Uzasadnienie
W dniu 10 października 2016 r. K. K. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę w przedmiocie nieprawidłowego sporządzenia przez [...] S.A. wezwania do zapłaty kwoty 11,32 złotych z tytułu nieopłaconych rachunków telefonicznych. Skarżąca powołując się na zarządzenie Rady Ministrów w sprawie skarg, wniosków i petycji, wskazała, że dokument został sporządzony z błędnym adresem zamieszkania. Nie zamieszkuje ona bowiem w M., ale w B. Ś.. Dodała również, że nie jest dłużnikiem, gdyż wymienione w wezwaniu faktury opłaciła 4 lata temu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowowadministracyjne).
Sądy administracyjne powołane są zatem wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych (art. 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie wniesiona do tutejszego Sądu skarga nie dotyczy jednak sprawy sądowoadministracyjnej. Strona bowiem kwestionuje otrzymane wezwanie do zapłaty zaległych rachunków telefonicznych, wskazując dodatkowo na błędne oznaczenie jej miejsca zamieszkania. W takiej sytuacji spór dotyczy w istocie sprawy z zakresu prawa prywatnego (sprawy cywilnej) związanej z odpowiedzialnością z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania.
Jak wynika zaś z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.), do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sądu Najwyższego.
Dodatkowo należy zauważyć, że powołane przez stronę "zarządzenie", a właściwie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. z 2002 r., nr 4, poz. 46 ze zm.), również nie powoduje, że właściwym w sprawie stanie się sąd administracyjny. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi, w tym w szczególności art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a, nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpatrywania skarg, składanych do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów samorządowych jednostek organizacyjnych w trybie wskazanego rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należało, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.