Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 grudnia 2019 r. (data wpływu do Sądu) R. D. (dalej: skarżący) złożył skargę na opisaną w sentencji skargę Wojewody D. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie pomocy prawnej z urzędu oraz umorzenie kosztów postępowania sądowego.
Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższych należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 8 stycznia 2019 r. (k. 11 akt sądowych).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarga – o ile jest pierwszym pismem w sprawie – powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braków formalnych pisma, jest terminem ustawowym, a zatem nie może być skracany ani przedłużany. Tym samym również uzupełnienie braków formalnych skargi z naruszeniem terminu skutkuje powstaniem po stronie sądu obowiązku odrzucenia skargi.
W realiach niniejszej sprawy wezwanie Sądu doręczono skarżącemu w dniu 8 stycznia 2020 r., a zatem siedmiodniowy termin przewidziany na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął z dniem 15 stycznia 2020 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie nadesłał jednak swojego numeru PESEL, stanowiącego w świetle przytoczonych wyżej przepisów, element formalny skargi. Okoliczność ta uniemożliwiała nadanie sprawie prawidłowego biegu i obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.
Jedynie dla porządku dodać należy, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.