Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. U. C. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na czynność materialno-techniczną Wójta Gminy S. w przedmiocie powołania komisji konkursowej, konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w S. (zwany też dalej: dyrektorem Zespołu). Skarżąca wniosła o orzeczenie bezskuteczności czynności Wójta Gminy S. polegającej na odrzuceniu ofert skarżącej przez komisję konkursową w celu wyłonienia kandydata na stanowisko Dyrektora Zespołu, orzeczenie bezskuteczności czynności Wójta Gminy S. polegającej na zatwierdzeniu konkursu i wyboru na stanowisko Dyrektora Zespołu, orzeczenie bezskuteczności czynności Wójta Gminy S. polegającej na powołaniu komisji konkursowej.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Wskazał, że przedmiotem skargi skarżąca uczyniła czynności materialno-techniczne związane z wyłonieniem Dyrektora Zespołu Szkół w S. Zdaniem organu skarga jest niedopuszczalna ponieważ nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. Sąd zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że przedmiotem skargi są czynności materialno-techniczne skutkujące wydaniem zarządzenia z dnia 11 czerwca 2015 r. i 1 czerwca 2015 r. o powołaniu komisji konkursowej i zarządzenia w sprawie wyboru J. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stwierdzenie braku wymienionej powyżej przesłanki dopuszczalności zaskarżenia o charakterze przedmiotowym uniemożliwia nadanie biegu skardze, a to skutkuje jej odrzuceniem.
Z treści skargi, wprawdzie niejednoznacznej ale ostatecznie sprecyzowanej przez skarżącą podczas rozprawy co do jej przedmiotu wynika, że skarżąca przedmiotem skargi uczyniła ciąg czynności materialno-technicznych skutkujących wydaniem zarządzeń Wójta Gminy S.: z dnia 1 czerwca 2015 r., nr [...] w sprawie powołania komisji konkursowej celem przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkoły i Gimnazjum w S., z dnia 11 czerwca 2015 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia konkursu na dyrektora Zespołu Szkoły i Gimnazjum w S. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie konkursu na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (postępowanie konkursowe), jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Postępowanie takie ma na celu rozstrzyganie o wyborze kandydata, a nie o treści stosunku pracy lub stosunku służbowego osoby uczestniczącej w konkursie.
Mając na uwadze powyższe stwierdzenie, należy uwzględnić jednak uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 5/14 (Lex Nr 1665184), w której przyjęto, że nie każda czynność podejmowana w trakcie konkursu będzie podlegać zaskarżeniu. Fakt, iż przywołana uchwała podjęta została w sprawie powołania dyrektora placówki oświatowej, nie ma tu żadnego znaczenia, ponieważ istota unormowań w sprawach oświatowych i związanych z kulturą jest analogiczna i może stanowić wzorzec oceny działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Oznacza to, że przywołana uchwała obrazuje przebieg rozumowań interpretacyjnych, które mają zastosowanie przy ocenie postępowania konkursowego w celu wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora szkoły. W motywach tej uchwały podniesiono, że poszczególne akty lub czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego ponieważ wpisują się w pewien ciąg zdarzeń.
Organ prowadzący jednostkę organizacyjną w ramach tego ciągu zdarzeń i czynności ogłasza konkurs, określa jego warunki i powołuje komisję konkursową, która w jego imieniu prowadzi część postępowania. Po otrzymaniu dokumentacji konkursu organ prowadzący wykonuje przysługujące mu uprawnienia w zakresie kontroli prawidłowego przebiegu konkursu. Etapem kończącym to postępowanie jest dopiero zarządzenie organu prowadzącego daną jednostkę o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu. Końcowym elementem tego postępowania jest akt organu prowadzącego w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora. Z powyższego wynika, że stanowisko dyrektora powierza organ prowadzący, a konkurs jest tylko elementem tego postępowania.
Pojęcie postępowania konkursowego należy rozumieć szeroko i będzie ono obejmowało swoim zakresem postępowanie mające na celu powołanie komisji mającej przeprowadzić konkurs oraz postępowanie prowadzone przez tę komisję, a zmierzające do wyłonienia kandydata na dyrektora wskazanej jednostki.
W omawianej uchwale stwierdzono, że tylko dwa rozstrzygnięcia podlegają zaskarżeniu do sądu, po pierwsze zarządzenie organu prowadzącego szkołę publiczną o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej - do sądu administracyjnego, po drugie akt organu prowadzącego szkołę publiczną w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki, jako należący do drogi sądowej w postępowaniu cywilnym - do sądu pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r., I PK 212/08, OSNP z 2010 r., nr 23 - 24, poz. 286).
Zgodnie z art. 269 p.p.s.a. dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca dla sądów administracyjnych.
Reasumując, poszczególne akty i czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły publicznej nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego, ponieważ stanowią pewien ciąg zdarzeń, a etapem kończącym to postępowanie jest dopiero zarządzenie organu prowadzącego szkołę publiczną o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu a następnie akt organu prowadzącego szkołę w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.