Uzasadnienie
W dniu 10 stycznia 2020 r. M. D. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką I. D. Wnioskodawca wyjaśnił, że od lat jest jedynym opiekunem matki, obecnie 98 – letniej. Z uwagi na sprawowanie opieki od wielu lat nie podejmuje zatrudnienia i pobiera emeryturę w wysokości 939,42 zł brutto (804,87 zł netto) zgodnie z decyzją ZUS z dnia 28 maja 2019 r. Wniósł o przyznanie różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a otrzymywaną emeryturą oraz o odprowadzanie składek emerytalnych w celu uzupełnienia brakującego stażu pracy.
Decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r. nr DZSW/SP/001192/2020 Prezydent Wrocławia odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką, ponieważ zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111) świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Organy uprawnione do przyznawania świadczeń rodzinnych są związane przepisami ustawy i nie mogą przyznać świadczenia w przypadku wystąpienia przesłanki negatywnej.
W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając odwołanie wnioskodawca wskazał, że ze względu na wieloletnią opiekę nad niepełnosprawną matką jego staż pracy wynosi niecałe 10 lat i otrzymuje niską emeryturę. W celu wyeliminowania zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury wnioskodawca zobowiązał się do rezygnacji z pobierania niższego świadczenia, tj. emerytury z chwilą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 24 marca 2020 r. nr SKO 4316/60/20 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i jasno z niego wynika, że w przypadku posiadania przez osobę sprawującą opiekę prawa do emerytury, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Żaden z przepisów ustawy nie stwarza możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie ewentualnej różnicy miedzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą otrzymywanej emerytury. Zarówno przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i przepisy ustawy emerytalnej nie przewidują możliwości przechodzenia z emerytury na świadczenie pielęgnacyjne. Ustawodawca nie przewidział też możliwości wyboru pomiędzy świadczeniem emerytalnym a świadczeniem pielęgnacyjnym, ewentualnie dopłatą wyrównującą niższe świadczenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 17 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego błędną wykładnię dokonaną z naruszeniem art. 32, art. 69, art. 71 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 28 ust. 1 i 2 lit. c Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Skarżący podał, że sytuacja osób, których cechą wspólną jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny została zróżnicowana przez ustawodawcę w ten sposób, że tych którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawodawca pozbawił świadczenia pielęgnacyjnego, a tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 pozwolił wybrać świadczenie pielęgnacyjne oraz przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń tym, którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach.
Tymczasem opiekun osoby niepełnosprawnej, korzystający z emerytury, ma takie same obowiązki i koszty związane ze sprawowaniem opieki jak pozostali opiekunowie zajmujący się niepełnosprawnym członkiem rodziny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 245/20 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wybór może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1270). Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty.
W tej sytuacji organ powinien poinformować skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach dotyczących pobieranej emerytury, a następnie dokonać ponownej oceny zaistnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, przy uwzględnieniu wykładni prawa dokonanej przez Sąd w niniejszym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej SKO, w wyroku z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt I OSK 727/21 oddalił skargę kasacyjną. NSA uznał, że organy nie poinformowały skarżącego o możliwości zawieszenia emerytury, wstrzymania jej wypłaty i przedłożenia decyzji w tym zakresie, nie wezwały go też do złożenia brakujących dokumentów, co umożliwiłoby wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości. Skutkowało to przedwczesną odmową przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.
W dniu 7 lutego 2022 r. zostały zwrócone do organu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy.
W dniu 17 lutego 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał stronę m. in. do dostarczenia zaświadczenia ZUS o niepobieraniu emerytury.
Pismem z dnia 24 lutego 2022 r. wnioskodawca poinformował organ, że zawiesi pobieranie emerytury po otrzymaniu decyzji o przyznaniu mu świadczenia pielęgnacyjnego oraz wniósł o wyrównanie różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością pobieranej emerytury od dnia złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od 10 stycznia 2020 r.
Następnie w piśmie z dnia 23 marca 2022 r. wnioskodawca poinformował organ o złożeniu wniosku do ZUS o zawieszenie wypłaty emerytury z dniem 31 marca 2022 r. oraz wniósł o wypłatę za okres od listopada 2019 r. należnego mu świadczenia pielęgnacyjnego, pomniejszonego o wysokość netto pobranej emerytury.
Przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2022 r. wnioskodawca nadesłał decyzję ZUS z dnia 25 marca 2022 r. znak ENP/10/047240291 o wstrzymaniu wypłaty emerytury od dnia 1 kwietnia 2022 r. z uwagi na zawieszenie wypłaty emerytury od dnia 1 kwietnia 2022 r.
Decyzją z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr DZSW/SP/003598/2022 Prezydent Wrocławia odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką na okres od 27 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r. oraz przyznał wnioskodawcy świadczenie pielęgnacyjne od 1 kwietnia 2022 r. bezterminowo w kwocie 2.119,00 zł miesięcznie. Organ wyjaśnił, że przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia zawieszenia wypłaty emerytury, tj. od 1 kwietnia 2022 r. oraz odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 27 listopada 2019 r. (dzień ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności) do 31 marca 2022 r. w związku z pobieraniem przez wnioskodawcę w tym okresie świadczenia emerytalnego. Nie istniej a też regulacje prawne, pozwalające na dokonanie wyrównania pomiędzy kwotą wypłacanej emerytury a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego.
W odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadniając odwołanie wnioskodawca wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać mu przyznane od dnia złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności, tj. od 27 listopada 2019 r. Obecnie należne świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać wypłacone za okres od 27 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r. w wysokości różnicy pomiędzy wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością pobieranej emerytury, bo tego nie zabrania żaden przepis prawa. Wnioskodawca gotowy jest też zwrócić do ZUS otrzymaną emeryturę za okres od 27 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r. w przypadku przyznania mu za ten okres świadczenia pielęgnacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO 4316/222/22 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 27 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r. w związku z pobieraniem w tym okresie świadczenia emerytalnego. Wypłata emerytury została zawieszona dopiero od dnia 1 kwietnia 2022 r., a więc organ pierwszej instancji postąpił zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o przyznanie mu rekompensaty za okres ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne (od 27 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r.) w wysokości różnicy pomiędzy wysokością należnego za ten okres świadczenia pielęgnacyjnego a otrzymanym za ten okres świadczeniem emerytalnym netto oraz o opłacenie za ten okres składki emerytalnej w pełnej wysokości. Skarżący zarzucił naruszenie art. 24 ust. 2 oraz art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez pominięcie celów tej ustawy; zlekceważenie zasady dotyczącej terminu, od którego ustala się wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego; uznanie że za okres od 27 listopada 2019 r. do 31 marca 2022 r. świadczenie pielęgnacyjne nie należy się ze względu na pobieranie w tym okresie świadczenia emerytalnego oraz nieuprawnione przyjęcie, że nowa linia orzecznicza sądów administracyjnych wyklucza wypłatę tego świadczenia za okres ubiegania się o to świadczenie w wysokości różnicy pomiędzy świadczeniami.
Skarżący zarzucił również naruszenie art. 9 i art. 79a k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ powinien wypłacić należne mu świadczenie pielęgnacyjne po wydaniu wyroku przez WSA, a nie składać skargę kasacyjną do NSA. Sądy administracyjne nie wypowiedziały się tez wprost, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w jakiejkolwiek wysokości za okres ubiegania się o to świadczenie z uwagi na pobieranie niższego świadczenia emerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca, nie naruszają przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia.
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej u.ś.r.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury.
W ocenie Sądu, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a u.ś.r. skarżącemu zasadnie odmówiono przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką na okres od 27 listopada 2019 r. (dzień złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności) do 31 marca 2022 r. z uwagi na pobieranie w tym okresie świadczenia emerytalnego oraz przyznano świadczenie pielęgnacyjne od 1 kwietnia 2022 r. bezterminowo ze względu na wstrzymanie wypłaty świadczenia emerytalnego od 1 kwietnia 2022 r.
Należy zwrócić uwagę, że w wydanym w sprawie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego wyroku z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt I OSK 727/21 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w uprzednio wydanych wyrokach z dnia 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 757/19, z dnia 8 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2392/19 oraz z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1546/19 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, zgodnie z którym zastosowanie zgodnych z Konstytucją RP reguł interpretacyjnych w odniesieniu do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do emerytury nie w całości, ale jedynie do wysokości tej emerytury.
Zatem, zgodnie z tym stanowiskiem, osobie posiadającej uprawnienie do jednego ze świadczeń wymienionych w powyższym przepisie, należy przyznać świadczenie pielęgnacyjne, w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością tego świadczenia wynikającą z ustawy i pobieranym świadczeniem emerytalnym lub rentowym.
Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt I OSK 727/21 nie podzielił przedstawionego wyżej sposobu rozwiązania problemu zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do świadczenia emerytalno – rentowego. Podzielił natomiast stanowisko wyrażone m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2375/19, z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20 oraz z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20. Zgodnie z tymi stanowiskami, wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby bowiem w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki.
Słusznie podnosi się w orzecznictwie, że praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno – rentowe.
Dodatkowo NSA przywołał fragment uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17, w którym Trybunał stwierdza, że w systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia.
Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2021 r. opowiedział się za rozwiązaniem przyjętym w wyrokach w sprawach I OSK 254/20, I OSK 2375/19 oraz I OSK 764/20, a polegającym na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno - rentowego. W sprawach tych wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 ustawy, gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 291 ze zm.), zwanej dalej "u.e.r.f.u.s.", zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy każdej z ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., czy art. 96 u.e.r.f.u.s.) wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw. Jedynym jednak przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest przywoływany wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Biorąc jednak pod uwagę przedstawione powyżej zasady konstytucyjne uznać należy jednak, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury.
Wybór może zrealizować przez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty.
Ustawa nie ogranicza możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s. skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2021 r. przypomniał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytur. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, organ winien stronę poinformować. Wówczas, o ile strona doprowadzi do zawieszenia prawa do emerytury, możliwe będzie płynne przejście osoby uprawnionej z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2021 r. wyraźnie podkreślił, że dopiero zawieszenie prawa do emerytury skutkujące wstrzymaniem jej wypłaty, eliminuje negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Strona, która doprowadzi do zawieszenia prawa do emerytury będzie mogła płynnie przejść z systemu świadczeń emerytalnych do systemu świadczeń rodzinnych.
Dlatego też organ zasadnie przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne od momentu zawieszenia prawa do emerytury i wstrzymania wypłaty emerytury, tj. od dnia 1 kwietnia 2022 r., nie naruszając art. 24 ust. 2 i ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie doszło również do naruszenia art. 9 i art. 79a k.p.a., bowiem organ dopełnił w kontrolowanym postępowaniu obowiązków informacyjnych, nałożonych przez wskazywane przepisy prawa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.