Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 502/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę Z. R. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie wyroku o dodatkowe rozstrzygnięcia dotyczące wszczęcia postępowania mediacyjnego i ukarania organu grzywną oraz pouczenia co do prawa wniesienia pozwu do sądu powszechnego.
Ponadto skarżący domagał się uzupełnienia orzeczenia "co do żądania stwierdzenia nieważności i uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...]" oraz "postanowienia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. wydanego przez Kierownika ZTPS 1 w dniu 11 lutego 2016 r. o nr [...]".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia.
Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie Sąd w wyroku z dnia 4 kwietnia 2017 r. – wbrew twierdzeniom strony – orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna, stąd też podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.
W szczególności podkreślić należy, że żądanie uzupełnienia wyroku w zakresie postępowania mediacyjnego nie znajdowało uzasadnionych podstaw, gdyż wniosek skarżącego w tym przedmiocie został już rozpatrzony przez referendarza sądowego.
Również żądanie uzupełnienia wyroku poprzez zawarcie w nim "pouczenia co do prawa wniesienia pozwu do sądu powszechnego" – w świetle obowiązujących przepisów – należało uznać za niezasadne. Od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego służy bowiem skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego i tylko w ten sposób strona może go zakwestionować.
W pozostałym zaś zakresie, odnoszącym się do kwestii kontroli postanowień organów administracji publicznej z dnia 7 września 2016 r. oraz z dnia 11 lutego 2016 r., zauważyć należy, że nie były one przedmiotem niniejszego postępowania, dlatego też Sąd nie był władny do ich oceny, zwłaszcza w kontekście rozpatrywanego wniosku.
Instytucja uzupełnienia wyroku powinna być traktowana jako procesowa gwarancja rozstrzygnięcia przez sąd o całości wniesionej przez stronę skargi w konkretnej sprawie. Nie może jednak stanowić ona alternatywnego instrumentu do podważania wydawanego w tej sprawie wyroku, czy to w zakresie jego sentencji, czy też w kwestii jego uzasadnienia.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia