Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: DPWIS) we Wrocławiu, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) w Lubaniu nr 1064/Op/20 z dnia 21 kwietnia 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 15zzzn ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. Poz. 374 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymierzeniu stronie kary pieniężnej w kwocie 500 zł, za niezastosowanie się w stanie epidemii do obowiązku poddania się kwarantannie. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w dniu 10 kwietnia 2020 r. strona przekroczyła granicę państwową w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium RP, z którym to faktem, zgodnie § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491; zm. Dz. U. z 2020 r., poz. 522 i 531) związany był obowiązek odbycia obowiązkowej kwarantanny trwającej 14 dni, licząc od dnia następującego po przekroczeniu granicy.
Organ dodatkowo wyjaśnił, że obowiązek ten został następnie podtrzymany w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 566), jak również, w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658).
Wskazał następnie, że na podstawie notatki urzędowej (z 17 kwietnia 2020 r.) sporządzonej przez funkcjonariusza Straży Miejskiej w L. ustalono, że w dniu 17 kwietnia 2020 r. strona opuściła miejsce kwarantanny oraz nie zastosowała się do obowiązku zasłaniania ust i nosa w miejscu publicznym.
Okoliczności te stały się podstawą wszczęcia wobec strony postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za niestosowanie się do ograniczeń, zakazów i nakazów, wymienionych w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.
Decyzją z dnia 21 kwietnia 2020 r. (nr 1064/Op/20), wydaną na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 46b pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239) w zw. z par. 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658) PPIS w Lubaniu wymierzył stronie karę pieniężną w kwocie 5.000 zł wskazując m.in., że wysokość tej kary mieści się w ustawowych granicach wymiaru karu, a jej dolegliwość jest adekwatna do okoliczności naruszenia prawa (okoliczności naruszenia kwarantanny opisane w notatce urzędowej z dnia 17 kwietnia 2020 r.) oraz uwzględnia indywidualne i osobiste właściwości strony.
Jednocześnie, organ nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. dochodząc do wniosku, że waga naruszenia prawa jakiego dopuścił się strona nie jest znikoma. Wręcz przeciwnie, zachowanie strony stworzyło dla innych ludzi wysokie ryzyko zakażenie COVID-19.
W odwołaniu strona podniosła, że opuściła miejsce kwarantanny w związku z koniecznością zabrania dokumentacji z jej prywatnego samochodu, zaparkowanego przy miejscu zamieszkania. Strona zarzuciła naruszenie art. 189f § 1 k.p.a. oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
W dniu 14 maja 2020 r. DPWIS we Wrocławiu, działając na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 10 § 1 k.p.a., wezwał stronę do pisemnego ustosunkowania się do treści notatki urzędowej z dnia 17 kwietnia 2020 r., sporządzonej przez Funkcjonariusza Straży Miejskiej w L. wraz z przedstawieniem ewentualnych wniosków dowodowych w zakresie swojego stanowiska, załączając kopię ww. notatki.
W dniu 25 maja do DPWIS we Wrocławiu wpłynęły pisemne wyjaśnienia strony, która wskazała, że nie opuściła miejsca kwarantanny, lecz udała się tylko do zaparkowanego o 8 m od mieszkania prywatnego samochodu, w celu zabrania dokumentacji niezbędnej do złożenia wniosku o uchylenie kwarantanny. Strona wskazała również że, nie może używać maski z powodu chorób układu krążenia.
W dniu 17 lipca 2020 r. DPWIS we Wrocławiu, na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 10 § 1 k.p.a., wezwał stronę do pisemnego ustosunkowanie się do dodatkowego pisma Straży Miejskiej w L. wraz z przedstawieniem ewentualnych wniosków dowodowych w zakresie swojego stanowiska, a nadto, do przedstawienia ewentualnych dalszych wniosków w zakresie swojego stanowiska, w tym w szczególności dokumentacji medycznej dotyczącej stanu swojego zdrowia w dniu 17 kwietnia 2020 r.
W dniu 30 lipca 2020 r. do DPWIS we Wrocławiu wpłynęły pisemne wyjaśnienia, w których strona powtórzyła opisane już wcześniej przez nią okoliczności w których doszło do chwilowego opuszczenia miejsca kwarantanny domowej. Strona wskazała również że, nie może używać maski z powodu chorób układu krążenia. Oświadczyła też, że nie była zarażona COVID-19,
W dniu 21 sierpnia 2020 r. do DPWIS we Wrocławiu wpłynęły również, w odpowiedzi na wezwanie organu, pisemne wyjaśnienia strony która wskazała że, choruje przewlekle na choroby układu krążenia oraz cukrzycę, które to schorzenia powodują m.in. problemy z oddychaniem. Strona załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 17 sierpnia 2020 r., z którego wynika, że choruje na nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową oraz cukrzycę.
Po rozpoznaniu odwołania, powołaną na wstępie decyzją DPWIS we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wymierzeniu stronie – w opisanym stanie faktycznym - kary pieniężnej w kwocie 500 zł. W motywach tego orzeczenia organ w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że w związku z faktem przekroczenia przez stronę granicy państwowej w dniu 10 kwietnia 2020 r. w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu strona podlegała nakazowi obycia obowiązkowej kwarantanny, trwającej 14 dni licząc od dnia następnego po przekroczeniu granicy. Obowiązek ten istniał z mocy prawa i wynikał z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658).
Następnie organ drugiej instancji wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Przepis ten dotyczy m.in. naruszenia obowiązku kwarantanny ustanowionego rozporządzeniem Rady Ministrów w związku ze stanem epidemii. DPWIS zwrócił uwagę, że równocześnie jednak, tak w dacie zdarzenia, jak i w dacie orzekania, obowiązywał art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), który przewiduje wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie obowiązku kwarantanny nałożonego w związku z epidemią COVID-19. Zdaniem DPWIS, istniejący zbieg przepisów tj. art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych należało rozstrzygnąć zgodnie z regułą z art. 1 ust. 2 tej ostatniej ustawy, w myśl której, przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stosuje się dopiero w zakresie nieuregulowanym w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).
W konsekwencji należało uznać, iż podstawą prawną orzeczenia wobec strony administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny wynikającej z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii - jako obowiązku wprowadzonego w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19 - mógł stanowić wyłącznie art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie natomiast z tym przepisem kara pieniężna za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny nałożonego w związku z zapobieganiem COVID-19 nie posiada dolnej granicy, co oznacza, że może być wymierzona poniżej kary pieniężnej jaką wymierzył organ pierwszej instancji.
Wskazując na powyższe, oraz biorąc pod uwagę dyrektywy wymierzenia kary o jakich mowa w art. 189d pkt 1 i 7 k.p.a. organ drugiej instancji uznał, że kara pieniężna w wysokości 500 zł będzie adekwatna do okoliczności i wagi stwierdzonego naruszenia oraz warunków osobistych strony. Uzasadniając wymiar kary organ drugiej instancji wskazał, że naruszenie obowiązku kwarantanny miało charakter incydentalny, trwało bardzo krótko (kilka minut), a w trakcie naruszenia prawa strona nie miała żadnego kontaktu z innymi osobami. W sprawie uwzględniono również warunki zdrowotne strony oraz fakt utraty pracy. Uzasadniając brak podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary po myśli art. 189f k.p.a. organ podniósł, że wagę naruszenia prawa jakiego dopuściła się strona, jako działania mimo wszystko godzącego w istotne dobra prawne jakim jest ochrona innych osób przed potencjalnym zagrożeniem wirusem COVID-19, ocenić należało jako wyższą niż znikomą. Wskazał także, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazywał, by strona została ukarana w innym trybie, lub przez inny organ administracji publicznej.
Końcowo organ podniósł, że ze względu na stan zdrowia strony należało przyjąć, że strona nie miała obowiązku zakrywania ust i nosa, a więc nie dotyczył jej – obowiązujący w dacie zdarzenia – obowiązek z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658). W rozwinięciu tej argumentacji organ wskazał na treść § 18 ust. 2 pkt 3 wspomnianego rozporządzenia, w myśl którego, "obowiązku określonego w ust. 1 nie stosuje się w przypadku: (...) 3) osoby, która nie może zakrywać ust lub nosa z powodu stanu zdrowia, całościowych zaburzeń rozwoju, niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym albo głębokim lub niesamodzielności; okazanie orzeczenia lub zaświadczenia w tym zakresie nie jest wymagane". Konstatując organ ten stwierdził, że w świetle wyjaśnień strony odnośnie do jej stanu zdrowia w sprawie brak było podstaw do nałożenia na stronę kary administracyjnej w powołaniu na wspomniany obowiązek.
W uzupełnieniu tej argumentacji organ zwrócił uwagę, że z treści decyzji organu pierwszej instancji wynika, że kara pieniężna została wymierzona stronie za "niezastosowanie się do obowiązku poddania się kwarantannie w związku z przekroczeniem w dniu 10 kwietnia 2020 r. granicy państwowej w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej", a nie za naruszenie obowiązku zakrywania ust lub nosa.
Wnosząc skargę na decyzję DPWIS we Wrocławiu skarżący podniósł, że nie jest prawdą, iż nie zastosował się on do obowiązku poddania się kwarantannie. W tym kontekście podniósł, że poza jednym drobnym incydentem w postaci wyjścia z mieszkania do samochodu po dokumenty, skarżący całkowicie zastosował się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. Dodał, że podczas odbywania dwutygodniowej kwarantanny (po powrocie z pracy w N.) nie miał on żadnego kontaktu z innymi osobami (nawet w odległości 10 metrów), nie wychodził na spacer, ani na zakupy. W treści skargi skarżący nawiązał do wysokości nałożonej kary pieniężnej, która razem z karą pieniężną wymierzoną jego małżonce (za opuszczenie w tym samym dniu mieszkania celem wyrzucenia śmieci) "jest nie do przyjęcia", z uwagi na utratę zatrudnienia przez obojga małżonków.
Skarżący wskazał, że z powodu epidemii COVID-19 zarówno on, jak i jego małżonka utracili źródło zarobku za granicą i obecnie jedynym źródłem dochodu prowadzonego przez nich wspólnie gospodarstwa domowego jest renta chorobowa skarżącego. W skardze nawiązano również do wydatków jakie małżonkowie ponoszą na lekarstwa, a nadto wspomniano o psychicznych skutkach izolacji z powodu nałożonego obowiązku kwarantanny. Dodano, że wszczęte w sprawie postępowanie administracyjne jest wynikiem niekompetencji i złośliwości, a dostateczną karą dla skarżącego i jego małżonki jest to, że wskutek ukarania przez lubińską Straż Miejską stali się oni "pośmiewiskiem dla okolicznych mieszkańców".
W piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r. skarżący dodatkowo zaakcentował, że wymierzona kara pieniężna jest nieadekwatna do zaistniałej sytuacji, a z uwagi na wysokość kary nie jest on w stanie wywiązać się z obowiązku jej zapłaty. W piśmie tym skarżący opisał okoliczności opuszczenia mieszkania i udania się do samochodu. Zaakcentował, że ani on, ani jego małżonka nie mieli żadnego kontaktu z osobami chorymi na COVID-19, a w dacie zdarzenia nie mieli objawów chorobowych identyfikowanych z COVID-19.
W odpowiedzi na skargę DPWIS we Wrocławiu wniósł o jej oddanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kwestie sporne w sprawie dotyczą zasadności nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku odbycia czternastodniowej kwarantanny domowej w związku z przekroczeniem granicy państwa. Poza przedmiotem rozważań Sądu w kontrolowanej sprawie pozostaje kwestia zasadności nałożenia na stronę skarżącą obowiązku poddania się kwarantannie, ponieważ czynność nakładająca na skarżącą powyższy obowiązek podlegała odrębnemu zaskarżeniu od kwestionowanej obecnie przez skarżącą decyzji (jako akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
Zakreślając ramy prawne sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, jeżeli zagrożenie epidemiczne lub epidemia występuje na obszarze więcej niż jednego województwa, stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii ogłasza i odwołuje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, na wniosek Głównego Inspektora Sanitarnego.
Na podstawie wskazanej delegacji ustawowej, rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491 ze zm.), w okresie od 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Dalej powiedzieć trzeba, że stosowanie do treści art. 46a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych (dodanym - 2020.03.08 Dz.U.2020.374 art. 25), w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów:
- 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego,
- 2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b
- - mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
Stosownie do treści art. 46b wspomnianej ustawy, w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić:
- 1) ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4;
- 2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców;
- 3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły;
- 4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim oraz stosowaniu innych środków profilaktycznych i zabiegów przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie;
- 5) obowiązek poddania się kwarantannie;
- 6) miejsce kwarantanny;
- 8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia;
- 9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów;
- 10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach;
- 11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie;
- 12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się.
W zakresie obowiązku, o którym mowa w art. 46b pkt 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, Rada Ministrów w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 658, stan prawny na dzień stwierdzenia naruszenia przez skarżącego obowiązku odbycia kwarantanny) określiła, że w okresie o którym mowa w ust. 1 (do odwołania) osoba przekraczająca granicę państwową, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jest obowiązana odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi.
W przepisach przywołanego rozporządzenia określono sposób ustalenia miejsca kwarantanny, o którym mowa w art. 46b pkt 6 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych, zobowiązując – w § 2 ust. 2 pkt 1) lit. a) – osobę przekraczającą granicę państwową, w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej do przekazania funkcjonariuszowi Straży Granicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 305), informacji o adresie miejsca zamieszkania lub pobytu, w którym będzie odbywać obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
W dopełnieniu dotychczasowych rozważań należy wskazać, że przypadki zwolnienia z obowiązku kwarantanny prawodawca określił w § 2 ust. 9 i 10 w/w rozporządzenia. Warto również odnotować, że w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, obowiązek, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2, jest równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się.
Odnosząc przedstawione ramy prawne do stanu faktycznego sprawy i powstałych na jego tle okoliczności spornych należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że w sprawie nie jest kwestionowane to, że skarżący został poddany obowiązkowi odbycia kwarantanny w związku z przekroczeniem granicy państwowej w dniu 10 kwietnia 2020 r. Jeśli chodzi o ramy czasowe tej kwarantanny, to skarżący, zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii objęty był tym obowiązkiem przez kolejne 14 dni, licząc od dnia następującego po przekroczeniu granicy państwowej, a zatem do 24 kwietnia 2020 r. włącznie.
W istocie skarżący nie kwestionuje faktu opuszczenia mieszkania (będącego jego miejscem kwarantanny) w dniu 17 kwietnia 2020 r. Spór dotyczy natomiast konsekwencji prawnych tego faktu, skutkujących nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony, w świetle okoliczności faktycznych sprawy nie jest uprawniony wniosek, że strona nie zastosowała się do obowiązku kwarantanny, albowiem – poza kilkuminutowym opuszczeniem mieszkania celem udania się do samochodu po dokumenty - całe 14 dni spędziła w miejscu zadeklarowanym jako miejsce odbycia kwarantanny.
Sąd stanowiska strony skarżącej nie podziela. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie organ zastosował wobec strony sankcję administracyjną za naruszenie obowiązku wynikającego z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 658). W tym zakresie organ drugiej instancji prawidłowo zastosował przepisy art. 15zzzn ust. 1 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (korygując w tym zakresie stanowisko organu I instancji), należycie uzasadnił wymiar samej kary, a nadto, w sposób dostatecznie przekonywujący wskazał motywy dla których w sprawie nie mógł znaleźć przepisy art. 189f § 1 k.p.a. stanowiący o możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.
W rozwinięciu tej argumentacji należy wskazać, że naruszeniem obowiązku kwarantanny - o jakim traktował obowiązujący w dniu popełnienia deliktu administracyjnego powołany już wyżej § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii - jest każde złamanie tego zakazu, tj. opuszczenie miejsca kwarantanny w okresie 14 dni liczonych od dnia następującego po przekroczeniu granicy państwowej (w celu udania się do w celu udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu).
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że skarżący naruszył obowiązek poddania się kwarantannie, albowiem w dniu 17 kwietnia 2020 r. opuścił on miejsce kwarantanny (mieszkanie), przy czym, warto odnotować, że zdarzenie to miało miejsce bezpośrednio po skontrolowaniu przez właściwe służby sposobu realizacji przez stronę tego obowiązku. Na moment przeprowadzania tej kontroli nie stwierdzono ze strony skarżącego naruszeń w zakresie obowiązku poddania się kwarantannie. Do naruszenia tego obowiązku doszło tuż po przeprowadzonej kontroli sanitarnej.
Skarżący wprawdzie nie kwestionuje samego faktu opuszczenia mieszkania w dniu 17 kwietnia 2020 r., niemniej stoi na stanowisku, że waga tego naruszenia prawa (kilkuminutowe, incydentalne opuszczenia mieszkania) powinna uzasadniać odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Z argumentacją skarżącego Sąd się nie zgadza, podzielając stanowisko organu w zakresie braku przesłanek do zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy przepisu art. 189f § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu, szczegółowa analiza akt administracyjnych sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, by okoliczności sprawy rozważane w całokształcie mogły stanowić przykład znikomej wagi naruszenia prawa. O powyższym stanowisku Sądu, poza przesłankami opisanymi w zaskarżonej decyzji, przesądza przede wszystkim sama postawa skarżącego w czasie odbywania kwarantanny, której nie można ocenić inaczej niż jako wykazującą lekceważący stosunek do obowiązujących skarżącego – w okresie obję -cia kwarantanną domową - nakazów i zakazów. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, na treść pisma sporządzonego w dniu 19 maja 2020 r. przez Komendanta Straży Miejskiej L., i skierowanego do Państwowego Inspektora sanitarnego w Lubaniu, w którym szczegółowo opisano okoliczności przebiegu ponownej (mającej miejsce w dniu 20 kwietnia 2020 r.) kontroli sposobu odbywania kwarantanny przez skarżącego i jego małżonkę.
W treści tego pisma odnotowano, że "W dniu 20 kwietnia o około godz. 15.10 na ul. [...] w L. strażnicy miejscy realizując zadania związane z kontrolą właściwego odbywania kwarantanny domowej przez Państwo M., poprzez połączenie telefoniczne pozytywnie zweryfikowali obecność w mieszkaniu wyłącznie Pani B. M. Po trzykrotnych wezwaniach strażników do pokazania się M. M. w oknie widoczne było tylko machnięcie ręką przez znajdującą się za firanką niezidentyfikowaną przez funkcjonariuszy osobę. Kilkakrotne wezwania strażników do okazania swojego wizerunku w oknie mieszkania nie odniosły oczekiwanego skutku. [...].Takie postępowanie nie dało możliwości zweryfikowania czy osobą stojąca za firanką był rzeczywiście Pan M.".
Warto końcowo nadmienić, że w treści notatki urzędowej sporządzonej w dniu 17 kwietnia 2020 r. zawarto adnotację, że z budynku w kierunku samochodu skarżącego "był rozciągnięty przewód", co może wskazywać na to, że fakt opuszczenia przez stronę miejsca kwarantanny w dniu 17 kwietnia 20120 r. nie był ukierunkowane tylko na zabranie dokumentacji znajdującej się w samochodzie.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny sprawy dawał podstawy do nałożenia na stronę sankcji administracyjnej. Nałożona przez organ drugiej instancji kara pieniężna w znaczący sposób redukuje wysokość pierwotnie nałożonej na stronę kary pieniężnej (nałożonej w decyzji organu pierwszej instancji), co wynika z prawidłowej konstatacji organu drugiej instancji, że treść art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych wprowadza regułę, że przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stosuje się dopiero w zakresie nieuregulowanym we wspomnianej ustawie z dnia 2 marca 2020 r. Mając na uwadze, że w przepisach ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych uregulowano kwestię sankcji pieniężnej (kary pieniężnej) za naruszenie m.in. obowiązku kwarantanny, prawidłowo organ drugiej instancji przy wymiarze kary pieniężnej kierował się treścią art. 15zzzn ust. 1 wspomnianej ustawy, a nie art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w którym ustawodawca normatywnie określił dolny próg kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Zasadnie konstatuje organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji, że brak dolnej wysokości kary pieniężnej w treści art. 15zzzn ust. 1 w/w ustawy uprawniał organ do nałożenia tej kary w wysokości mniejszej niż poprzednio orzeczona przez organ pierwszej instancji. Samą karę Sąd uznaję za adekwatną do wagi naruszenia i uwzględniającą dyrektywy wymiary kary o jakich mowa w art. 189d k.p.a.
W nawiązaniu do podnoszonych przez stronę argumentów odnośnie do utraty źródeł utrzymania, a co za tym idzie, braków środków finansowych na zapłacenie kary pieniężnej wskazać należy, że skarżący może wystąpić z wnioskiem w trybie art. 189k k.p.a., o którego zasadności Sąd na tym etapie oczywiście nie przesądza.
Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) wniesioną w sprawie skargę Sąd w całości oddalił.