Uzasadnienie
W dniu 20 maja 2010 r. T. G. wniósł do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym od dnia 25 maja 2010 r. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 45/10, odrzucającym skargę T. G. na uchwałę Senatu Akademii Medycznej we W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie konieczności zdania przez kandydata egzaminu z przedmiotu anestezjologia i intensywna terapia oraz żądania przyznania zadośćuczynienia.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2010 r. (Sygn. akt IV SA/Wr 370/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę o wznowienie postępowania.
Pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. T. G. wniósł ponownie do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że podstawą wniosku o wznowienie postępowania w sprawie jest art. 273 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Skarżący podkreślił, że dniu 20 maja 2010 r. dowiedział się o nowych okolicznościach, które winny mieć wpływ na wydane orzeczenie w jego sprawie. Są to według skarżącego: art. 70 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji PR, deklaracja Prezydenta w imieniu Rzeczypospolitej zawarte w aktach ratyfikacyjnych multilateralnych konwencji, o niezmiennym zachowaniu postanowień tych umów międzynarodowych, które bezpośrednio odnoszą się do jego sprawy (Konwencja o uznaniu kwalifikacji związanych z uzyskaniem wyższego wykształcenia w Regionie Europejskim sporządzona w Lizbonie dni 11 kwietnia 1997 r. – Dz.U. 2004 r., nr 233, poz. 2339 oraz Konwencja o uznawaniu studiów, dyplomów wyższego wykształcenia i stopni naukowych w Państwach Regionu Europy sporządzona w Paryżu 21 grudnia 1979 roku – Dz.U. 1983, nr 7, poz. 38).
Powyższe konwencja zdaniem skarżącego zostały pominięte w orzeczeniu Sądu z dnia 16 kwietnia br. Dodatkową nową okolicznością jest art. 26 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. (Dz. U. 1990, nr 74, poz. 439).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie. Ustawa ta w przepisach art. 271 – art. 274 wskazuje podstawy wznowienia postępowania.
Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2).
Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§3).
Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.).
Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. art. 271, 272, 273 i 273 p.p.s.a.
Wbrew zarzutowi skargi o wznowienie postępowania, okoliczność dowiedzenia się o już obowiązujących przepisach Konstytucji czy umów międzynarodowych nie wyczerpuje treści podstawy wskazanej w art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie jest nową okolicznością.
W powyższej sprawie, Sąd rozpatrzył wszystkie okoliczności sprawy i na podstawie wszystkich obowiązujących przepisów prawnych, w tym także konstytucji oraz umów międzynarodowych, uznał, że uchwała Senatu Akademii Medycznej we W. w przedmiocie konieczności zdania przez kandydata egzaminu z przedmiotu anestezjologia nie mieści się w katalogu spraw podlegających zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka odwoławczego w postaci złożenia kasacji do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tej sytuacji wniesiona przez stronę skarżącą skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.