Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego, działając na podstawie art.125 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia J. B. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie wydania zaświadczenia za okres od dnia 17 kwietnia 2002 r. do dnia 31 maja 2003 r. potwierdzającego fakt pełnienia zawodowej służby wojskowej wraz ze stanowiskiem i grupą uposażenia, którym organ ten przekazał wniosek strony według właściwości Komendantowi Wojskowej Komendy Uzupełnień w N. T., kwestionowane postanowienie utrzymał w mocy.
W jego uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 21 października 2010 r. J. B. zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia zawodowej służby wojskowej od dnia 17 kwietnia 2002 r. do dnia 31 maja 2003 r. wraz z podaniem stanowiska służbowego i grupy uposażenia.
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. po zbadaniu sprawy ustalił, że wnioskodawca został w dniu 31 maja 2003 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej, a teczkę akt personalnych zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. z 2004 r. nr 241, poz. 2416 ze zm.) i § 32 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie ewidencji wojskowej żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką (Dz.U. nr 63, poz. 393) przekazał do właściwego dla miejsca zameldowania żołnierza Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w N. T., jako do organu właściwego, celem załatwienia.
W dniu 17 listopada 2010 r. strona wniosła zażalenie do Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego na powołane wyżej postanowienie, twierdząc, że właściwym jej zdaniem do wydania zaświadczenia jest Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego, działając w sprawie jako właściwy organ administracji wojskowej II instancji, po zapoznaniu się z treścią wniesionego zażalenia oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie wskazał, że stosownie do treści art. 218 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać na żądanie strony zaświadczenie potwierdzające fakty wynikające z prowadzonej przez ten organ dokumentacji.
Mając na uwadze okoliczność, że teczka akt personalnych żalącego się, zawierająca jego niezbędne dane, znajduje się zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w N. T., Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. nie był organem właściwym do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Natomiast miał obowiązek na podstawie art. 65 k.p.a. przekazać wniosek do organu właściwego celem załatwienia, co też uczynił kwestionowanym postanowieniem.
Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administarycjnego we Wocławiu złożył J. B., wnosząc o jego uchylenie, jak i o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
W skardze podniósł szereg okoliczności dotyczących jego zwolnienia ze służby wojskowej oraz związanej z tym wyskokości uposażenia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administraycjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, bowiem organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej oceny jej stanu faktycznego i prawnego, a w konsekwencji zgodnie z przepisami uznały, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 21 października 2010 r., który wpłynął do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., dotyczącego wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego od dnia 17 kwietnia 2002 r. do dnia 31 maja 2003 r. zawodowej służby wojskowej, jest Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w N. T. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a., jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Po myśli bowiem z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przestrzeganie tego obowiązku z urzędu oznacza, że organ bada swoją właściwość bez oczekiwania na wniosek strony w tym przedmiocie. Organ administracji publicznej, który podjął prowadzenie sprawy i doszedł następnie do przekonania, że nie jest właściwy do jej załatwienia, powinien przekazać sprawę organowi właściwemu.
Bezspornym jest, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wobec czego, zastosowanie w jego sprawie winny znaleźć przepisy prawa dotyczące ewidencji wojskowej właśnie tej kategorii żołnierzy, obowiązujące w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. Wcześniejsze zasady tego ewidencjonowania w żaden sposób nie wpływają natomiast na określoną obecnie właściwość organu w tych sprawach.
I tak, po myśli § 32 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie ewidencji wojskowej żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką (Dz.U. nr 63, poz. 393), wydanego w związku z realizacją upoważnienia ustawowego zawartego art. 48 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. nr 141, poz. 892 ze zm.) dowódca, który wykonał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej lub skreśleniu go z ewidencji wojskowej, przesyła - z zastrzeżeniem ust. 3 teczkę akt personalnych i karty ewidencyjne żołnierza posiadającego stopień wojskowy do pułkownika (komandora) włącznie, po aktualizacji tej teczki i kart - do wojskowego komendanta uzupełnień właściwego dla miejsca zameldowania żołnierza na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający co najmniej trzy miesiące.
Powyższe oznacza, iż w chwili obecnej, teczka akt personalnych oraz pozostałe dokumenty ewidencyjne skarżącego, zwolnionego z zawodowej służby wojskowej w stopniu starszego chorążego sztabowego, z uwagi na fakt jego zameldowania w O. D., tj. w Gminie wiejskiej Powiatu N., znajdują się w dyspozycji Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w N. T. i to do jego kompetencji należy rozpoznanie wniosku skarżącego. Tym samym, dokonane przez organ administracji wojskowej przekazanie wniosku było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku.