Uzasadnienie
W. G. (dalej: strona, skarżący) został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O.(dalej: PUP) jako osoba bezrobotna w dniu [...] stycznia 2018 r. Podczas rejestracji strona przedłożyła świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w A we W., gdzie był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia [...] czerwca 2015 r. do dnia [...] grudnia 2017r. Stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracownika. Na tej podstawie Starosta O. decyzją z dnia [...]stycznia 2018r. nr [...]orzekł o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2018 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2018 r.
Decyzją Starosty O. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r. z tym uzasadnieniem,że nie zgłosiła się ona na termin wyznaczony przez urząd pracy. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...]utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W dniu [...] lipca 2019 r. strona złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. wniosek o wypłacenie jej zasiłku dla bezrobotnych za okres od dnia [...] stycznia 2018r. do dnia [...] lipca 2018r. Do przedmiotowego wniosku strona dołączyła:
- - postanowienie Sądu Rejonowego [...] we W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2019r. sygn. akt [...]o umorzeniu postępowania w sprawie z jej powództwa przeciwko J. C. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" we W. o odszkodowanie i sprostowanie świadectwa i wynagrodzenie wobec zawarcia ugody,
- - kserokopię ugody oraz kserokopię świadectwa pracy wydanego w dniu [...]czerwca 2019r. przez A J. C., potwierdzającego zatrudnienie strony w okresie od dnia [...] czerwca 2017r. do dnia [...]grudnia 2017r., z którego wynika,że stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.
Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...]Starosta O. wznowił postępowanie w sprawie dotyczącej uznania strony za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2018 r. i odmowie przyznana prawa do zasiłku od dnia [...] stycznia 2018 r., zakończonej decyzją ostateczną Starosty O. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]Decyzją Starosty O. z dnia [...]lipca 2019r., po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], orzeczono:
- - o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty O. z dnia [...] stycznia 2018r., nr [...]w sprawie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem [...] stycznia 2018 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] stycznia 2018 r., w części dotyczącej odmowy przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]styczni 2018 r.,
- - o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres od dnia [...] stycznia 2018 r. do dnia [...] marca 2018 r., w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, tj. 831,10 zł brutto miesięcznie.
Organ I instancji stwierdził,że skoro pracodawca sprostował świadectwo pracy w ten sposób, iż dokonał zmiany sposobu rozwiązania stosunku pracy, należało ponownie ustalić prawo do pobierania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych. Strona udokumentowała 17 lat pracy. W związku z powyższym zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy okres pobierania zasiłku w powiecie o. wynosi 180 dni. Organ wskazał też, że skarżący w dniu [...] marca 2018 r. utracił status osoby bezrobotnej z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy co zostało orzeczone decyzją Starosty O. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], która następnie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]
Strona odwołała się od decyzji organu I instancji, podnosząc,że nowa decyzja nie może opierać się na bezpodstawnej i niesprawiedliwej poprzedniej decyzji wydanej w oparciu o kłamstwo byłego pracodawcy, co potwierdził sąd pracy. Strona wywodziła, że w świetle zawartego porozumienia w sądzie nie może ponosić żadnych konsekwencji z poprzedniego okresu, a wcześniejsza decyzja nie może być w żadnym wypadku wiążąca i wpływać na nowo wydaną decyzję administracyjną. Strona dodała, że została potraktowana przez byłego pracodawcę jak przestępca i na podstawie tej fałszywej i kłamliwej opinii byłego pracodawcy urząd pracy został świadomie wprowadzony w błąd. Według odwołującego się, zgodnie z obowiązującym prawem przysługuje mu zasiłek przez 6 miesięcy i będzie o to walczyć.
Ponadto podniósł, aby urząd pracy nie zasłaniał się decyzją Wojewody D., bowiem pozostaje pytanie czy Wojewoda wiedział, że jego sprawa jest w Sądzie i czy w związku z tym nie należało z wydaniem decyzji poczekać na rozstrzygniecie Sądu.
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W motywach decyzji ostatecznej, organ II instancji wskazał,że decyzja została wydana po uruchomieniu nadzwyczajnego trybu postępowania, jakim jest wznowienie postępowania, a zatem odnieść się należy do kwestii zasadności wznowienia postępowania, a więc oceny, czy zaistniały przesłanki, których wystąpienie otwiera prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w postanowieniu o wznowieniu postępowania wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a §1 lub art. 145b § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przedmiotowej sprawie przeprowadzone postępowanie wykazało, że zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., według której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Przy czym nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych i muszą istnieć w dniu wydania decyzji.
Według organu odwoławczego, za nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi wydającemu decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. należy uznać fakt, że były pracodawca strony na mocy ugody zawartej przed Sądem Rejonowym [...] we W. [...]Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dnia [...] czerwca 2019 r. (sygn. akt [...]) dokonał zmiany sposobu rozwiązania stosunku pracy ze stroną w ten sposób, że w zmienionym świadectwie pracy stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy).
Organ II instancji przytoczył art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca nie określa wymiaru czasu pracy, a jedynie ustala wymaganą wysokość wynagrodzenia. Okresy zaliczane w poczet uprawnień zasiłkowych to okresy, od których opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy związane z zatrudnieniem.
Z akt sprawy wynika, że strona udokumentowała 17 lat okresu uprawniającego do zasiłku, w związku z czym w takim przypadku, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres pobierania zasiłku w powiecie o. wynosi 180 dni. W związku z powyższym wobec przedstawienia przez stronę nowych okoliczności w sprawie, tj. zmienionego świadectwa pracy należało przyznać stronie prawo do zasiłku od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] stycznia 2018r. do ostatniego dnia posiadania statusu osoby bezrobotnej, tj. do dnia [...] marca 2018 r. Przedłożenie przez stronę w dniu [...] lipca 2019r. świadectwa pracy, w którym zmieniono sposób rozwiązania stosunku pracy stanowi podstawę do przyznania jej prawa do zasiłku, jednak w żaden sposób nie wpływa na okres posiadania przez stronę statusu osoby bezrobotnej. Prawo do zasiłku przysługuje bowiem pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę.
Skoro więc strona utraciła z dniem [...] marca 2019r. status osoby bezrobotnej z powodu nie stawienia się na wyznaczony termin, a decyzja Starosty O. z dnia [...]marca 2018 r., nr [...]stała się ostateczna, to zasiłek dla bezrobotnych może mu przysługiwać od dnia rejestracji, tj. od [...] stycznia 2018r. jedynie do ostatniego dnia posiadania statusu bezrobotnego, tj. do dnia [...] marca 2018 r.
Natomiast podniesiony przez stronę argument, wedle którego Wojewoda D. nie powinien wydawać decyzji z dnia [...] kwietnia 2018r., nr [...]do czasu rozstrzygnięcia przez sąd pracy sposobu rozwiązania jego umowy o pracę z byłym pracodawcą nie mógł zostać uwzględniony, bowiem decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...]dotyczyła utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r. z powodu niestawienia strony w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy i nie była związana z postępowaniem toczącym się w Sądzie Rejonowym we W..
Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., w której skarżący domagał się nakazania wypłacenie mu zasiłku dla bezrobotnych za ustawowy okres sześciu miesięcy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że został bezpodstawnie dyscyplinarnie zwolniony z pracy w oparciu o sfabrykowane i kłamliwe oszczerstwa byłego pracodawcy. Wywodził, że wygrał sprawę w sądzie pracy, jednak problem powstał w Powiatowym Urzędzie Pracy w O.. Po tym jak został dyscyplinarnie zwolniony z pracy zgłosił się do urzędu pracy w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Na podstawie "sfabrykowanego, kłamliwego" świadectwa pracy został zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Zniósł to upokorzenie i przykrość jako go spotkała w urzędzie i myślał, że już więcej przykrości nie zazna zarówno w urzędzie jak i innych instytucjach. Po wygranej sprawie w sądzie pracy zgłosił się do urzędu pracy w celu sprostowania statusu, który urągał jego osobowości i zamianę czy wręcz "wyczyszczenie statusu osoby skazanej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych" i uznanie go za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku na okres 6 miesięcy.
Skarżący dodał, że status bezrobotnego utracił wcześniej z przyczyn opisanych w dokumentach. W urzędzie pracy dowiedział się wówczas, że zasiłek dla bezrobotnych należy mu się jedynie za okres dwóch miesięcy, bowiem po tym okresie nie posiadał już statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem skarżącego takie postępowanie urzędu pracy jest w świetle prawa niedopuszczalne i skandaliczne. Nie może on bowiem ponosić jakichkolwiek konsekwencji w związku z wcześniejszą decyzją opartą na kłamstwie byłego pracodawcy, co potwierdził sąd pracy.
Według skarżącego, skoro sąd pracy cofnął decyzję pracodawcy o zwolnieniu go w trybie dyscyplinarnym, to tym samym jego poprzednia rejestracja w urzędzie pracy nie może mieć żadnego odniesienia do obecnej sytuacji. Jeśli sąd pracy uznał go "za osobę niewinną" to tamten status osoby bezrobotnej powinien "być wymazany po prostu nie istnieć nie może nieść się wieść osoby skazanej na status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku tzw. zwolnionej dyscyplinarnie". W ocenie skarżącego, przy rozpatrywaniu prośby o wypłacenie mu półrocznego należnego zasiłku dla bezrobotnych zarówno na decyzję o przyznaniu należnego zasiłku, jak i przebieg jego kariery zawodowej nie może rzutować jego poprzedni status.
Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającą je argumentacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W związku z wyartykułowanym w skardze wnioskiem o nakazania wypłacenie skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych za ustawowy okres sześciu miesięcy, aa wstępie wyjaśnić należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności.
Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku.
Wskazać również należy,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie czy narusza zasady współżycia społecznego.
Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził,że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Zakwestionowana przez skarżącego decyzja wydana została w nadzwyczajnym trybie po wznowieniu postępowania. Pozostaje poza sporem między stronami, że w realiach badanej sprawy zaistniała przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wedle której w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. A mianowicie za nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, należy uznać fakt, że były pracodawca skarżącego dokonał zmiany sposobu rozwiązania stosunku pracy z nim w ten sposób, że w zmienionym świadectwie pracy stosunek pracy został rozwiązany przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, co potwierdziła ugoda zawarta w dniu [...] czerwca 2019 r. przed Sądem Rejonowym [...] we W. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygn. akt [...].
Oś sporu między skarżącym i organami stanowi okres na jaki przyznano skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych. Według skarżącego, powinien to być okres 6 miesięcy z uwagi na udokumentowany okres zatrudnienia. Zdaniem Wojewody przedłożenie przez skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu [...] lipca 2019 r. świadectwa pracy, w którym zmieniono sposób rozwiązania stosunku pracy stanowi podstawę do przyznania stronie prawa do zasiłku, jednak w żaden sposób nie wpływa na okres posiadania przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawo do zasiłku przysługuje bowiem pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Skoro więc skarżący utracił z dniem [...] marca 2019 r. status osoby bezrobotnej z powodu nie stawienia się na wyznaczony przez urząd pracy obowiązkowy termin wizyty, a decyzja Starosty O. z dnia [...] marca 2018r., nr [...]stała się ostateczna, to zasiłek dla bezrobotnych może mu przysługiwać od dnia rejestracji, tj. od [...]stycznia 2018 r. jedynie do ostatniego dnia posiadania statusu bezrobotnego, tj. do dnia [...] marca 2018 r. Powyższe stanowisko zaprezentowane przez oba organy orzekające w sprawie zasługuje na aprobatę Sądu.
W punkcie wyjścia oceny zasadności wywiedzionej skargi wypada ponownie przytoczyć brzmienie przepisu art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1482), wedle którego prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Przytoczony przepis określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, musi więc być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły. Nie daje on organowi uprawnienia do uznaniowego rozstrzygania w zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym zakresie organ administracji publicznej nie ma żadnego luzu decyzyjnego. Jak wynika z treści cytowanego przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jego hipotezą objęte jest prawo do zasiłku jaki przysługuje bezrobotnemu. A zatem wyłącznie osobie posiadająca status osoby bezrobotnej, przy spełnieniu pozostałych warunków, o których w nim mowa,przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Przy tak jednoznacznie brzmiącej normie prawnej, nie nasuwającej żadnej wątpliwości interpretacyjnych, organy obu instancji nie mogły pominąć tak istotnego faktu prawotwórczego, jaki stanowi decyzja Starosty O. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]w przedmiocie orzeczenia o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r. Wspomniana decyzja funkcjonuje w obrocie prawnym, wywołuje określone skutki prawne i organy orzekające w sprawie nie mogły nie uwzględnić wynikającej z niej utraty z dniem [...] marca 2018 r. statusu osoby bezrobotnej.Decyzja ta ma moc wiążącą dla innych organów, jak również dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Została ona zbadana w administracyjnym toku instancji i ma walor ostateczności.
W związku z tym ma rację Wojewoda, kiedy wywodzi,że przedłożenie przez skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu [...] lipca 2019 r. świadectwa pracy, w którym zmieniono sposób rozwiązania z nim stosunku pracy stanowi podstawę do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ale pozostaje bez wpływu na okres posiadania przez niego statusu osoby bezrobotnej. Trafnie również organ wywiódł,że zgodnie z obowiązującą ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego. Jeśli zatem skarżący utracił z dniem [...] marca 2019 r. status osoby bezrobotnej z powodu nie stawienia się na wyznaczony przez urząd pracy obowiązkowy termin wizyty, a decyzja Starosty O. z dnia [...] marca 2018r., nr [...]stała się ostateczna, to zasiłek dla bezrobotnych może mu przysługiwać od dnia rejestracji, tj. od [...] stycznia 2018 r. jedynie do ostatniego dnia posiadania statusu bezrobotnego, tj. do dnia [...] marca 2018 r. Wbrew zarzutom skargi, po upływie tego okresu zasiłek nie mógł przysługiwać skarżącemu wobec utraty przez niego statusu bezrobotnego. Oceny tej z przyczyn, o których była już mowa wyżej, nie zmienia fakt sprostowania świadectwa pracy.
Stwierdzenie powyższego oznacza,że skarga przedstawia się jako bezzasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art.151 p.p.s.a.