Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesłał, według właściwości, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, korespondencję skarżącego zawierającą sporządzoną, pismem z dnia 12 lipca 2017 r., osobiście przez skarżącego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2017 r. oddalającego skargę w całości oraz złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, co wynika z treści rubryki nr 4.1 zakres wniosku, w której skarżący wykreślił żądanie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, a pozostawił żądanie zwolnienia od kosztów sądowych. Ponadto w rubryce nr 4.2 przekreślił (wykreślił) żądanie dotyczące ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W rozpoznawanej sprawie przyjęto, że skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie obejmującym całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, co wynika z zakresu tego wniosku złożonego na urzędowym formularzu określonego w powyższej rubryce nr 4.1.
Ponadto w treści skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście skarżący podał, że prosi o przyznanie prawa pomocy w związku z art. 239 pkt 4 kpa, przy czym skarżący błędnie podał nazwę tego przepisu, tj. art. 239 pkt 4 kpa, gdyż powinien być to przepis art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przy czym nazwa p.p.s.a, stanowi skrót nazwy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).
Powołany przez skarżącego przepis art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowi, że nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych także strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Powyższe także potwierdza, że skarżący wniósł w niniejszej sprawie o zwolnienie od wszelkich kosztów sądowych, skoro z powołanego przepisu art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że ze zwolnienia od tych korzysta także strona której przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Ponadto w uzasadnieniu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, tj. w rubryce nr 5, skarżący wskazał art. 246 § 1 pkt 1 kpa, przy czym prawidłowa nazwa tego przepisu to art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W świetle powołanych wyżej okoliczności, a w szczególności tego, że w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał jednoznacznie, że wnosi jedynie o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych i nie wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powołany przez skarżącego, wyżej wskazany przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, regulujący przesłanki dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, które obejmuje także z mocy art. 245 § 2 p.p.s.a ustanowienie pełnomocnika z urzędu, nie zmienia powyższej oceny, iż skarżący złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym wyłącznie zwolnienie od kosztów sądowych.
Przepis art. 249a p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 p.p.s.a.).
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" p.p.s.a. wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych.
Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" p.p.s.a. zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, które w myśl art. 211 ustawy obejmują opłaty sądowe (czyli wpis sądowy i opłaty kancelaryjne) i zwrot wydatków (art. 211 w związku z art. 212 i art. 213 ustawy).
Na marginesie wskazać należy, iż zwolnienie to odnosi się także do opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, o której mowa w art. 234 § 2 p.p.s.a., o której skarżący wspomniał w piśmie z dnia 29 czerwca 2017 r. k- 26 powołując błędnie przepis art. 234 § 2 kpa.
Z tych względów rozpoznanie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie wszczęte tym wnioskiem podlega umorzeniu na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "h" i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.