Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., działając na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. (Dz. U. nr 151, poz. 1595) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej dnia 12 grudnia 1994 r. (Dz. U. nr 151, poz. 665), wydała w dniu [...] r. orzeczenie Nr [...], w którym orzekła m.in., że W. Ż. jest trwale niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej w gr. II (kategoria zdrowia N), oraz trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, wojny oraz w razie ogłoszenia mobilizacji (kategoria E).
Po przeprowadzonym badaniu lekarskim Komisja w rozpoznaniu wskazała następujące schorzenia, określone w Załączniku Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach: chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego z radiologicznymi cechami podwichnięcia w segmencie C4-C5 z objawową rwą ramienną lewostronną i stenozą kanału kręgowego, znacznie upośledzającą sprawność ustroju (§ 34 pkt 7, § 62 pkt 2).
Jako choroby współistniejące Komisja Lekarska wskazała: nadciśnienie tętnicze I stopnia (§ 39 pkt. 1), zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, z przykręgosłupowym zespołem bólowym lędźwiowo-krzyżowym, upośledzającym sprawność ustroju (§ 34 pkt 3, § 62 pkt 1), przebyty uraz skrętny kręgosłupa szyjnego z okresowym zespołem bólowym szyjnym, nieznacznie upośledzający sprawność ustroju (§ 62 pkt 1, § 34 pkt 9 w zast.), przebyte stłuczenie łokcia prawego, nieupośledzające sprawności ruchowej (§ 77 pkt 5), przebyty uraz skrętny stawu skokowego-goleniowego prawego, nieupośledzający sprawności ruchowej (§ 77 pkt 5), lewostronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich (§ 21 pkt 1), skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożność nosa (§ 26 pkt 3), przewlekłe, ropne zapalenie migdałków podniebiennych (§ 27 pkt 1 w zast.), przepuklina rozworu przełykowego, nieupośledzająca sprawności ustroju (§ 46, pkt. 3), choroba refleksowa przełyku, nieznacznie upośledzająca sprawność ustroju (§ 40 pkt 2), nieprawidłowe wartości biochemicznych wskaźników wydajności wątroby w obserwacji (§ 44 pkt 6), nieznaczne lewostronne skrzywienie kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, nieupośledzające sprawności ustroju (§ 34 pkt 1), nieznaczne poszerzenie aorty wstępującej (§ 39 pkt 6).
Jednocześnie, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzekła w sprawie związku poszczególnych schorzeń ze służbą wojskową i określiła stopień inwalidztwa strony.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem W. Ż. złożył odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że orzeczenie jest dla niego krzywdzące, gdyż choroba która powoduje jego niezdolność do służby powstała w wyniku wypadku oraz innych czynników występujących w czasie służby wojskowej. Podkreślił, że służbę pełnił w pododdziale, a nie za biurkiem i jego stan zdrowia ma związek ze służbą wojskową.
Po rozpoznaniu odwołania, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...] r. orzeczenie [...], którym z powołaniem się na przepisy art. 127 § 1, 138 kpa w związku z § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia Komisja podała, że odwołujący się zakwestionował nie zaliczenie go do grupy inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową. Jednakże, w świetle dokonanej analizy dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych badań specjalistycznych lekarskich nie wynika by aktualny stopień nasilenia schorzeń uznanych za pozostające w związku ze służba wojskową upośledzała sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie ich za schorzenia powodujące inwalidztwo. W tej sytuacji przy stwierdzeniu, iż schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej nie pozostają w związku ze służbą wojskową komisja lekarska I instancji prawidłowo określiła, iż inwalidztwo spowodowane wskazanym schorzeniem jest z ogólnego stanu zdrowia i nie pozostaje w związku ze służbą wojskową.
Odnośnie ustaleń dotyczących zmiany zwyrodnieniowej kręgosłupa szyjnego z radiologicznymi cechami podwichnięcia w segmencie C4-C5 z objawową rwą ramienną lewostronną i stenozą kanału kręgowego, znacznie upośledzającej sprawność ustroju, RWKL we W. nie stwierdziło by mogło być ono uznane za pozostające w związku ze służbą wojskową w rozumieniu przepisów rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przez powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. nr 62, poz. 567 ze zm.), jak również brak jest przesłanek (biorąc pod uwagę jego rodzaj i charakter) do uznania go za następstwo wypadku z dnia 25 września 2006 r., ponieważ brak związku wyżej wymienionego schorzenia za służbą wojskową został już ustalony wcześniejszym prawomocnym orzeczeniem TWKL we W. z dnia [...] (nr [...]), a ze zgromadzonych dokumentów nie wynika by zachodziły przesłanki do kwestionowania wcześniejszych ustaleń w tym zakresie.
Co podnoszonych w odwołaniu zaburzeń ze strony stanu psychicznego organ nie stwierdził by w trakcie czynności orzeczniczych dotyczących zaskarżonego orzeczenia jak również wcześniejszych orzeczeń były one rozpoznawane, a z przedstawionych dokumentów nie wynika by aktualnie stwierdzone zaburzenia upośledzały sprawność w stopniu mogącym mieć wpływ na treść orzeczenia organu I instancji jak i zmianę zawartych w nim ustaleń orzeczniczych.
W. Ż. wniósł skargę na cała decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, gdyż kwestia związku schorzeń ze służbą wojskową i określenia inwalidztwa nie należą do legitymacji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 1. W konkluzji wywodów skargi skarżący domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez "zaliczenie go do grupy inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową".
W tej części skarga podlegała jednak odrzuceniu.
Należy bowiem stwierdzić, iż w dniu 27 października 1999r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III ZP 9/99), w której uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (OSNP 2000/5/167).
Mimo, iż w 2004r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela.
Wobec tego skargę W. Ż. domagającego się uznania związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale, jako Sąd właściwy w tych sprawach wskazał Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych.
2. Skarżący wniósł skargę "od orzeczenia nr [...] z dnia [...] r. Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu", co Sąd rozpoznający sprawę uprawniało do oceny, że skarga zwrócona została przeciwko całemu orzeczeniu Komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Należy w tym miejscu dodać, iż sąd administracyjny, nie jest związany granicami skargi (art. 134 §1 cytowanego Prawa).
Skarżący uzasadniając skargę stwierdził, że organ nie zastosował zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 77 ust. 1), nie dokonał oceny sprawy na podstawie całokształtu dowodów (art. 80 k.p.a.). Jego argumentacja skupiła się jednak tylko na wykazaniu, sprzeczności ustaleń dotyczących pozostawania wykrytych w orzeczeniu chorób, ze służbą wojskową, a nie ich istnienia lub nieistnienia. Skarżący opisał swoją 23 letnią służbę oraz to, że w jej trakcie był narażony na stres i duże obciążenie fizyczne organizmu oraz że jego stan zdrowia gwałtownie pogorszył się, po wypadku któremu uległ w dniu 25 kwietnia 2006 r. w czasie egzaminu z wychowania fizycznego. Nie czynił natomiast zarzutu komisjom lekarskim złego rozpoznania dotyczącego tak chorób powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej jak i chorób współistniejących. Wprawdzie skarżący podaje, iż w ostatnim czasie uległ pogorszeniu jego stan psychiczny i pojawiły się znów zaburzenia nerwicowe i uczucie lęku, nie przedstawił na to jednak żadnych dowodów i brak podstaw by podważać rozstrzygnięcie organu.
Konkludując należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniach obu komisji lekarskich nie naruszają prawa. Komisje te prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i istotne fakty ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyniki tych badań, nie budził wątpliwości, a skarżący - jak już wcześniej stwierdzono, nie zarzucał, że rozpoznanie lekarskie nie odpowiada dolegliwościom jakie odczuwa.
Z tych względów skargę w tej części, tylko ogólnie kwestionującą opisane wyżej orzeczenia, należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.