Uzasadnienie
Opisaną w sentencji decyzją - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...]. nr [...]o umorzeniu wobec S. G. (dalej: skarżący, strona) w części opłaty za pobyt w Wielofunkcyjnej Placówce Opiekuńczo Wychowawczej Dom Dziecka "[....]w N. S. (dalej: Placówka Opiekuńcza) dziecka za okres od 1 marca 2018 r. do 31 marca w kwocie 2 740, 41 miesięcznie a od 1 kwietnia 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r. w kwocie 2993, 50 zł oraz ustaleniu opłaty za pobyt dziecka w Placówce Opiekuńczej w kwocie 500 zł miesięcznie od 1 marca 2018 r. do 31 sierpnia 2018 r.
W skardze na decyzję organu II instancji, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sytuacja materialna i życiowa skarżącego, a także jego stan zdrowia (umiarkowany stopień niepełnosprawności) uniemożliwia stronie wykonanie zaskarżonej decyzji bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu, co z kolei stanowi w tym konkretnym przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Twierdzenia wnioskodawcy o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji muszą być poparte dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić (tak m. in. w post. NSA z dnia 09.02.2016 r. I OZ 83/16, post. NSA z dnia 03.02.2016 r. II GSK 1801/15, post. NSA z dnia 27.01.2016 r. II FSK 3401/15). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy należy podkreślić, że to w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń.
Również w jego interesie jest poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami, gdyż sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia oraz mieć możliwość ich zweryfikowania. Aby uprawdopodobnić okoliczność nie wystarczy stwierdzić, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w przedmiotowym wniosku, skarżący nie udokumentował w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności dotyczących jak podaje jego sytuacji materialnej i osobistej.
Wobec powyższego, nie można uznać jako uprawdopodobnionego twierdzenia, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji może prowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się bowiem taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).
Ponadto należy zauważyć, że w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji tj. w pierwszym kwartale 2018 r. Wynika z nich, że miesięczny dochód samotnie gospodarującego skarżącego (kwota netto) wynosił wówczas ok. [...]zł, zaś zadeklarowane miesięczne wydatki ok.[...] zł,. Zatem nawet gdyby przyjąć, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa do chwili obecnej zmianie, również nie można przyjąć, że zapłata kwoty określonej w decyzji organu I instancji (500 zł miesięcznie) mogłoby prowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu ustawy, mając na względzie także tylko ewentualne skutki na płaszczyźnie finansowej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.