Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.Ś., dalej skarżący, jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...], wydane na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), którym odmówiono przyjęcia odwołania złożonego przez skarżącego od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] wydanego w sprawie dyscyplinarnej sierż. szt. P. K. – referenta Wydziału Patrolowego Komendy Powiatowej w O. Wskazanym postanowieniem z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji uznał winę sierż. szt. P. K. odnośnie zarzucanego mu czynu i odstąpił od ukarania, a w pozostałym zakresie uniewinnił obwinionego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi wskazując m. in., że przepis art. 135 ust. 2 ustawy o Policji nie przewiduje uprawnienia pokrzywdzonego do wniesienia odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w przedmiotowej sprawie. Skoro zatem stroną postępowania i adresatem orzeczenia był w niniejszej sprawie tylko funkcjonariusz policji, to tylko on mógł wnieść odwołanie od orzeczenia. Uprawnienie to nie przysługiwało skarżącemu będącemu w sprawie dyscyplinarnej pokrzywdzonym. Natomiast stosownie do art. 138 ustawy o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co oznacza że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowią przepisy ustawy o Policji, która w rozdziale 10 reguluje kwestie dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów.
Z przepisu art. 134i ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika, że przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego: a) z własnej inicjatywy, b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta, c) na polecenie wyższego przełożonego lub d) na żądanie sądu lub prokuratora. Z pkt 2) ust. 1 w/w przepisu prawa wynika, że przełożony dyscyplinarny może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego w razie zaistnienia przesłanki określonej w ust. 1, to jest w sytuacji, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Przepis ten w ust. 3 stanowi, że organ dyscyplinarny zawiadamia pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania jeśli było wszczęte na jego wniosek.
Zgodnie z art. 135 ustawy, postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza: 1) jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego;
- 2) po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5;
- 3) w razie śmierci policjanta;
- 4) jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się postępowanie dyscyplinarne. (ust. 1). Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia (ust. 2).
Ustawa ta w art. 138 stanowi, że od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami organ dyscyplinarny ma obowiązek zawiadomienia pokrzywdzonego, gdy to jego wniosek inicjował postępowanie dyscyplinarne. Przepisy prawa nie przewidują jednak doręczenia decyzji pokrzywdzonemu. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, organ I instancji błędnie postąpił doręczając pokrzywdzonemu orzeczenie dyscyplinarne. Jednak przez fakt jego doręczenia pokrzywdzony nie mógł automatycznie stać się stroną postępowania dyscyplinarnego.
Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 764/12, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zawarta w ustawie o Policji regulacja odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów ma zasadniczo kompletny charakter, co oznacza niedopuszczalność stosowania doń przepisów innych procedur, np. administracyjnej, czy cywilnej, bez wyraźnego ku temu odesłania. Z unormowania bowiem zawartego w art. 135p ust. 1 ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego.
Z uwagi zatem na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów kodeksu postępowania administracyjnego nie zawiera również przepis art. 1 pkt 1 i pkt 2 tego kodeksu. Z powyższego wynika, że sprawa dotycząca odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną, rozpatrywaną w formie decyzji administracyjnej (por. też wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. I OSK 1518/06, lex nr 447371).
Podnieść należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekania w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) - i takim przepisem jest art. 138 ustawy o Policji - lecz wówczas nie znajduje zastosowania art. 50 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że legitymację skargową ma wyłącznie podmiot wskazany w ustawie szczególnej.
Skoro zgodnie z art. 138 ustawy o Policji, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje jedynie policjantowi, to skarżący, który jest w omawianej sprawie pokrzywdzonym, legitymacji skargowej nie posiada.
Zatem ustawa o Policji w sposób konkretny i nie budzący wątpliwości wskazuje komu przysługuje legitymacja skargowa. Wskazanie, że uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje policjantowi, wyłącza z kręgu podmiotów uprawnionych inne osoby, w tym również pokrzywdzonego.
W świetle powyższego wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.