Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu utrzymało w mocy orzeczenie Burmistrza Złotego Stoku z dnia 7 marca 2023 r. w sprawie przyznania T. N. świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu".
Jak wynikało z akt sprawy powołaną na wstępie decyzją organ I instancji przyznał Skarżącemu świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" w kwocie 150 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia do dnia 31 stycznia 2022 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżący w dniu 4 stycznia 2022 r. złożył wniosek o przyznanie ww. świadczenia. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego i przyjęciu oświadczeń Strony ustalono, że jest on 54 letnim kawalerem, samodzielnie prowadzącym gospodarstwo domowe, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, którego ważność przedłużono na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Nadto, że Skarżący jest osobą bierną zawodowo, nie pracuje dorywczo i nie posiada żadnego dodatkowego dochodu. Decyzją z dnia 12 lipca 2019 r. Stronie przyznano prawo do zasiłku stałego w wysokości 719 zł od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia wskazanego w przepisach ustawy z dnia 2 marca 2020 r. nie później niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Do dnia 31 grudnia 2021 r. Skarżący pobierał zasiłek stały w wysokości 645 zł. W związku z tym świadczeniem Skarżący ma opłacane ubezpieczenie zdrowotne. W okresie od dnia 1 stycznia 2021r. do dnia 31 grudnia 2021 r. organ przyznał Stronie pomoc w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu", po 150 zł miesięcznie. Łączna kwota pobranych przez Stronę świadczeń wyniosła 1.800 zł. Organ zaznaczył, że systematycznie udziela Skarżącemu wsparcia w miarę posiadanych środków.
Przyznając Skarżącemu wnioskowane obecnie świadczenie organ wziął pod uwagę jego sytuację finansową i rodzinną oraz liczbę osób ubiegających się o świadczenia i możliwości organu. Organ wskazał, że wziął ilość środków przyznanych na realizację programu "Posiłek w szkole i w domu", opisując jego przeznaczenie, podał liczbę złożonych w tej sprawie wniosków oraz średnią kwotę przyznawanych świadczeń – 150 zł. Organ wskazał na zasadę równości, którą się kierował starając się przyznać taką samą wysokość pomocy osobom znajdującym się w podobnej sytuacji. W dalszych wywodach powołał się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 48 i 48b ust 1 – ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm., dalej: u.p.s.), wyjaśniając kryteria i zakres świadczeń przyznawanych w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu". Organ wskazując na sytuację skarżącego, potrzeby innych wnioskodawców oraz możliwości organu stwierdził, że zasadne będzie przyznanie Stronie świadczenia w wysokości 150 zł. Jednocześnie organ akcentował, że w ramach programu niezbędne jest zapewnienie osobom potrzebującym jednego gorącego posiłku dziennie, a nie całodziennego wyżywienia.
Odwołując się do uznania administracyjnego organ wskazał, że obejmuje ono prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, co należy odnosić do liczby potrzebujących i środków finansowych jakimi dysponuje organ. Tym samym organy są uprawnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń, dbając o to aby fundusze były rozdzielane pomiędzy stale rosnącą liczbę potrzebujących. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ wskazał, że świadczenia z pomocy społecznej maja charakter subsydiarnym, co oznacza, że uzupełniają możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Pomoc ta nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu służące zaspokajaniu najbardziej nawet uzasadnionych potrzeb bytowych. Zasiłek celowy nie jest świadczeniem obligatoryjnym ale fakultatywnym, jego celem nie jest permanentne zapewnienie środków do życia, a jedynie okresowe wsparcie.
W odwołaniu Skarżący zarzucał brak zapoznania go z aktami sprawy i zapewnienia możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału. Wskazał na uchylenie poprzednio wydanych decyzji przez Sąd oraz zawracał uwagę na błąd organu w zakresie doręczenia decyzji, co generowało koszty publiczne oraz przewlekłość postępowania. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie braku wskazania podstawy prawnej uprawniającej do wydania zarządzenia przez Dyrektora MOPS, które zanegował Sąd. Nie wskazano dokładnie charakteru wniosków, które wpłynęły do organu i jego możliwości finansowych, co Skarżący obszernie uzasadniał, czyniąc własne wyliczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu podzieliło ustalenia i wnioski organu I instancji. W uzasadnieniu organ przywołał obowiązujące w tym zakresie przepisy, tj. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 – ust. 4, art. 48 i art. 48b u.p.s. Wyjaśnił cele programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" oraz odniósł je do sytuacji Skarżącego. Stwierdzał, że wnioskowane świadczenie winno być odnoszone do ograniczonej puli środków jakimi dysponują organy oraz sytuacji Skarżącego. Zawracał uwagę, że świadczenie ma zapewnić jeden gorący posiłek dziennie a nie całodzienne wyżywienie. Powtórzył argumentację wskazaną przez organ I instancji, nadto podkreślał ograniczone możliwości organu I instancji oraz konieczność zadbania o najbardziej potrzebujących.
Skarżący z uwagi na sytuację zdrowotną korzysta ze świadczeń w postaci zasiłku stałego, a mając na uwadze ograniczone zasoby organu zasadne stało się ustalenie świadczenia w kwocie wskazanej w orzeczeniu organu I instancji.
W skardze Strona zarzuciła naruszenie art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.) oraz popełnienie przestępstwa wynikającego z art. 231 § 1 polegającego na pozbawieniu Skarżącego praw publicznych i łamiąc prawa wynikające z art. 10 k.p.a. Zarzucał również niedopełnienie obowiązków wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2022 r. o sygn. akt IV SA/Wr 325/22. Sąd w powołanym orzeczeniu zanegował powołanie się przez organy na zarządzenie nr 1/2022 Dyrektora MOPS z dnia 3 stycznia 2022 r. Obecnie organ nie powołuje się na ten akt ale do okoliczności z 2021 r., a prawo nie może działać wstecz. Organ powołuje się na zasadę równouprawnienia, co nie odpowiada faktom, gdyż trzy posiłki specjalnego wyżywienia odpowiadają 27 zwykłym posiłkom.
Skarżący zwracał uwagę, że wystąpił o zakup takiego wyżywienia w marcu 2021 r. uzyskując odmowę ponieważ jego koszt przekroczył 10 krotnie zarządzenie Dyrektora (MOPS) jakie obowiązywało od 2008 r. i było co roku powielane nie zważając na wyrok sądu i to, że odpowiadało możliwościom finansowym gminy. Dalej Strona wywodziła, że skarżący jest bierny zawodowo, zapominając o obowiązkach wynikających z art. 69 Konstytucji RP. Przez dwa i pół roku Skarżącemu nie zaproponowano prac interwencyjnych lub innych zgodnych z orzeczeniem o niepełnosprawności. Co do orzeczenia organu odwoławczego Skarżący stwierdził, że nie zawiera ono żadnych nowych racjonalnych argumentów.
W dniu 7 sierpnia 2023 r. wpłynęło pismo procesowe Skarżącego, w którym wskazuje, że organ odwoławczy nie odniósł się do naruszenia art. 10 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1634 ze zm. dalej: p.p.s.a.).
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Kolejnym istotnym w sprawie zapisem jest art. 153 p.p.s.a., stanowi on, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten został powołany ponieważ sprawa objęta skargą była już przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt IV SA/Wr 352/22) uchylił orzeczenia organów obu instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie wyjaśnienia podstaw przyznania Skarżącemu świadczenia w wysokości wskazanej w kontrolowanych orzeczeniach.
Sąd zarzucił, że orzeczenie organu I instancji w żadnym miejscu nie odnosi się do wysokości przyznanego Skarżącemu świadczenia. Brak zatem wskazania na jakiej podstawie organ przyjął, że w sytuacji Strony kwota 150 zł miesięcznie jest świadczeniem adekwatnym, spełniającym wymogi wynikające z norm prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 3 u.p.s. Niewiele więcej informacji dostarczało orzeczenie organu odwoławczego, który w tym względzie powołał się na zarządzenie Nr 1/2022 Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Złotym Stoku z dnia 3 stycznia 2022 r. ustalające, że wysokość pomocy udzielana w ramach programu rządowego "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 – 2023 w formie świadczenia pieniężnego (zasiłków celowych) na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych na 2022r. wynosi dla jednej osoby 150 zł. Sąd wytknął, że organy nie wskazały podstaw prawnych ww. aktu oraz nie rozważyły, czy ustalenie świadczeń na opisanym poziomie ma uzasadnienie faktyczne do czego obliguje formuła orzekania w trybie uznania administracyjnego. Wobec tego Sąd zalecił uzupełnieni stanowiska organów w tym zakresie.
Realizując te zalecenia – wbrew zarzutom skargi - organy nie naruszyły zasady powołanej w art. 153 p.p.s.a. dokonując wskazywanej przez Sąd oceny. Przypomnieć bowiem trzeba, że wnioskowane przez Skarżącego świadczenie na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" stanowi inicjatywę przewidzianą w uchwale Rady Ministrów nr 140 z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 -2023 (M. P. z 2018 r. poz. 1007, dalej uchwała nr 140), która wykonywana jest w trybie ustawy o pomocy społecznej. Z zapisów ww. aktu wynika, że ma ono charakter zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 u.p.s.
Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona (art. 48 u.p.s.). Pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić (art. 48b u.p.s.). Pozostaje to w spójności z treścią przepisów powołanej uchwały nr 140, z której wynika m.in., iż program na szczeblu gminy realizują samorządowe jednostki organizacyjne pomocy społecznej przy udziale właściwych jednostek organizacyjnych gminy, zaś do zadań gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) należy przyznawanie pomocy za pośrednictwem kierowników ośrodków pomocy społecznej wynikającej z Programu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2022r. sygn. akt II SA/Rz 181/22, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701,00 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Z kolei zgodnie z treścią uchwały nr 140 kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s. dla celów przyznawania ww. pomocy zostało podwyższone do 200% tego kryterium.
Skarżący uzyskujący dochód w wysokości 645 zł (w postaci zasiłku stałego) niewątpliwie spełnia kryteria dochodowe uprawniające do przyznania mu wnioskowanego świadczenia. I takie świadczenie zostało mu przyznanie w wysokości 150 zł, co jednakże Skarżącego nie zadowala.
Jak wskazano w powoływanym wyroku z dnia 4 listopada 2022 r. decyzja podejmowana w trybie jest art. 39 u.p.s. decyzją uznaniową. Sąd dokonując kontroli legalności takiej decyzji uznaniowej bada, czy w sprawie zachodziły warunki materialnoprawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W realiach rozpoznawanej sprawy wymogom tym organy sprostały. W decyzji znalazły się ustalenia dotyczące zarówno sytuacji Skarżącego jak i uwarunkowań przyznania mu świadczenia w takiej a nie innej kwocie, co było przedmiotem zaleceń kierowanych pod adresem organów w powołanym już orzeczeniu. Wskazano na cele świadczenia, okoliczności odnoszące się do samego Skarżącego, w tym fakt pobierania świadczeń z pomocy społecznej, bierność zawodową oraz zasoby finansowe organu.
Te właśnie okoliczności winny być w sprawie wzięte pod uwagę i to zrealizowano. Słusznie organy twierdzą, że celem świadczenia z pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna ma wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem.
Zatem udzielane przez organy wsparcie ma na celu pomoc w przezwyciężenia trudności życiowych osób ubiegających się o świadczenia, a nie uzależnienia ich od takiej pomocy. Słusznie organ wskazuje, że Skarżący jest bierny zawodowo, nie podejmuje zatem działań w celu zmiany swojej sytuacji. Z akt sprawy wynika, że Skarżący legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności (K-6 akt administracyjnych), przy czym może wykonywać spokojną pracę, w zakładzie pracy chronionej. Wbrew zarzutom skargi obowiązek poprawy sytuacji wnioskodawcy nie może być przerzucany wyłącznie na organy pomocowe. Z powołanych przepisów wynika, że mają one wyłącznie wspierać osoby potrzebujące. Dostrzegając sytuację majątkową Strony oraz jego niepełnosprawność (stopień umiarkowany), organy uznały zasadność jego wniosku przyznając mu świadczenie w wysokości 150 zł. Uzasadniając taką wartość świadczenia organ wskazał na zasoby, którymi dysponuje oraz odwołał się do potrzeb innych uprawnionych wskazując na wysokość kwot, którymi dysponuje oraz ilość złożonych wniosków.
Wbrew zarzutom Skarżącego rozliczenie ww. środków nie jest i nie może być prostym działaniem matematycznym, gdyż liczba wypłacanych świadczeń oraz ich wysokość jest właśnie wsparta na uznaniu administracyjnym i zależy od indywidualnej sytuacji wnioskodawców. Nie stanowi równej kwoty przyznawanej uprawnionym. Obecnie bowiem organy nie odwołują się do aktów wewnętrznych ustalających wartość świadczeń. Ich wysokość jest uzależniona od okoliczności konkretnej sprawy, co wynika z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji.
Nadto zgodnie z zapisami uchwały nr 140 program "Posiłek w szkole i w domu" zapewnia pomoc zarówno dzieciom, które wychowują się w rodzinach znajdujących się w trudnej sytuacji, jak i osobom starszym, niepełnosprawnym, o niskich dochodach. Istotnym elementem Programu jest zapewnienie dzieciom i młodzieży w wieku szkolnym zjedzenia gorącego posiłku przygotowanego w stołówce szkolnej. Celem Programu jest również zapewnienie wsparcia finansowego organom prowadzącym publiczne szkoły podstawowe, w tym szkołom artystycznym realizującym kształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej, w organizacji stołówek oraz miejsc spożywania posiłków w szkołach. Ze środków przekazywanych gminom w ramach Programu dofinansowane zostaną zarówno posiłki wydawane na stołówkach, jak i te dowożone osobom dorosłym, w tym osobom niewychodzącym z domu (np. ze względu na podeszły wiek czy niepełnosprawność), niebędącym w stanie przygotować sobie codziennie gorącego posiłku. Jak widać zakres programu jest niezwykle szeroki, obejmuje dzieci, młodzież i nie tylko w zakresie posiłków ale także zasad ich organizacji i dowozu.
Organy odniosły się także do wskazywanej przez Stronę i Sąd (w powoływanym wyroku) kwestii specjalnego żywienia Skarżącego, wywodząc, że celem świadczenia jest zapewnienie jednego ciepłego posiłku dziennie a nie codziennego wyżywienia. Z przywołanych regulacji art. 2 i art. 3 u.p.s. wynika, że celem pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie środków utrzymania i zaspakajanie wszystkich potrzeb jej beneficjentów, lecz pomoc ta ma stanowić wsparcie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc ta nie może zatem polegać na stałym zapewnieniu środków utrzymania, ma charakter wspomagający, pomocniczy, o czym była już mowa i co słusznie podkreślają organy.
Organ podkreślał, że Skarżący korzysta z pomocy społecznej – zasiłek stały oraz był w poprzednim roku beneficjentem świadczeń w postaci tożsamego zasiłku. Zarzut odwoływania się przez organ do zdarzeń z 2021 r. w tym kontekście jest chybiony, gdyż okoliczności te mają istotne znaczenie z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (....). Skarżący złożył wniosek w dniu 4 stycznia 2022 r., zatem zasadnie organ odwołuje się do okoliczności z 2021 r.
Reasumując, działanie organów odpowiada prawu, spełniając wymogi stawiane decyzjom podejmowanym w trybie uznania administracyjnego. Organ wziął pod uwagę okoliczności dotyczące sytuacji materialnej Skarżącego ale także cel pomocy udzielonej w trybie ustawy o pomocy społecznej i uchwały nr 140 oraz możliwości finansowych organu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organy pomocy społecznej, dysponując ograniczoną pulą środków finansowych, mają obowiązek zapewnienia realizacji zadań nie tylko fakultatywnych, ale i obligatoryjnych, w czasie trwania całego roku budżetowego. Wielkość środków, którymi dysponują organy pomocowe przesądza o tym, że nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń (por. wyroki NSA: z 19 czerwca 2007 r., I OSK 1464/06; z 25 stycznia 2008 r., I OSK 624/07 oraz z 25 maja 2016 r., I OSK 698/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, by z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących. Takie bowiem postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz z zasadami wynikającymi z powołanych przepisów. Organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w przepisach. Są zatem upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ilość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy określoną liczbę osób wymagających wsparcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1530/23, dostępny w CBOSA).
Końcowo konieczne jest odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Otóż organ I instancji zastosował rzeczony tryb i pismem z dnia 31 stycznia 2023 r. oraz 8 lutego 2023 r. poinformował Skarżącego o jego uprawnieniach, z czego nie skorzystał domagając się udostępnienia mu akt w siedzibie organu z innej miejscowości. Kwestia niedopuszczalności takich działań została Skarżącemu wyjaśniona w piśmie z dnia 24 lutego 2023 r. zarówno informacja jak i wskazana w nim podstawa prawna nie budzą zastrzeżeń. W świetle art. 10 k.p.a. organ ma zapewnić Stronie czynny udział w sprawie, co w sprawie wykonano.
Uznając, że w sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu warunkującym uchylenie decyzji Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w całości.