Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 499/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność MOPS we W. w sprawie załatwienia wniosku z dnia 2 kwietnia 2013 r. i wydania decyzji w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego za nieuzasadnione.
W dniu 10 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga strony o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 5 września 2013 r. Jednocześnie [...] wniósł o wstrzymanie wykonania tego orzeczenia oraz, na podstawie art. 158 p.p.s.a., wezwał Sąd do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że w związku ze złożoną w dniu 10 września 2013 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 5 września 2013 r. Sąd wydał w dniu 25 października bieżącego roku odrębne postanowienie.
Stosownie do przepisu art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku (lub postanowienia – por. art. 166 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Trudno wobec tego przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni.
Stwierdzić należy, że wniosek o dokonanie wykładni jest w istocie polemiką z rozstrzygnięciem Sądu, bowiem skarżący podnosi jedynie argumenty wskazujące, jego zdaniem, na błędny tok działania Sądu oraz próbą podważenia trafności podjętego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia tutejszego Sądu z dnia 5 września 2013 r., odrzucającego jego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przy czym, instytucja wstrzymania wykonania zakwestionowanego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień kwestionowanych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Nadto, zgodnie z doktryną, o wstrzymaniu wykonania postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w zażaleniu.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że postanowienie Sądu z dnia 5 września 2013 r. odrzucające skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie.
W związku z powyższym Sąd, wobec braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 196 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia, o czym orzekł w pkt II sentencji postanowienia.