Uzasadnienie
Decyzją [...] r. Nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W., utrzymała w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień W. z dnia [...]r. (karta powołania serii [...]) w sprawie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej od dnia 5 sierpnia 2008 r.
W uzasadnieniu decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Strona decyzję otrzymała w dniu w dniu 7 sierpnia 2008 r.
W dniu 9 września 2008 r. skarżący złożył osobiście skargę na przedmiotową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, doręczono skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2008r.
Oznacza to, iż dzień 8 września 2008 r. (poniedziałek) - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, skarżący złożył skargę osobiście w dniu 9 września 2008 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Zauważyć należy, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Mając zatem na uwadze, iż czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.