Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. C. reprezentowanego przez opiekuna prawnego B. C.. Postanowieniem z dnia 28 marca 2008 r. umorzono postępowanie w zakresie wniosku strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznano jej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Pełnomocnik strony skarżącej adwokat A. J. w dniu 31 lipca 2008 r. sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Orzeczeniem referendarskim z dnia 11 września 2008 r. przyznano adwokatowi A. J. zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 219,60 zl w tym 39,60 zł podatku VAT.
Strona skarżącą pismem z dnia 24 września 2008 r. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia z dnia 11 września 2008 r. z tym uzasadnieniem, że kwestionuje opinię o braku podstaw do wniesienia kasacji a także, że udzielone pełnomocnictwo dla pełnomocnika z urzędu zostało wypowiedziane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Przepis § 19 cytowanego wyżej rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb państwa obejmują:
- 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 oraz
- 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.
Natomiast § 20 tego rozporządzenia stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mając na uwadze podniesione przez stronę skarżącą argumenty podkreślić należy, że wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków o czym stanowi art. 250 p.p.s.a. Niewątpliwie do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)(zwanego dalej rozporządzeniem) stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmują także stawkę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Stawka minimalna wynosi w niniejszej sprawie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c"). Wynagrodzenie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi zatem 75% stawki minimalnej, czyli 180 zł (75 % x 240 zł). Natomiast stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stawka podatku od towarów i usług wynosi zaś 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i sług; Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Z tych względów, na podstawie art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit "b" i § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji.