Uzasadnienie
W dniu 20 września 2018 r. skarżąca L. S. wniosła skargę do tutejszego Sądu na ostateczną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], uchylającą rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] o zwolnieniu jej ze służby w Policji w części dotyczącej określenia daty tego zwolnienia, ustalając ją jednocześnie na dzień [...] sierpnia 2017 r. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że podstawą zwolnienia skarżącej ze służby w Policji był art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), stanowiący o możliwości zwolnienia ze służby policjanta w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W ocenie organu, skarżąca dopuściła się czynu o znamionach przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., przez uderzenie pokrzywdzonej i zastosowanie nieadekwatnych środków przymusu bezpośredniego w czasie interwencji przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2015 r. Z tego też powodu zostały jej postawione zarzuty prokuratorskie i wniesiono wobec niej akt oskarżenia do Sądu Rejonowego dla [...] we W. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] we W. z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...] skarżąca została uznana winną popełnienia zarzucanego jej czynu, z tym że przyjęto, że przekroczenie przez nią uprawnień polegało na nieuzasadnionym okolicznościami zdarzenia użyciu wobec pokrzywdzonej jako środka przymusu bezpośredniego siły fizycznej w postaci dwukrotnego uderzenia ręką oraz założenia na ręce kajdanek, poprzedzonego uprzednim, uczynionym w tym celu, obezwładnieniem pokrzywdzonej, tj. przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i za to wymierzono jej karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby wynoszący 2 lata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Skoro materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi cytowany na wstępie przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, który w swym normatywnym brzmieniu ustanawia jako jedną z kumulatywnych przesłanek zwolnienia funkcjonariusza ze służby - popełnienie przez niego czynu o znamionach przestępstwa, a zarazem w równolegle toczącym się przeciwko skarżącej postępowaniu karnym dotyczącym ustalenia sprawstwa oraz znamion przypisywanego skarżącej czynu zabronionego nie zapadł jeszcze wyrok prawomocny – zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać za zasadne. Przesądzenie bowiem kwestii przekroczenia przez skarżącą uprawnień w zakresie celowości i proporcjonalności zastosowanych środków przymusu bezpośredniego może zapaść wyłącznie w ramach postępowania karnego toczącego się z oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. Stąd też niniejszą sprawę należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, albowiem wyrok Sądu Rejonowego dla [...] we W. z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...], nie nabył jeszcze takiego waloru.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.