Uzasadnienie
A. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka), pismem z dnia 21 października 2018 r., powiadomiła Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS) o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej produktu o nazwie "[...]", jako suplementu diety. W odpowiedzi na to powiadomienie, GIS pismem z dnia 19 lipca 2019 r. zawiadomił spółkę o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2019 r., poz. 1252, dalej: u.b.ż.ż.), a nadto, postanowieniem z tego samego dnia zobowiązał spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Według GIS, skład ww. produktu poddaje w wątpliwość jego kwalifikację do grupy suplementów diety, które mają na celu uzupełnienie normalnej diety, dzięki zawartości substancji wskazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, z wyłączeniem właściwości charakterystycznych dla produktów leczniczych.
W związku z powzięciem informacji o wszczęciu przez GIS postępowania wyjaśniającego o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. oraz zobowiązaniu spółki do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego (pismo z dnia 24 lipca 2019 r.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. (dalej: PPIS) przeprowadził w dniu 12 sierpnia 2019 r. kontrolę sanitarną w spółce, przy udziale prezesa zarządu spółki (B.N.). W trakcie tej kontroli ustalono, że spółka zgłosiła do GIS w dniu 21 października 2018 r. powiadomienie o zamiarze wprowadzenia do obrotu po raz pierwszy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej jako suplement diety produkt o nazwie "[...]". Produkt ten został zakupiony dwukrotnie w firmie brytyjskiej B. w łącznej ilości 64 sztuk, a następnie został w całości sprzedany firmie C. S.A. z siedzibą w D. (na podstawie faktur sprzedaży z dnia [...] listopada 2018 r. i [...] marca 2019 r.).
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r., poz.
59) oraz art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. (PPIS), nakazał czasowe wstrzymanie wprowadzenia do obrotu suplementu diety pod nazwą "[...]", wprowadzanego po raz pierwszy do obrotu na terytorium RP, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego wszczętego przez GIS postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., zobowiązującym stronę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, potwierdzającej, czy przedmiotowy suplement nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Jednocześnie, ze względu na ochronę zdrowia ludzkiego, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z dniem jej otrzymania przez stronę.
W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji, a nadto, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji. W ramach zarzutów odwołania spółka wskazała na naruszenie:
- - art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że suplement diety pod nazwą "[...]" nie spełnia wymagań określonych dla tego środka, podczas gdy w powoływanych przez organ Normach żywienia dla populacji Polski (s. 172), jak i innych populacjach fachowych powoływanych w uzasadnieniu odwołania, wyraźnie wskazuje się, że "spożywanie witaminy B12 w ilościach przekraczających normę nie wywołuje szkodliwych efektów";
- - art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/2008 z 9 lipca 2008 r., ustanawiającego procedury dotyczące stosowania niektórych krajowych przepisów technicznych do produktów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylającego decyzję nr 3052/95/WE poprzez naruszenie zasady swobodnego przepływu towarów, polegające na ograniczeniu swobodnego wprowadzenia do obrotu suplementu diety "[...]", dopuszczonego w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej;
- - art. 108 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że zachodzi przesłanka ochrony zdrowia ludzkiego, na podstawie której może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, podczas gdy w powoływanych przez organ Normach żywienia dla populacji Polski (s. 172), jak i innych populacjach fachowych powoływanych w uzasadnieniu odwołania, wyraźnie wskazuje się, że "spożywanie witaminy B12 w ilościach przekraczających normę nie wywołuje szkodliwych efektów";
- - art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wadliwe poinformowanie spółki o możliwości odbioru decyzji w siedzibie organu, podczas gdy decyzja ta powinna być złożona na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta);
- - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów na których się oparł, jak również, zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji.
W rozwinięciu zarzutów odwołania spółka podniosła m.in., że w cytowanym przez organ opracowaniu zatytułowanym "Normy żywienia dla populacji Polski" pod red. M. Jarosza z 29017 r. w odniesieniu do Witaminy B12 wartość 2,4 μg odnosi się nie do dozwolonego dziennego spożycia, lecz zalecanego spożycia. Strona zwróciła uwagę, że w tym samym opracowaniu, na s. 172, wyraźnie wskazuje się, że spożywanie witaminy B12 w ilościach przekraczających normę nie wywołuje szkodliwych efektów. W momencie przekroczenia zdolności wiązania kobalamin we krwi, jej nadmiar jest wydalany z moczem. Dzieje się tak dlatego, że witamina B12 należy do grupy witamin rozpuszczalnych w wodzie.
Niezależnie od powyższego spółka podniosła także, że zgodnie z opinią Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywości – EFSA, nie istnieją badania potwierdzające, że obecne pobranie witaminy B12 z dietą oraz suplementami stwarza ryzyko dla zdrowia, oraz, że nie obserwowano skutków ubocznych nawet pośród pacjentów, którzy przyjmowali doustnie 1000 μg tej witaminy przez dłuższy okres (jednak ocena działań niepożądanych nie była przedmiotem tych badań). W związku z tym, ustalenie poziomu UL spożycia na tę witaminę nie jest możliwe. Również w opracowanym przez Komisję Europejską dokumencie, zatytułowanym "Orientation paper on the setting of maximum and minimum amounts for vitamins and minerals in foodstuffs", wskazuje się, że nie ma potrzeby ustalania maksymalnego poziomu tej witaminy w suplementach diety, ponieważ ryzyko przekroczenia UL właściwie nie istnieje. Spółka nadmieniła również, że według brytyjskiej Expert Group on Vitamins and Minerals (EVM) bezpieczny poziom witaminy B12 to 2000 μg, a według amerykańskiej Council for Responsible Nutrition (CRN) bezpieczny poziom witaminy B12 to 3000 μg.
W podsumowaniu spółka skonstatowała, iż trudno jest stwierdzić, że produkt zawierający w porcji dziennej 500-1000 μg witaminy B12 może stwarzać jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia i życia człowieka. W uzupełnieniu przedstawionej argumentacji strona zwróciła uwagę, że przedmiotowy suplement diety jest dopuszczony do obrotu na terenie Wielkiej Brytanii (od 1998 r.), na Malcie (od 2009 r.), w Hiszpanii (od 2015 r.) i nie stwarzał on w przeszłości żadnego zagrożenia dla zdrowia i życia człowieka. Strona nawiązała również do dorobku orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w swoich wyrokach wskazuje na kluczowe kryteria na jakie należy zwracać uwagę przy kwalifikowaniu produktów. Do kryteriów tych TSUE zalicza: skład produktu, sposób użycia, zasięg dystrybucji, znajomość produktów wśród konsumentów, ryzyko jakie niesie użycie danego produktu, właściwości farmakologiczne.
Strona omówiła każde ze wspomnianych kryteriów akcentując w szczególności, że suplementy diety mogą odznaczać się właściwościami zdrowotnymi. Cecha ta nie jest jednak wystarczająca do uznania ich za produkt leczniczy w rozumieniu dyrektywy 2001/38/WE (wyrok z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. C-140/07). W odesłaniu do powołanego w odwołaniu orzecznictwa TSUE spółka wyraziła pogląd, że produkt zostaje uznany za lek, gdy jego wpływ na funkcje fizjologiczne jest znaczący. Nie chodzi tu zatem o funkcje zdrowotne w ogólności, ale o rzeczywiste możliwości zapobiegania chorobom. Tymczasem, jak podniosła, ani ryzyko dla zdrowia, ani właściwości terapeutyczne witaminy B12 w dawkach 500-1000 μg nie zostały potwierdzone. Końcowo spółka nadmieniła, że w rejestrze opublikowanym na stronie internetowej urzędu znajdują się następujące produkty z pozytywnym wynikiem postępowania, tzn. potwierdzeniem statusu suplementu diety: Puritans Pride, Witamina B12 1000 mcg; Health Plus (UK), Witamina B12 1000 mcg, Olimp Laboratories, Olimp B12 Forte Bio-Complex. Do odwołania dołączono dokumenty potwierdzające sprzedaż spornego produktu w Wielkiej Brytanii, Irlandii Północnej oraz Hiszpanii.
Decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.), D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (DPWIS) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy odwołał się do treści art. 29 ust. 1 i art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż zwracając uwagę, że uregulowania te mają kluczowe znaczenie w sprawie, a to z uwagi na to, że GIS wszczął wobec spółki postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż, odnośnie do produktu spożywczego o nazwie "[...]", kwalifikowanego przez stronę jako suplement diety. Odwołując się do wspomnianych przepisów oraz do ustaleń faktycznych sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zasadnie organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż, który to przepis obliguje właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego do podjęcia decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka do obrotu lub wycofaniu go z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS na podstawie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż.
W ramach dalszej argumentacji organ odwoławczy wskazał, że przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest fakt wszczęcia (i niezakończenia) przez uprawniony organ postępowania wyjaśniającego z art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż. oraz ustalenie, że określony środek spożywczy znajduje się w obrocie. Dodał, że podjęcie decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu środka spożywczego niespełniającego wymagań dla tego środka następuje wtedy, gdy zachodzi podejrzenie co do jego występowania w obrocie. Natomiast podejrzenie, że jest to środek spożywczy niespełniający wymagań określonych dla tego środka związane jest z działaniem GIS, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie właśnie takich ustaleń. Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji działając w okolicznościach i na podstawie art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. nie prowadzi postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust.1 u.b.ż.ż. Postępowanie takie jest bowiem prowadzone przez GIS.
Organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. ma charakter tymczasowy, co oznacza, że daje podstawę jedynie do czasowego wstrzymania wprowadzenia do obrotu określonych produktów. Nie upoważnia natomiast organów inspekcji sanitarnej do wydania definitywnego zakazu ich wprowadzenia do obrotu. Zwrócił uwagę, że instytucja czasowego wstrzymania wprowadzenia produktu do obrotu ma na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego. Zaakcentował, że wydanie przez GIS postanowienia z dnia [...] lipca 2019 r., zobowiązującego spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych odnośnie do kwestii, czy produkt deklarowany, jako suplement nie spełnia wymagań produktu leczniczego potwierdza okoliczność, że w sprawie zachodzi podejrzenie niespełnienia wymagań określonych dla tego środka.
Wskazał również, że w sytuacji wyjaśnienia, w świetle przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, wszystkich okoliczności na korzyść suplementu diety o nazwie "[...]", zostanie on dopuszczony do obrotu. DPWIS nie podzielił zarzutu odwołania w zakresie naruszenia art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 7 rozporządzenia nr 764/2008. W rozwinięciu tej części argumentacji organ podniósł, że przepis art. 34 Traktatu, będący emanacją zasady swobodnego przepływu towarów, nie stanowi przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami m.in. ochrony zdrowia i życia ludzi, a powoływany przez stronę przepis art. 7 rozporządzenia nr 764/2008 nie ma w sprawie zastosowania. W odniesieniu do wspomnianego rozporządzenia organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 3 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia, z którego wywiódł, że rozporządzenie to nie ma zastosowania w przypadku środków podjętych przez organy państw członkowskich na mocy art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE.
L z 2004 r., t. 165, s. 1). Zdaniem DPWIS, przepis art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. stanowi rozwinięcie i uszczegółowienie na potrzeby krajowe art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. h rozporządzenia nr 882/2004, który upoważnia krajowe organy do podejmowania wszelkich uznanych za właściwe działań – środków zaradczych – w przypadku wykrycia niezgodności m.in. z prawem żywnościowym. Organ odwoławczy w uzupełnieniu dodał, że ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia wykonuje w zakresie swojej regulacji także przepisy rozporządzenia nr 178/2002, które w art. 7 ust.1 wprowadza w obrocie żywnością tzw. zasadę ostrożności, mającą zapewnić ochronę zdrowia we Wspólnocie Europejskiej. Wskazał, że zgodnie z tą zasadą, w szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka mogą zostać przyjęte tymczasowe środki zarzadzania ryzykiem, konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie.
Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 108 § 1 k.p.a. uznając, że ze względu na wartość, jaką jest zdrowie ludzie, uzasadnione było nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Rozwijając ten wątek, organ odwoławczy odwołał się do uzasadnienia postanowienia z dnia [...] lipca 2019 r., w którym GIS powołał się na wyniki dostępnych badań naukowych (pozostających w sprzeczności z dokumentacją przedłożoną przez stronę), a z których to publikacji wynika, że przedawkowanie spożycia witaminy B12 może wiązać się z pogorszeniem stanu zdrowia konsumenta, w tym, ze zmianami skórnymi, ocznymi, a także, z karcynogenezą (nowotworzenie – zmiany zachodzące w komórce organizmu, prowadzące do powstania nowotworu), dotyczącą głównie wątroby. Wymienione okoliczności świadczą, zdaniem organu drugiej instancji, o tym, że zagrożenie dla zdrowia człowieka związane z nadmiernym spożyciem witaminy B12 występuje, a przyjmowanie jej dziennej porcji w wysokości 1000 μg lub większej wiąże się z klinicznymi niedoborami tej witaminy, a więc z procesem leczenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ odwoławczy przyznał, że uzasadnienie decyzji PPIS zawiera szereg uchybień procesowych albowiem brak w niej przytoczenia treści stosownych przepisów prawa oraz ich subsumcji do stanu faktycznego sprawy, niemniej, uchybienia te nie są tego rodzaju, że poważnie utrudniły, czy też uniemożliwiły kontrolę instancyjną. Zdaniem organu odwoławczego, nie można także mówić o tym, że naruszenie w tym zakresie procedury wiąże się z brakiem rozpoznania przez organ pierwszej instancji istoty sprawy. DPWIS za trafny uznał także zarzut spółki dotyczący naruszenia art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem tego organu, wobec faktu odebrania decyzji przez spółkę w dniu 26 sierpnia 2019 r., brak jest podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia tej decyzji stronie.
Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Formułując zarzuty skargi spółka wskazała na naruszenie:
- - naruszenie art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. poprzez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że suplement diety pod nazwą "[...]" nie spełnia wymagań określonych dla tego środka, podczas gdy w ogólnodostępnych publikacjach fachowych wyraźnie wskazuje się, że "spożywanie witaminy B12 w ilościach przekraczających normę nie wywołuje szkodliwych efektów";
- - niewłaściwe zastosowanie art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 764/2008 z 9 lipca 2008 r., ustanawiającego procedury dotyczące stosowania niektórych krajowych przepisów technicznych do produktów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylającego decyzję nr 3052/95/WE poprzez naruszenie zasady swobodnego przepływu towarów, polegające na ograniczeniu swobodnego wprowadzenia do obrotu suplementu diety "[...]", dopuszczonego w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej;
- - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez całkowite zignorowanie dowodów przedłożonych przez skarżącą spółkę w odwołaniu od decyzji z dnia 13 sierpnia 2019 r.;
- - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku możliwości wypowiedzenia się przez spółkę, wbrew regułom wynikającym z art. 10 k.p.a., co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
- - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 104 k.p.a., polegające na czasowym wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu suplementu diety pod nazwą pn.: "[...]", bez uprzedniego ustalenia, czy produkt ten jest produktem leczniczym, czy suplementem diety zagrażającym zdrowiu a nawet życiu.
W odpowiedzi na skargę, DPWIS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Kwestie sporne w sprawie dotyczą zasadności wydania decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu suplementu diety o nazwie "[...]", wprowadzanego po raz pierwszy na terytorium RP przez stronę skarżącą. Ocena zasadności wywiedzionej w sprawie skargi wymaga w pierwszej kolejności przytoczenia przepisów Rozdziału 8 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, regulującego kwestię żywności wprowadzanej po raz pierwszy do obrotu.
Stosownie do art. 29 ust. 1 u.b.ż.ż., w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu:
- 1) preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3,
- 2) suplementy diety,
- 3) środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje, o których mowa w załączniku III część B i C do rozporządzenia nr 1925/2006
- - jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego.
W myśl natomiast art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie: 1) jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego, w szczególności, czy jako: a) środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego wyraźnie różni się od żywności przeznaczonej do powszechnego spożycia oraz czy odpowiada szczególnym potrzebom żywieniowym, zgodnie z jego przeznaczeniem, o którym mowa w art. 3 ust. 3 pkt 43, i spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 i 2,
b) suplement diety lub środek spożywczy, do którego dodano witaminy, składniki mineralne lub inne substancje wykazujące efekt odżywczy lub inny fizjologiczny spełnia warunki określone w przepisach wydanych - odpowiednio - na podstawie art. 27 ust. 6 i 7 oraz w rozporządzeniu 1925/2006;
2) nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu przeznaczonego do używania przez ludzi, w szczególności produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego, produktu kosmetycznego w rozumieniu przepisów o produktach kosmetycznych lub wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych.
Jak przewiduje dalej ust. 2 art. 30 u.b.ż.ż., Główny Inspektor Sanitarny powiadamia niezwłocznie podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, o rozpoczęciu postępowania, o którym mowa w ust.
1. Organ ten w ramach postępowania wyjaśniającego może żądać od podmiotu wprowadzającego lub mającego zamiar wprowadzić po raz pierwszy produkt do obrotu, przedstawienia opinii lub dodatkowych informacji, o czym stanowi art. 31 u.b.ż.ż. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. w myśl którego, w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1, niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust.
1. W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca spółka powiadomiła GIS, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.b.ż.ż. o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu produktu o nazwie "[...]", w formie tabletek, zakwalifikowanego jako suplement diety. Po otrzymaniu tego powiadomienia, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., GIS zawiadomił stronę o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy produkt objęty powiadomieniem nie spełnia wymagań produktu leczniczego, a także, postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. zobowiązał spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. W postanowieniu tym GIS wskazał, że zgodnie z dokumentacją przedłożoną przez przedsiębiorcę zamieszczoną w oznakowaniu produktu, zalecana do spożycia dzienna porcja produktu (2 tabletki) zawiera 1000 μg witaminy B12, co stanowi 40.000% RWS. Powołując się na opracowania naukowe, zwrócił uwagę, że zapotrzebowanie organizmu na te witaminę jest niewielkie i pokrywane głównie w diecie. Niedobory następują jedynie w przypadku powstałych zmian zanikowych błony żołądka. Wskazał, że dawki tej witaminy rzędu 1000 μg stosuje się u osób z klinicznymi objawami niedoborów, a nadto podniósł, że m.in. że dane naukowe wskazują na dodatnią korelację pomiędzy wysokim spożyciem witaminy B12 a ryzykiem rozwoju choroby nowotworowej. Zwrócił uwagę, że na konieczność zachowania szczególnej ostrożności w przypadku przyjmowania witaminy B12 z uwagi na brak wystarczających liczby badań naukowych w odniesieniu do bezpieczeństwa jej stosowania. PPIS przeprowadził w spółce kontrolę sanitaryjną – udokumentowaną protokołem kontroli – z której wynika, że ww. produkt został wprowadzony do obrotu handlowego, po uprzednim powiadomieniu GIS o zamiarze wprowadzenia tego produktu do obrotu po raz pierwszy na terytorium RP.
W świetle powyższych, ujawnionych i niespornych okoliczności sprawy, zasadnie wywiódł organ drugiej instancji, że sam fakt wszczęcia przez GIS postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust.1 u.b.ż.ż., oraz jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie powoduje obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. Dyspozycja art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. obliguje właściwy organ inspekcji sanitarnej do podjęcia decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzenia produktu do obrotu, w przypadku wystąpienia przesłanek w tym przepisie wskazanych. Przepis ten jest jasny i czytelny, nie wymaga dodatkowej interpretacji, oraz został on prawidłowo zastosowany przez organ. Decyzja wydana w trybie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest wydawana tylko "do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1", tj. postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego i ma do tego czasu uniemożliwić obrót produktem, co do którego organ powziął uzasadnione podejrzenie, że nie spełnia wymagań dla suplementu diety.
Termin "do czasu zakończenia postępowania" nie odnosi się natomiast do postępowania prowadzonego przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, który nie prowadzi postępowania w zakresie ustalenia, czy dany produkt jest środkiem specjalnego przeznaczenia medycznego i nie spełnia wymagań innego rodzaju produktu, a w szczególności leczniczego, a więc postępowania wszczętego na podstawie art. 30 u.b.ż.ż. Postępowanie to prowadzi Główny Inspektor Sanitarny, co jednoznacznie wynika z treści art. 31 ust. 2 u.b.ż.ż., zgodnie z którym w przypadku przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż., mającego na celu wyjaśnienie, że środek spożywczy objęty powiadomieniem nie spełnia wymagań produktu leczniczego określonego przepisami prawa farmaceutycznego albo wyrobu medycznego w rozumieniu przepisów o wyrobach medycznych, Główny Inspektor Sanitarny zobowiązuje podmiot, o którym mowa w art. 29 ust. 1, do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.
Opinia Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych jest dla Głównego Inspektora Sanitarnego wiążąca w prowadzonym postępowaniu (art. 31 ust. 3 u.b.ż.ż.). Natomiast PPIS po ustaleniu, że wątpliwy produkt trafił do obrotu, ma obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Zgodnie z art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. wystarczającą przesłanką do wydania decyzji jest "podejrzenie", że środek spożywczy nie spełnia wymagań dla tego środka. Niewątpliwie podejrzenie wymaga mniejszego stopnia pewności oceny stanu faktycznego, lecz powinno być ono uzasadnione (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 414/19).
Jakkolwiek organ pierwszej instancji nie odwołał się wprost do treści art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., to jednak decyzję o czasowym wstrzymaniu produktu do obrotu uzasadniał wynikami przeprowadzonej kontroli sanitarnej w spółce oraz stanowiskiem GIS zarówno co do negatywnych skutków przedawkowania witaminy B12, jak i w zakresie wystąpienia przesłanek do zobowiązania spółki, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, do przedstawienia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w zakresie tego, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego. Końcowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji opiera się więc na ustawowych przesłankach z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. i znajduje oparcie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Organ drugiej instancji przedstawił wyczerpującą wykładnię art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., stanowiącego podstawę orzekania o czasowym wstrzymaniu wprowadzania produktu o nazwie "[...]", do obrotu.
Zastosowanie tego przepisu powiązał z faktem prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez GIS w trybie art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., oraz podobnie jak organ pierwszej instancji uznał, że wydanie przez GIS postanowienia z dnia [...] lipca 2019 r. zobowiązującego spółkę do przedłożenia wspomnianej opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych potwierdza, że zachodzi podejrzenie, że suplement diety, którego ono dotyczy nie spełnia wymagań określonych dla tego środka. W sumie należało stwierdzić, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji podały podstawy swoich wątpliwości co do cech produktu o nazwie "[...]" powołując się na stanowisko GIS, przy czym, przed podjęciem decyzji w trybie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. nie były zobowiązane do prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy dany produkt spełnia przewidziane dla niego wymagania.
Do oceny produktu uprawniony jest GIS. W okolicznościach określonych w art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. nie prowadzi się postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust.1 u.b.ż.ż. Ustawodawca nie przewidział możliwości równoległego prowadzenia dwutorowych postępowań przez dwa organy o różnej właściwości rzeczowej, wyjaśniających właściwości wprowadzonego do obrotu po raz pierwszy na terytorium RP produktu (por. powołany już wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 414/19).
W związku z tym, wszelkie argumenty skarżącej spółki odnoszące się do kwalifikacji i cech produktu (wydalanie nadmiaru z moczem), przemawiające za jego bezpieczeństwem, kierowane do organów orzekających w niniejszej sprawie nie mogą odnieść zamierzonego skutku prawnego. Nie mają one istotnego znaczenia dla oceny przesłanek odnoszących się do możliwości zastosowania art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. Natomiast czasowe wstrzymanie wprowadzania produktu do obrotu nie przesądza jeszcze o jego kwalifikacji jako suplementu lub produktu leczniczego. Postępowanie wyjaśniające GIS, a co za tym idzie instytucja czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, ma jedynie na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia.
W orzecznictwie podkreśla się, że podjęcie decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu środka spożywczego (w tym suplementu diety - podkreślenie Sądu) niespełniającego wymagań określonych dla tego środka, następuje wtedy, gdy zachodzi podejrzenie, co do jego występowania w obrocie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015 r., sygn. II OSK 445/14 dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu w niniejszej sprawie było zatem wyłącznie ustalenie, czy suplement diety o nazwie "[...]" znajduje się w obrocie.
Natomiast podejrzenie, że jest to produkt niespełniający wymagań określonych dla tego suplementu związane jest z działaniem GIS, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Sprzeczne byłoby bowiem z ratio legis ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wymaganie od dwóch różnych organów (GIS i PPIS) prowadzenie równolegle tożsamych postępowań w celu ustalenia, czy produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania określone dla tego środka. W konsekwencji, jako niezasadny przedstawia się zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., jak już bowiem wskazano powyżej, zadaniem organu w tym postępowaniu nie jest wykazywanie przesłanek, że produkt spełnia lub nie spełnia w tym wypadku definicji suplementu diety, lecz czasowe wstrzymanie wprowadzenia takiego produktu do obrotu, tj. do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS.
Sąd w pełni aprobuje przy tym stanowisko organu drugiej instancji w zakresie uznania, że naruszenie art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a., wobec niespornej okoliczności odebrania przez spółkę decyzji w dniu 26 sierpnia 2019 r. nie miał wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podzielił zasadności sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania na skutek zebrania i przeprowadzenia oceny materiału dowodowego przez organ drugiej instancji wbrew regułom wynikającym z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., który to zarzut skarżąca spółka powiązała z pominięciem przez ten organ dowodów przedłożonych przez nią w odwołaniu od decyzji z dnia 13 sierpnia 2019 r. Powtórzyć w tym miejscu jeszcze raz należy, że na stosując normę z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. organ nie prowadzi postępowania dowodowego ukierunkowanego na ustalenie, czy dany produkt spełnia przewidziane dla niego wymagania. Wyjaśnienie wątpliwości, czy produkt stanowi środek spożywczy (suplement diety), czy produkt leczniczy, leży w zakresie działania GIS, zgodnie z art. 30 u.b.ż.ż.
Celem art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest natomiast jedynie uniemożliwienie, ze względu na konieczność ochrony zdrowia obywateli, wprowadzenia takiego produktu do obrotu do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez GIS. W tym zakresie ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia kompetencje przyznała właściwemu państwowemu powiatowemu lub granicznemu inspektorowi sanitarnemu. W nawiązaniu do powyższego należy stwierdzić, że dołączona przez spółkę do odwołania dokumentacja nie mogła mieć znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. Stosując ten przepis, organ zobowiązany jest jedynie do ustalenia czy produkt w odniesieniu do którego zaistniały podejrzenia o spełnieniu wymagań przewidzianych dla tego środka znajduje się w obrocie. W sprawie, ustalono wszystkie istotne – z punktu widzenia art. 32 ust.1 u.b.ż.ż. – okoliczności faktyczne. Innymi słowy, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia przez organy inspekcji sanitarnej.
W powołaniu na podobną argumentację (jak wyżej przedstawiona) należy uzasadnić nietrafność zarzutu skargi, bazującego na stwierdzeniu, że decyzja o czasowym wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu suplementu diety pod nazwą "[...]" została wydana bez uprzedniego ustalenia, czy produkt ten jest produktem leczniczym, czy suplementem diety zagrażającym zdrowiu, a nawet życiu. Organ nie był zobowiązany do wykazania i stwierdzenia, że produkt jest produktem leczniczym i w związku z tym nie było podstaw do zastosowania art. 32 ust. 2 u.b.ż.ż. Należy zauważyć, że do wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż., w przeciwieństwie do decyzji wydawanej na podstawie art. 32 ust. 2 u.bż.ż., wystarczające jest samo podejrzenie co do leczniczych cech produktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3153/18).
Wbrew zarzutom skargi, w rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził również naruszenia zasady swobodnego przepływu towarów. Jak wynika z treści skargi, zasadność tego zarzutu spółka odnosiła do faktu ograniczenia swobodnego wprowadzania do obrotu suplementu diety o nazwie "[...]", dopuszczonego w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej. W punkcie wyjścia do tej części rozważań należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. ma charakter tymczasowy, i skutków jej wydania nie można postrzegać w kontekście naruszenia zasady swobodnego przepływu towarów. Niezależnie od powyższej uwagi trzeba dostrzec, że z treści art. 36 Traktatu wynika, że zasada swobodnego przepływu towarów nie stanowi przeszkody w stosowaniu zakazów lub ograniczeń przywozowych, wywozowych lub tranzytowych, uzasadnionych względami m.in. ochrony zdrowia i życia ludzi.
Dalej należy wskazać, że zgodnie rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r., ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31, s. 463), państwa członkowskie wprowadzają w życie prawo żywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze odpowiednich wymogów prawa żywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Państwa członkowskie są więc zobowiązane do zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzkiego i w tym celu stosować mogą środki niezbędne dla osiągnięcia tego celu.
W ramach argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę zasadnie organ drugiej instancji podnosi, że ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia wykonuje w zakresie swojej regulacji m.in. przepisy rozporządzenia (WE) nr 178/2002, które za cel Wspólnoty (obecnie Unii Europejskiej) stawia wysoko poziom ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
Należy zauważyć, że stosownie do art. 6 ust. 3 u.b.ż.ż. dopuszcza się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środki spożywcze niespełniające wymagań, o których mowa w ust. 2, jeżeli zostały wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, zgodnie z prawem tego państwa, pod warunkiem jednak, że nie stanowią zagrożenia dla zdrowia lub życia człowieka.
Przyznanie Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przypadku zawiadomienia o wprowadzeniu produktu do obrotu (art. 30 ust. 1), nawet jeżeli dany produkt jest już wprowadzony do obrotu w innym państwie członkowskim, oraz upoważnienie właściwego powiatowego inspektora sanitarnego do czasowego wstrzymania wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego (art. 32 ust.
1) realizuje zatem cele unormowań unijnych w zakresie bezpieczeństwa żywności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 637/18) oraz funkcjonującą w obrocie żywnością tzw. unijną zasadę ostrożności (art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002).
W sumie, Sąd nie znalazł na tym etapie sprawy podstaw do stwierdzenia naruszenia traktowej zasady swobodnego przepływu towarów. Sąd w pełni podziela także zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji konstatację organu, że objęty skargą przepis art. 7 rozporządzenia nr 764/200 nie ma w sprawie zastosowania, oraz że, treść art. 3 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia wynika, że nie ma ono zastosowania w przypadku środków podjętych przez organy państw członkowskich na mocy art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia i dobrostanu zwierząt.
W nawiązaniu do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności należy nadmienić, że Sąd w pełni podziela argumentację jaką w odniesieniu do tej kwestii przedstawił organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odwołując się do tej argumentacji należy wskazać, że zdaniem tego organu, okoliczności podniesione przez GIS w postanowieniu z dnia [...] lipca 2019 r. świadczą o tym, że zagrożenie dla zdrowia człowieka związane z nadmiernym spożyciem witaminy B12 występuje, a przedawkowanie spożycia witaminy B12 może wiązać się z pogorszeniem stanu zdrowia konsumenta, w tym, ze zmianami skórnymi, ocznymi, a nawet z karcynogenezą, prowadzącą głównie do rozwoju nowotworu wątroby.
Uzupełniając jedynie argumentację organu odwoławczego należy dodać, że za wydaniem decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności bez wątpienia przemawiał interes społeczny w postaci ochrony konsumentów przed spożywaniem produktu jako suplementu diety w sytuacji, gdy nie zostało jednoznacznie rozstrzygnięte, czy produkt ten nie spełnia wymagań produktu leczniczego. Działanie organu inspekcji sanitarnej miało na celu ochronę zdrowia ludzkiego i zostało zastosowane zgodnie z zasadą ostrożności. W tym miejscu należy powtórzyć, że celem regulacji z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. jest – o czym była już mowa – wyłącznie czasowe uniemożliwienie obrotu produktem, do momentu zakończenia postępowania wyjaśniającego toczącego się przed GIS. Jest to środek zapobiegawczy, który nie ma charakteru sankcji administracyjnej a jedynie ma zapobiec negatywnym skutkom wprowadzenia do obrotu produktu nie spełniającego wymagań prawa żywnościowego.
Sąd podziela również stanowisko organu drugiej instancji w zakresie oceny, że decyzja organu pierwszej instancji, jakkolwiek istotnie zawiera w sobie pewne uchybienia formalne, to jednak w świetle zebranego materiału dowodowego odpowiada ona prawu. Natomiast wymogi z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w pełni spełnia zaskarżona decyzja. DPWIS przytoczył kompletny stan faktyczny oraz w oparciu o poczynione ustalenia wskazał właściwą podstawę prawną podjętej decyzji oraz dokonał prawidłowej wykładni zastosowanego przepisu prawa.
Zdaniem Sądu, przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji nie może w sprawie stanowić okoliczność, że skarżąca spółka nie została powiadomiona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem tej decyzji. Dostrzegając to uchybienie Sąd zwraca uwagę, że nie miało ono wpływu na wynik sprawy, jako organ drugiej instancji nie przeprowadzał żadnych dowodów, poza tymi, które legły u podstaw wydania decyzji organu pierwszej instancji. Brak powiadomienia strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym nie pozbawiał zatem skarżącej spółki prawa do wypowiedzenia się do w zakresie zebranego materiału dowodowego, który w całości był skarżącej spółce znany.
Kierując się całością przedstawionej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), wywiedzioną w sprawie skargę w całości oddalił.