Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. odrzucił skargę strony skarżącej na wskazane w sentencji postanowienie.
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we W. z dnia 20 grudnia 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia [...] Okręgowa Rada Adwokacka we [...] wyznaczyła pełnomocnika z urzędu adwokata T. O. Pismem z dnia [...] wyznaczony adwokata T. O. udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi M. S. – H. do zastępowania w niniejszej sprawie.
Pełnomocnik substytucyjny M. S. – H. pismem z dnia [...] sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wspomnianego postanowienia Sądu. Odrębnym pismem opatrzonym tą samą datą zawiadomił o sporządzeniu powyższej opinii i o przesłaniu jej skarżącemu i Dziekanowi wspomnianej Rady Adwokackiej oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie tej opinii.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 157, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe natomiast zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 250 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przysługuje wyłącznie wyznaczonemu adwokatowi.
Natomiast wyznaczonym adwokatem jest, w rozumieniu art. 253 tej ustawy, adwokat, który został wyznaczony przez właściwą okręgową radę adwokacką.
W niniejszej zaś sprawie Okręgowa Rada Adwokacka we [...] wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu adwokata T. O. W świetle powyższego przyjąć trzeba, iż pełnomocnik substytucyjny M. S. – H. nie jest zatem uprawniony do złożenia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie substytucji nie powoduje bowiem zwolnienia wyznaczonego przez radę adwokacką adwokata ani zmiany osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje jedynie powstanie określonego stosunku prawnego między substytutem i stroną (uchwała SN z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, Lex nr 182874).
Powyższe potwierdza również stanowisko zawarte w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 349/09, zgodnie z którym pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz pełnomocnika z urzędu wyznaczonego przez właściwą radę.
Z tych względów, na podstawie art. 250 i art. 253 oraz art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami, należało orzec jak w sentencji.