Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2019 r. M. R. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na pismo (nazwane błędnie decyzją) Dyrektora Zakładu Karnego w K. (dalej: organ) z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w części dotyczącej pkt. [...], [...] i [...] wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r. o udzielenie informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że w zaskarżonym piśmie z dnia [...] października 2019 r., odnośnie do wskazanych w skardze punktów [...], [...] i [...] wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r., organ wezwał stronę do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie informacji, o której mowa w wymienionych punktach wniosku, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie organ powiadomił skarżącego, że informacja, o udostępnienie której wnosi w pkt. [...], [...] i [...] wniosku, jest informacją publiczną przetworzoną, ponieważ administracja zakładu karnego nie posiada gotowego zestawienia w tym zakresie, co powoduje konieczność dalszego przedłużenia terminu załatwienia przedmiotowej sprawy (do [...] października 2019 r.).
W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że skarżący zamiast odpowiedzieć na wezwanie organu zawarte w piśmie z dnia [...] października 2019 r. w części dotyczącej pkt. [...], [...] i [...] wniosku o udzielenie informacji publicznej i wykazać spełnienie ustawowej przesłanki udostępnienia informacji przetworzonej, wystosował skargę do Sądu w przedmiocie nie udzielenia przez organ dostępu do informacji publicznej. W ocenie organu, skargę należy uznać za nieuzasadnioną, gdyż strona nie wykazała powodów szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji w zakresie pkt. [...], [...] i [...] wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Obowiązujące reguły postępowania sądoadministracyjnego nakazują, aby przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd w pierwszej kolejności zbadał z urzędu jej dopuszczalność, ustalając czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W myśl art. 3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także ich bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.
Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3 p.p.s.a.).
Do tego rodzaju szczególnych aktów prawnych należy m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.i.p.), która reguluje zasady i tryb udzielania informacji o sprawach publicznych. Przepisy przywołanej ustawy precyzują, że podmiot zobowiązany, rozpatrując wniesione do niego żądanie, winien zachować się w jeden z następujących sposobów:
- - przede wszystkim udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu, lub
- - poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, że jego żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), bądź też zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), lub
- - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w formie decyzji administracyjnej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, a także w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc wówczas, gdy mimo wezwania strona nie wykaże, w jakim zakresie uzyskanie danej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że rozpatrując wniosek strony z dnia [...] sierpnia 2019 r. - odnośnie do wskazanych w skardze punktów [...], [...] i [...] - organ uznał, że informacja, o której udostępnienie wnosił skarżący, jest informacją publiczną przetworzoną, gdyż administracja zakładu karnego nie posiada gotowego zestawienia w tym zakresie. Z tego też względu organ wystosował do strony pismo z dnia [...] października 2019 r. nr [...], w którym - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - wezwał stronę do wykazania w terminie 7 dni, że uzyskanie informacji, o której mowa w punktach [...], [...] i [...] wniosku, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, informując jednocześnie o konieczności dalszego przedłużenia terminu załatwienia sprawy.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zaskarżone pismo z dnia [...] października 2019 r. miało charakter ściśle informacyjny i w żadnym razie nie stanowiło rozstrzygnięcia odmawiającego udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego też na wskazane pismo nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się ono w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2-3 p.p.s.a.
W tej sytuacji kontrola prawidłowości postępowania organu zainicjowanego wnioskiem strony o udostępnienie informacji publicznej może nastąpić wyłącznie w drodze zaskarżenia wydanej w niniejszej sprawie przez organ w dniu [...] października 2019 r. decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt. [...], [...] i [...] wniosku z dnia [...] sierpnia 2019 r., zgodnie z pouczeniem w niej zawartym.
Tym samym wniesiona do tut. Sądu skarga na pismo informujące z dnia [...] października 2019 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając na uwadze powołane okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. I sentencji postanowienia.
Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednak ustawodawca przewidział, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, o czym stanowi art. 247 p.p.s.a. Natomiast o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Powyższe stanowiło o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.