Uzasadnienie
Z.R. (zwany dalej: stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2019r. sygn. akt IV SA/Wr 81/19.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi z tym uzasadnieniem, że wskazane w niej okoliczności dotyczące stanu faktycznego i prawnego były już znane na etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Pismem procesowym z dnia 12 lutego 2021 r. skarżący cofnął skargę, domagając się umorzenia w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 467/20. Reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik - ustanowiony w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 81/19 – pismem z dnia 10 marca 2021r. (data wpływu: 25 marca 2021r.) podtrzymał wniosek skarżącego o umorzenie postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt IV SA/Wr 467/20.
Pismem z dnia 19 kwietnia 2021r. skarżący domagał się doręczenia mu odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem, będącego reakcją Sądu na jego wniosek z dnia 12 lutego 2021r. o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 60 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2335 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07, Legalis).
W świetle ujawnionych i niespornych okoliczności niniejszej sprawy oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. A zatem w badanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w tenorze postanowienia.