biorących udział przy załatwieniu sprawy oraz niepodpisaniu decyzji przez wszystkich członków biorących udział przy załatwieniu sprawy.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 30 września 2014 r., wydane zostały bez podstawy prawnej. Zgodnie bowiem z art. 196 ust. 2 ustawy rekrutacja na bezpłatne studia doktoranckie odbywa się w drodze konkursu. Warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy określa w uczelni senat, a w jednostce naukowej - rada naukowa jednostki. Uchwałę podaje się do publicznej wiadomości nie później niż do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego, w którym rozpoczyna się rok akademicki, którego uchwała dotyczy. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji powołano się na uchwałę nr 18/2013 z dnia 24 kwietnia 2013 r. o przyjęciu i trybu rekrutacji oraz limitu przyjęć na stacjonarne studia doktoranckie. Uchwała ta odnosi się do warunków przyjęć i trybu rekrutacji oraz limitów przyjęć na studia doktoranckie w roku akademickim 2013/2014, nie zaś w roku akademickim 2014/2015. "Warunki i tryb rekrutacji oraz limity przyjęć na stacjonarne studia doktoranckie w roku akademickim 2014/2015" nie jest dostępny na oficjalnej stronie internetowej Uczelni
W świetle powyższego, uznać należy, że warunki, tryb rekrutacji na studia doktoranckie oraz ich formy na rok akademicki 2014/2015 nie zostały określone w sposób wymagany art. 196 ust. 2 ustawy, nie mogły więc stanowić podstawy do wydania decyzji nieprzyjęciu mnie na studia doktoranckie.
Dalej skarżąca wskazała, że w myśl art. 196 ust. 3 ustawy rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne podejmują decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. Dodatkowo, zgodnie z § 3 ust. 5 i 6 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich wynika, że rekrutację przeprowadza Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna powołana przez Rektora. Komisja Rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie. W składzie Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej winno znaleźć się po trzech przedstawicieli z każdej jednostki organizacyjnej uprawnionej do prowadzenia studiów doktoranckich. Propozycje przedstawicieli zgłaszają Rektorowi kierownicy jednostek organizacyjnych.
Z informacji dostępnych w czasie trwania rekrutacji na stronie internetowej ASP (aktualnie niedostępnych) wynikało, że organem powołanym do przeprowadzenia postępowania konkursowego będzie Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna, której przewodniczącym był profesor z Wydziału Rzeźby, jednak egzaminy na każdy wydział (mimo, że to są studia międzywydziałowe) odbywały się w osobnych pokojach, w których były trzy osoby w komisji bezpośrednio związane z danym wydziałem. Niestety przewodniczący Komisji nie był obecny na moim egzaminie. Dodatkowo członek komisji, która prowadzi zajęcia na kierunku scenografia, a więc zajmuje się tą samą branżą, nie zadał mi żadnego pytania.
Nie można zgodzić się z sytuacją, w której decyzję podejmuje cała komisja, a przy rozpoznaniu sprawy bierze udział tylko niewielka część jej składu. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż punkty przyznawane w ramach postępowania rekrutacyjnego zależy od uznaniowej decyzji komisji. W rzeczywistości decyzja w sprawie nie była wydana przez powołaną do tego komisję, a jedynie przez niewielką część jej składu.
W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii Sztuk Pięknych podał, że uwzględnia skargę w całości z racji zastosowania trybu autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Z tej racji wobec uwzględnienia skargi w całości, a w konsekwencji uchylenia zaskarżanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji decyzją Rektora z dnia 15 stycznia 2015 r., nr 2/2015, wniósł na podstawie art. 161 §1 pkt 2 p.p.s.a. o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że przychyla się do argumentacji skarżącej dotyczącej zarzutu naruszenia przez organ prawa materialnego tj. art. 196 ust. 2 ustawy, polegającego na tym, że warunki i tryb rekrutacji na studia doktoranckie na rok akademicki 2014/15, na podstawie których przeprowadzono postępowanie rekrutacyjne, wbrew wymogom z art. 196 ust. 2 ustawy, nie zostały zatwierdzone przez senat uczelni. Postępowanie rekrutacyjne odbyło się zaś de facto na podstawie warunków rekrutacji zatwierdzonych przez senat uczelni dla rekrutacji na studia doktoranckie w roku akademickim 2013/14. A zatem, zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej.
Wobec wytknięcia przez skarżącą powyższych okoliczności, stanowiącej naruszenie prawa materialnego tj. art. 196 ust.2 ustawy, Akademia Sztuk Pięknych postanowiła uwzględnić w całości żądanie skargi i uchylić - zgodnie z żądaniem skargi decyzję Rektora z 14 listopada 2014r. jak również poprzedzającą ją decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z 30 września 2014r. i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270 - dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Skoro zatem w toku postępowania, jeszcze przed wyznaczonym terminem rozprawy, Rektor Akademia Sztuk Pięknych skorzystał z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w powołanym wyżej przepisie i uwzględnił wniesioną skargę w całości, poprzez uznanie zarzutów skarżącej zawartych w skardze i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającej ją decyzję instancji, to postępowanie sądowe, dotyczące zaskarżonej decyzji, stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z chwilą bowiem doręczenia stronie skarżącej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] uchylającej zaskarżoną decyzję Rektora z dnia 14 listopada 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] września 2014 r. w sprawie odmowy przyjęcia A. M. na I rok Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich przestał istnieć przedmiot skargi.
Błędem jest, że Rektor jest bezczynny i nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie (pkt I sentencji postanowienia). O kosztach postępowania (pkt II sentencji postępowania) Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.