Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W., powołując się na art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. O., dalej także skarżący, od decyzji nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K., stwierdził niedopuszczalność odwołania
W uzasadnieniu wskazał, że ww. decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. zwolnił z dniem 28 lutego 2014 r. skarżącego - asp. T. O. ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w K. Decyzji tej na podstawie art. 108 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja z dnia 28 lutego 2014 r. została wydana na skutek uchylenia przez D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia [...] decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z dnia 28 lutego 2014 r.
Od decyzji tej zostało wniesione odwołanie przez pełnomocnika skarżącego - radcę prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono m.in. rażące naruszenie art. 10 § 1, art. 32, art. 33 oraz art. 40 § 2 k.p.a. polegające na pominięciu pełnomocnika strony w prowadzonym postępowaniu, w szczególności nie doręczaniu korespondencji, w tym zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu oraz zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...].
Organ I instancji, przekazując odwołanie wraz z aktami sprawy, w piśmie z dnia 17 marca 2014 r. podał, że jak wynika z treści pełnomocnictwa z dnia 25 listopada 2013 r. przedłożonego organowi I instancji, skarżący ustanowił dwóch wskazanych z imienia i nazwiska radców prawnych swoimi pełnomocnikami procesowymi w sprawie wywołanej decyzją Komendanta Powiatowego PSP w K. z dnia [...] nr [...] Mając na względzie, że ww. pełnomocnicy byli upoważnieni do działania w imieniu strony wyłącznie w sprawie wywołanej wskazaną powyżej decyzją, a decyzja ta w dniu [...] została uchylona, to nie ulega wątpliwości, zdaniem organu I instancji, że ww. pełnomocnictwo nie stanowiło umocowania do dalszego występowania w imieniu skarżącego przez ww. radców prawnych. Organ I instancji wskazał przy tym, że wydana w sprawie przez organ II instancji decyzja nr [...] z dnia [...] została doręczona radcom prawnym reprezentującym skarżącego w toku postępowania odwoławczego od decyzji organu I instancji z dnia [...] w związku z czym, jeśli skarżący wyrażał wolę upoważnienia ww. radców prawnych do dalszego działania w jego imieniu w nowej sprawie administracyjnej wszczętej na skutek uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] to powinien był udzielić im kolejnego pełnomocnictwa, wskazując precyzyjnie jaki jest zakres tego pełnomocnictwa.
Organ odwoławczy podał, że w aktach sprawy przekazanych temuż organowi znajduje się dokument pełnomocnictwa procesowego z dnia 25.11.2013 r. jakiego skarżący udzielił wymienionym z imienia i nazwiska dwóm radcom prawnym "w sprawie wywołanej Decyzją nr [...] Komendanta Powiatowego PSP w K. z dnia [...] Pełnomocnictwo to stanowi umocowanie do m.in. reprezentowania strony "przed wszelkimi organami administracji państwowej". Organ odwoławczy podał, że na dzień rozstrzygania sprawy nie posiada wiedzy, czy pełnomocnictwo to zostało wypowiedziane. W ocenie organu odwoławczego pełnomocnictwo to stanowiło i stanowi skuteczne umocowanie pełnomocników do reprezentowania strony w sprawie zwolnienia ze służby w Komendzie Powiatowej PSP w K. Organ II instancji podał, że nie podziela stanowiska organu I instancji, że uchylenie decyzji administracyjnej Komendanta Powiatowego PSP w K. nr [...] z dnia [...] przez organ odwoławczy skutkowało utratą mocy prawnej udzielonego w dniu 25.11.2013 r. pełnomocnictwa.
Z pisma organu I instancji z dnia 17 marca 2014 r. wynika, że w ocenie tego organu skutkiem uchylenia decyzji administracyjnej Komendanta Powiatowego PSP w K. nr [...] z dnia [...] przez organ odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia jest wykreowanie "nowej sprawy administracyjnej."
Tymczasem z brzmienia art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy uchyla decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 08.03.2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1449/12 organ odwoławczy wskazał, że skutkiem procesowym zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. jest powrót sprawy do etapu postępowania przed organem I instancji i obowiązek załatwienia sprawy w drodze wydania decyzji administracyjnej, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. W tej sytuacji oczywistym jest, że w dalszym ciągu przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej jest ta sama sprawa indywidualna, w tym przypadku sprawa zwolnienia skarżącego ze służby w Komendzie Powiatowej PSP w K. Wobec powyższego pełnomocnictwo procesowe udzielone w dniu 25.11.2013 r. stanowiło i nadal stanowi podstawę umocowania obu pełnomocników strony do działania w jej imieniu, albowiem przedmiotowa sprawa (ciągle ta sama) nadal jest przedmiotem postępowania administracyjnego. Została jedynie uchylona wydana w tej sprawie decyzja administracyjna.
Złożenie przez pełnomocnika strony nowego dokumentu pełnomocnictwa z dnia 05.03.2014 r. wraz z odwołaniem z dnia 10.03.2014 r. nie wywołuje, zdaniem organu odwoławczego, skutku wypowiedzenia pełnomocnictwa z dnia 25.11.2013 r. Udzielając pełnomocnictwa z dnia 05.03.2014 r. mocodawca rozszerzył jego zakres.
Wobec ustalenia, że strona posiadała w toku postępowania przed organem I instancji należycie umocowanego profesjonalnego pełnomocnika rozważyć następnie należy, zdaniem organu odwoławczego, jakie skutki wywołuje doręczanie korespondencji, w tym zaskarżonej decyzji, bezpośrednio stronie, a nie jej należycie umocowanemu pełnomocnikowi, o którego ustanowieniu organ posiadał wiedzę.
Rozważając powyższy problem organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Stosownie zaś do art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
Powołując się na literaturę przedmiotu, organ odwoławczy wskazał, że doręczenie pisma tylko stronie, jeżeli działa ona przez ustawowego przedstawiciela lub ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne.
Powołując się także na orzecznictwo sądowoadministacyjne organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie zarysowały się dwa odmienne stanowiska dotyczące powyższego zagadnienia. Według jednego z nich, przepis art. 40 k.p.a. reguluje problem legitymacji do doręczeń podstawowej grupy podmiotów postępowania, tj. strony postępowania oraz podmiotów działających w postępowaniu "za stronę" z mocy przepisu prawa, orzeczenia sądu lub organu (przedstawiciele ustawowi) lub umocowanych wyraźną lub domniemaną wolą strony (pełnomocnicy). Organ administracji publicznej jest obowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony. Przepis art. 40 § 2 k.pa. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie.
Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. Jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów i otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa. Organ podkreślił przy tym, że art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi, co oznacza, że w sytuacji, gdy pismo zostało doręczone stronie, to strona została w ten sposób jedynie poinformowana o jego treści. Skutki prawne związane z doręczeniem pisma rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Doręczenie jest bezskuteczne w przypadku, gdy pismo zostało doręczone wyłącznie stronie z pominięciem pełnomocnika strony.
Organ odwoławczy wskazał, że orzecznictwo sadowoadministracyjne, jak również poglądy komentatorów w tym względzie są utrwalone i kwalifikują doręczenie takie jako bezskuteczne. Powyższej wadliwości nie konwaliduje fakt późniejszego zapoznania się z decyzją przez pełnomocnika albowiem w sytuacji, kiedy strona ustanowiła pełnomocnika i wskazał on swój adres do doręczeń, doręczenie dokonane na adres strony jako dokonane z uchybieniem art. 40 § 2 k.p.a. pozostaje bezskuteczne.
Organ odwoławczy wskazał, że m.in. w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1787/09 wyrażony został pogląd, który organ ten podziela, że: "W razie ustanowienia pełnomocnika brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem strona ustanowiła pełnomocnika, to powinna dowiadywać się o wszelkich czynnościach organu za pośrednictwem swojego pełnomocnika, a pominięcie tego pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczne z pominięciem strony, co z kolei uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Oznacza to, że doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych. Skoro zatem prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi strony odpisu decyzji organu I instancji nie doręczono, to nie weszła ona do obrotu prawnego, a zatem organ drugiej instancji nie mógł skutecznie rozpatrywać odwołania.
Organ wskazał, że w orzecznictwie prezentowany jest również drugi pogląd, zgodnie z którym: "Jeśli postanowienie (decyzja) organu administracji zostanie doręczone, nawet nieprawidłowo z naruszeniem art, 40 § 2 k.p.a., to nie można twierdzić, że nie weszło ono do obrotu prawnego. Postanowienie takie weszło do obrotu prawnego i może być zaskarżone (o ile podlega zaskarżeniu). Postanowienie (decyzja) rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia go stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który je wydał." Stanowisko takie zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1817/11 (LEX nr 1298498).
Organ odwoławczy podał, że przychyla się do pierwszego ze stanowisk prezentowanych przez orzecznictwo uznając, że tak doręczona decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego.
Konsekwentnie przyjmując, że nie doszło do skutecznego doręczenia wydanej w sprawie przez organ I instancji decyzji z dnia [...] uznać zdaniem organu odwoławczego należy, że odwołanie jest w chwili obecnej niedopuszczalne.
Organ ten wskazał, że zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podał, że na tle art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Wadliwość doręczenia postanowienia, a w zasadzie brak poprawnego doręczenia postanowienia polegającego na doręczeniu postanowienia stronie zamiast jej pełnomocnikowi, musi skutkować uznaniem, że takie postanowienie nie weszło do obrotu prawnego, a więc nie można skutecznie wnieść na nie zażalenia, co powoduje konieczność stwierdzenia przez organ, do którego wniesione zostało zażalenie, niedopuszczalności tego zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. Należy bowiem podkreślić związek doręczenia decyzji z początkiem jej obecności w porządku prawnym (art. 110 k.p.a.), jak i obowiązek doręczenia decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi.
Oznacza to w szczególności, że można mówić o wydaniu decyzji wydanej w postępowaniu, w którym strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, dopiero po doręczeniu tej decyzji pełnomocnikowi strony. Takiego skutku nie wywoła doręczenie decyzji stronie z pominięciem pełnomocnika.
Organ odwoławczy podniósł, że orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywało, że wydanie decyzji przez organ II instancji wskutek rozpatrzenia przedwczesnego środka zaskarżenia jest w istocie wydaniem decyzji z urzędu, bez wniosku strony i stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tej sytuacji zaskarżenie przedmiotowej decyzji będzie możliwe, zdaniem organu odwoławczego, po doręczeniu jej pełnomocnikowi strony, co winien uczynić organ I instancji.
Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy orzekł jak w zaskarżonym postanowieniu.
W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił rażące naruszenie przepisów:
art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 110 k.p.a. poprzez ich wadliwą wykładnię, w wyniku której organ uznał, że nieprawidłowe doręczenie decyzji na skutek pomięcia pełnomocnika strony wyklucza możliwość jej zaskarżenia;
art. 110 k.p.a. poprzez jego wadliwą wykładnię, w wyniku której organ uznał, że doręczenie decyzji stronie poprzedzające doręczenie tejże decyzji pełnomocnikowi strony skutkuje zaistnieniem decyzji w obrocie dopiero z chwilą doręczenia jej pełnomocnikowi.
Powołując się na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kwoty 697,00 zł tytułem kosztów postępowania zgodnie z przedłożonym spisem.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący zaskarżył w całości wydaną w niniejszej sprawie przez organ I instancji decyzję z dnia [...] odwołaniem z dnia 10 marca 2014 r., co do którego organ odwoławczy orzekł, z powołaniem się na art. 134 k.p.a., że jest ono niedopuszczalne.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że wydając postanowienie zaskarżonej treści organ odwoławczy pominął fakt, że wydana w sprawie przez organ I instancji decyzja z dnia 28 lutego 2014 r. doręczona została stronie w dniu 5 marca 2014 r., o czym strona poinformowała swego pełnomocnika, który mając na uwadze interes swego klienta, w dniu 10 marca 2014 r. zaskarżył ww. decyzję w całości.
Pełnomocnik skarżącego podniósł, że bezspornym jest, że normy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczeń stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ zasady demokratycznego państwa prawnego. Celem tych przepisów jest ochrona obywatela, w związku z czym ich wykładania nie może być dokonywania niejako na jego szkodę w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia odwołania od wydanej przez organ decyzji.
W ocenie skarżącego, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, wbrew stanowisku organu odwoławczego, wskazują na zasadność rozpoznania przez organ odwołania skarżącego od wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia [...] i to zarówno z uwagi na fakt jego terminowego wniesienia, jak i materii, której dotyczy. Skarżący podniósł, że powyższe stanowisko potwierdzają liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Op 650/10, za błędne należy uznać stanowisko, że doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, czyni niedopuszczalnym wniesione przez stronę odwołanie.
W ocenie pełnomocnika skarżącego, nie można zatem zaakceptować stanowiska, że doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika powoduje, że decyzja ta nie wchodzi do obrotu prawnego.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie przewidują informacyjnego, a więc nie wywołującego skutków prawnych doręczania decyzji. Podniósł, że jeżeli decyzja została stronie doręczona, nawet nieprawidłowo, z naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., to nie można twierdzić, że nie weszła do obrotu prawnego. Określony w art. 40 § 2 k.p.a. związek doręczenia decyzji pełnomocnikowi i liczenie terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi został ustalony w interesie stron postępowania, nie może być zatem interpretowany i wykorzystywany przez organy administracji na niekorzyść uczestników postępowania.
Powyższe zdaniem pełnomocnika skarżącego wskazuje, że decyzja z dnia [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. weszła do obrotu prawnego, a więc mogła zostać zaskarżona. Z przepisu art. 110 k.p.a. wynika wprost, że organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile Kodeks postępowania administracyjnego nie stanowi inaczej. Należy więc przyjąć, że decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K. weszła do obrotu prawnego w dniu 5 marca 2014 r., to jest w dniu doręczenia jej stronie.
Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że niewłaściwe doręczenie decyzji bezpośrednio stronie nastąpiło na skutek błędnego działania organu i to organ - Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w K. - doręczył decyzję z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. Strona postępowania nie powinna więc być obciążona skutkami błędnego działania organu. Mając na uwadze, że określony w art. 40 § 2 k.p.a. obowiązek doręczenia decyzji pełnomocnikowi został ustalony w interesie stron postępowania i nie może być interpretowany i wykorzystywany na niekorzyść uczestników postępowania, należało zdaniem pełnomocnika skarżącego rozpoznać odwołanie z dnia 10 marca 2014 r. w szczególności w sytuacji, gdy sprawa dotyczy zwolnienia skarżącego ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Ponadto w związku z zarzutami skargi dodał, że wydane w sprawie postanowienie stoi właśnie na straży wskazanych w skardze norm Kodeksu postępowania administracyjnego i nie stanowi wykorzystania przepisów na niekorzyść skarżącego. Pełnomocnik skarżącego pomija bowiem fakt, że decyzji wydanej w pierwszej instancji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w związku z czym z chwilą skutecznego jej doręczenia, decyzja ta wywołuje skutek w postaci zwolnienia strażaka ze służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Przedmiotem kontroli pod względem zgodności z prawem jest w niniejszej sprawie wydane przez D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. postanowienie z dnia [...], nr [...], którym organ ten, z powołaniem się na art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego wniesionego przez ustanowionego przez niego pełnomocnika od decyzji nr [...], z dnia [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w K., stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Organ odwoławczy ustalił bowiem, że decyzja wydana w niniejszej sprawie przez organ I instancji z dnia 28 lutego 2014 r. nie została doręczona żadnemu z ustanowionych w sprawie przez skarżącego pełnomocników, a tylko - z pominięciem tychże pełnomocników – skarżącemu. Z powyższego organ odwoławczy wywiódł, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że doręczenie to było nieskuteczne. Decyzja wydana przez organ I instancji z dnia [...] nie weszła do obrotu prawnego w związku z czym wniesione przez pełnomocnika skarżącego w dniu 10 marca 2014 r. odwołanie uznać należało za niedopuszczalne, co uzasadniało wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o niedopuszczalności owego odwołania.
Ze stanowiskiem organu w tym względzie, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie można się zgodzić.
Zgodnie z art. 134 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy, że na tle art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną. Niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a.
W ocenie Sądu, żadna z wyżej wymienionych okoliczności nie występuje w niniejszej sprawie.
Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie przez organ odwoławczy wynika, że w toku prowadzonego w sprawie postępowania skarżący udzielił w sprawie w dniu 25 listopada 2013 r. pełnomocnictwa dwóm wymienionym z imienia i nazwiska radcom prawnym po wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...] o zwolnieniu ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w. Trafnie organ odwoławczy przyjmuje, że powyższe pełnomocnictwo rozciąga się na całe postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie, a więc także na postępowanie prowadzone po uchyleniu ww. decyzji organu I instancji decyzją organu odwoławczego z dnia [...] wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji organ I instancji winien był doręczyć decyzję wydaną w dniu [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy pełnomocnikowi skarżącego, a nie skarżącemu. Doręczenie wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia 28 lutego 2014 r. skarżącemu z pominięciem ustanowionego w sprawie przez skarżącego pełnomocnika nastąpiło za naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a., co także trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy.
Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że doręczenie wydanej w pierwszej instancji decyzji z dnia 28 lutego 2014 r. skarżącemu z pominięciem ustanowionego przez niego pełnomocnika, było nieskuteczne. Ww. nieskuteczność doręczenia oznacza, że nie biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania od decyzji doręczonej w sposób sprzeczny z art. 40 § 2 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że doręczona w sposób niezgodny z przepisem art. 40 § 2 k.p.a. decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenie lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja rozpoczyna bowiem swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia jej stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Pogląd powyższy wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1817/11 (LEX nr 1298498), który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołuje także organ odwoławczy.
Podobne stanowisko w tym przedmiocie wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2259/12, zgodnie z którym: "Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników, jak również decyzja doręczona jedynie "do wiadomości". (LEX nr 1450907). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. W tej sytuacji nie można przyjąć, że brak jest w sprawie przedmiotu zaskarżenia, co miałoby uzasadniać orzeczenie o wniesionym w sprawie przez pełnomocnika skarżącego odwołaniu od wydanej przez organ I instancji w dniu 28 lutego 2014 r. decyzji na podstawie art. 134 k.p.a. i stwierdzeniu jego niedopuszczalności i to w sytuacji, gdy odwołanie to zostało wniesione przez ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej bezpośrednio skarżącemu.
W wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Op 650/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (https://cbois.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, zgodnie z którym za błędne należy uznać stanowisko, że doręczenie decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, czyni niedopuszczalnym wniesione przez stronę odwołanie. Podobny pogląd wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 84/13, zgodnie z którym: "Trudno kwalifikować uchybienie polegające na braku prawidłowego doręczenia wydanej decyzji jako przyczynę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy konsekwencje owej nieprawidłowości zostały zniwelowane, gdyż mimo nieprawidłowości w doręczeniu decyzji, wniesiono od niej odwołanie w przewidzianym ustawowo terminie. W takiej sytuacji, brak jest podstaw do przyjęcia, iż złożone poprzez pełnomocnika odwołanie jest przedwczesne. (LEX nr 1299604). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela.
Trafnie podnosi w uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego, że normy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczeń stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ zasady demokratycznego państwa prawnego. Celem tych przepisów jest ochrona obywatela, w związku z czym ich wykładania nie może być dokonywania na jego szkodę w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia odwołania od wydanej przez organ decyzji.
Z akt sprawy wynika, że decyzja organu I instancji z dnia [...] wydana po ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy została doręczona przez organ I instancji w dniu 5 marca 2014 r. z pominięciem ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika tyko skarżącemu. W dniu 10 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego powiadomiony według twierdzeń skargi przez skarżącego o wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...] złożył odwołanie od powyższej decyzji.
W świetle tergo, co powiedziano wyżej, brak było zdaniem Sądu podstaw do zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy art. 134 k.p.a. i podjęcia przez organ odwoławczy postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien mieć na względzie to, co powiedziano wyżej odnośnie dopuszczalności wniesionego w niniejszej sprawie odwołania.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania składa się kwota 480 zł stanowiąca wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego oraz kwota 17 zł stanowiąca opłatę skarbową od pełnomocnictwa.