Uzasadnienie
Orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W z dnia [...] nr[...], po rozpatrzeniu odwołania I. W. od orzeczenia nr [...]Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]w sprawie uznania skarżącego za trwale i całkowicie niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji kat. E, działając na podstawie art.127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z § 3 ust. 7, § 4 ust. 8, § 9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25.06.2004r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. Nr 151, poz. 1594) oraz § 22 ust. 1 i 2, § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dn. 25.06.2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 151, poz. 1595), utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie.
W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W, po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i utrzymała je w mocy. Wskazano, że wobec zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, w tym prawomocnego orzeczenia nr [...]TWKL we W. z dnia [...] wykonane na potrzeby orzecznicze badanie lekarskie specjalistyczne (neurologiczne, ortopedyczno-traumatologiczne oraz rtg kręgosłupa odcinka L-S) z oceną lekarza specjalisty radiodiagnostyki- jednoznacznie wynika, że stwierdzone u skarżącego schorzenia dotyczące kręgosłupa na odcinku lędźwiowo-krzyżowym mieszczą się w zakresie pojęciowym § 34 p. 11 i § 62 p. 1 zał. nr 2 do rozp. MON z dnia 25 czerwca 2004r. (Dz.U. Nr 151, poz. 1595 ze zm.), co w Gr II osób badanych (dla czynnej służby) kwalifikuje badanego do kat.
E. Ponadto, jak wskazano, przedstawiony przez skarżącego odosobniony wynik badania TK odcinka L-S opisujący jedynie obraz przestrzeni międzykręgowych nie wyczerpuje w opinii Komisji Lekarskiej drugiej instancji problematyki stwierdzonego schorzenia i nie może stanowić podstawy do zmiany kwalifikacji orzeczniczej ustalonej orzeczeniem Komisji Lekarskiej pierwszej instancji.
W skardze na powyższe orzeczenie złożonej do tut. Sądu I.W. podał, że w trakcie leczenia po wypadku narciarskim został powołany na ćwiczenia rezerwy. W konsekwencji badania lekarskie przeprowadzone przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską we W. wykazały, że skarżący jest trwale niezdolny do służby wojskowej. Ponowne badanie tomograficzne wykonane po zakończeniu leczenia i rehabilitacji wykazało brak zmian w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego nie wykazały, zdaniem skarżącego, żadnych dolegliwości.
Skarżący podał, że jest gotów przystąpić do "ćwiczeń sprawnościowych w zakresie sprawdzenia do służby wojskowej", jest osobą czynną zawodowo, pracuje jako zawodowy kierowca, a przez ostatni rok nie miał żadnego zwolnienia lekarskiego. Ponadto posiada uprawnienia ratownika wodnego, uprawia sport, posiada wszystkie kategorie prawa jazdy. Służył w N. Jednostce Wojskowej. W czasie pełnienia służby wojskowej zdobył złotą odznakę sprawności fizycznej.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analizując akta administracyjne przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że odwołanie wniesione przez skarżącego datowane na dzień 25 maja 2007r. zawiera uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony.
W rozdziale dziesiątym, Działu II, Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym odwołań, brak jest bezpośredniej regulacji, jak winien postąpić organ odwoławczy w przypadku złożenia odwołania zawierającego uchybienie formalne, jak np. brak podpisu właściwych osób na tym odwołaniu, ale zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 140 Kpa w sprawach nieuregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organem odwoławczym mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 63 § 3 Kpa podanie, tj. także odwołanie wniesione pisemnie (lub ustnie do protokołu), powinno być podpisane przez wnoszącego.
W myśl przepisu art. 64 § 2 Kpa., który należałoby stosować również do odwołań, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, w tym przypadku chodzi o brak podpisu strony, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Tymczasem w rozważanej sprawie organ odwoławczy, mimo wskazanego braku formalnego odwołania, bez wzywania strony do jego usunięcia, decyzją z dnia 17 lipca 2007r. rozpatrzył ponownie sprawę i utrzymał w mocy orzeczenie wydane w I instancji.
Brak podpisu strony na odwołaniu należy uznać za brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie odwołaniu dalszego biegu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie odwołania zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony jest nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy, stosując się do wszystkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nada bieg odwołaniu strony pod warunkiem uzupełnienia przez nią braków formalnych tego odwołania poprzez podpisanie go przez osobę odwołującą się i rozpozna sprawę zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiadał się w tej sprawie w kwestii zarzutów skarżącego dotyczących zdolności do służby wojskowej, gdyż decyzja w tej sprawie jako nieostateczna i nieprawomocna nie podlega rozpoznaniu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – orzeczono jak w sentencji.
Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż abstrahując od przymiotu wykonalności tego typu decyzji stwierdzić należy, że decyzja nieostateczna, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy nie posiada przymiotu wykonalności.