Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lipca 2017 r. D. B. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję dyrektora Przedszkola nr [...] "[...]" we W. w przedmiocie odmowy przyjęcia dziecka do przedszkola.
Pismem z dnia 4 września 2017 r., wniesionym wskutek wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, skarżący zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych.
Wezwaniem z dnia 11 września 2017 r. strona została zobowiązana do uzupełnienia braków formalnych żądania przyznania prawa pomocy.
W dniu 25 września 2017 r. do tutejszego Sądu wpłynęło oświadczenie skarżącego, że nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, ani nie opłacił skargi, gdyż nie będzie jej już popierał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie oświadczenie skarżącego nie mogło wywołać zamierzonego skutku w postaci umorzenia postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wniesiona bowiem przez niego skarga nie została opłacona, zaś toczące się postępowanie w przedmiocie przyznania mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jeszcze się nie zakończyło.
Oznacza to, że wniesiona skarga w dalszym ciągu pozostaje dotknięta brakiem fiskalnym, uniemożliwiającym tym samym uznanie postępowania sądowego za wszczęte skutecznie, z zachowaniem wszelkich wymogów procesowych. Skoro postępowanie sądowe nie zostało w istocie zainicjowane, nie można tym samym go umorzyć.
Oświadczenie o cofnięciu skargi należy jednakże traktować jako swoistą deklarację, że strona nie jest już zainteresowana podejmowaniem jakiejkolwiek aktywności związanej z daną sprawą. Odnosi się to więc również do kwestii usunięcia istniejących braków formalnych i fiskalnych skargi.
W takiej sytuacji bezcelowe byłoby wzywanie skarżącego do usunięcia braków formalnych żądania zwolnienia od kosztów sądowych, czy też opłacenia skargi, skoro te czynności pozostają w sprzeczności z wyrażoną przez niego wolą zaniechania dalszego prowadzenia sprawy.
W związku z tym nieopłaconą skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia.
Cofnięcie skargi stanowiło wystarczając przesłankę do uznania, że strona nie jest również zainteresowana zakończeniem postępowania w sprawie przyznania mu prawa pomocy. W związku z tym należało stwierdzić, że rozpoznanie wniosku w takiej sytuacji okazało się zbędne i nie ma już potrzeby podejmowania dalszych czynności procesowych. Stąd też na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a. postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy podlegało umorzeniu, o czym orzeczona w punkcie II sentencji postanowienia.