Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...], [...] orzekającej o wymeldowaniu P. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] nr [...] we W. Jak wskazano w uzasadnieniu, decyzją z dnia [...] Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu P. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] nr [...] we W., gdyż uznał, że w sytuacji wymienionego zostały spełnione przesłanki do wymeldowania w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Wskazano dalej, że odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł P. K. Jednakże wraz ze złożonym odwołaniem nie zwrócił się do organu odwoławczego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Zdaniem organu meldunkowego, zgodnie z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminu do jego wniesienia. Termin odwoławczy określa art. 129 § 2 kpa stanowiąc, iż odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Strona może bronić się przed negatywnymi skutkami niedotrzymania tego terminu procesowego, wnosząc o jego przywrócenie. Natomiast organ administracji obowiązany jest przywrócić stronie termin do wniesienia odwołania, jeśli spełni ona łącznie warunki wskazane w art. 58 kpa a mianowicie: 1) uprawdopodobni, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, 2) wniesie prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesie odwołanie.
Przedmiotowa decyzja kierowana do P. K. na wskazany przez niego adres korespondencyjny została odebrana dnia 26 kwietnia 2010 r. Zatem 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 10 maja 2010 r. Natomiast P. K. wniósł odwołanie w dniu 21 czerwca 2010 r., a zatem uchybił terminowi do jego wniesienia.
W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. K. zakwestionował niesłuszne, jego zdaniem, wymeldowanie go z lokalu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przesłankę wydanego w tym trybie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi nie tylko ustalenie faktu złożenia odwołania po upływie terminu czternastu dni od daty doręczenia decyzji stronie, lecz również stwierdzenie braku wniesienia przez stronę prośby o przywrócenie tego terminu.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 kpa, co wynika wprost z treści przepisu. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Gdańsku z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004).
Po myśli art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia odwołania zobowiązany jest więc w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie nie jest obarczone brakami formalnymi i czy zostało złożone w terminie. Dopiero po ustaleniu tych okoliczności może przystąpić do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego.
Z dokonanej przez Sąd analizy akt sprawy wynika, że decyzję organu I instancji skarżący osobiście odebrał w dniu 26 kwietnia 2010 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji, pomimo zawartego w niej prawidłowego pouczenia, złożył za pośrednictwem poczty w dniu 17 czerwca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), a więc z uchybieniem 14 - dniowego terminu na dokonanie tej czynności, gdyż ten upływał dnia 10 maja 2010 r. Przy czym podkreślenia wymaga, że składając odwołanie skarżący nie wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do jego złożenia. 2
Zatem, skoro w sprawie oczywistym jest, że skarżący uchybił 14 - dniowemu terminowi, o jakim stanowi art. 129 § 2 kpa, to niezbędnym było wydanie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 kpa.
Z kolei sam skarżący w skardze odniósł się tylko do kwestii merytorycznych związanych z wydaną w dniu 21 kwietnia 2010 r. decyzją, te natomiast stanowią przedmiot oceny wówczas, gdy badana jest legalność decyzji administracyjnej. Nie wskazał natomiast na żadną okoliczność przemawiającą za błędnym ustaleniem przez Wojewodę terminu wniesienia odwołania.
Sąd wskazuje, że za bezzasadne uznać należy okoliczności przytoczone przez pełnomocnika skarżącego podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 2 lutego 2011 r., które miałyby wskazywać na brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi, m.in. aresztowanie go i odbywanie kary pozbawienia wolności w okresie od 12 maja 2010 r. do 19 sierpnia 2010 r. Termin do wniesienia odwołania upływał jednak w dniu 10 maja 2010 r. i do tego dnia skarżący przebywał jeszcze na wolności.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji oparto na podstawie art. 250 cytowanego Prawa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).