Uzasadnienie
J. G. dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...].
Postanowieniem tym Kolegium uznało za nieuzasadnione zażalenie skarżącego z dnia [...] na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku celowego w kwocie 50 zł na sfinansowanie naprawy protezy dolnej.
Doręczając powyższe postanowienie skarżącemu właściwie pouczono go o tym, iż nie służy na nie zażalenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim podkreślić należy, iż w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd w obecnym składzie, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienie NSA W-wa z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 19646).
Znajduje to potwierdzenie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który wyraźnie stanowi o zakresie kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne.
W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.