Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lipca 2018 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. odmówił A. L. udostępnienia informacji publicznej.
A. L. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J., które decyzją z dnia 21 sierpnia 2018 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi Burmistrza Miasta i Gminy B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie podnosząc zarzut braku legitymacji Burmistrza Miasta i Gminy B. – w świetle art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwanej dalej p.p.s.a.) – do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jako organu, który orzekał w pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzać musi sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym legitymacji skargowej podmiotu, który inicjuje postępowanie sądowo-administracyjne.
Stosownie do przepisów p.p.s.a. postępowanie sądowo – administracyjne jest wszczynane na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według art. 50 powołanej ustawy jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. O posiadaniu przez dany podmiot interesu prawnego, legitymującego do wniesienia skargi decyduje przepis prawa materialnego. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego.
Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Nałożonych na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego.
Legitymacji skargowej nie mają bowiem organy, które orzekały w sprawie i to niezależnie od tego, w której instancji (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2011 r., IV SA/Wr 816/11, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec tego, nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca, Burmistrz Miasta i Gminy B. nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu, gdyż jest organem administracji publicznej, który uprawniony jest do podejmowania indywidualnych decyzji i działając jako organ pierwszej instancji wydał w niniejszej sprawie decyzję na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a. – zobligowany był odrzucić skargę jako niedopuszczalną.