Uzasadnienie
Skarżący w skardze zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W jego uzasadnieniu podniósł, że odbywa karę pozbawienia wolności, posiada zaległości z tytułu alimentów obejmujące kwotę około [...] zł. Jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym w wysokości [...] zł miesięcznie.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 2 września 2013 r. został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu na urzędowym formularzu w terminie siedmiu dni. W zarządzeniu tym wezwano również skarżącego, aby w siedmiodniowym terminie przedłożył zaświadczenie z zakładu karnego potwierdzające na jaki okres został osadzony w tym zakładzie, czy jest zatrudniony i na jaki okres i w jakiej wysokości otrzymuje wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy i czy podlega ono zajęciu komorniczemu, czy otrzymuje zapomogę pieniężną oraz czy posiada środki pieniężne na koncie depozytowym do własnej dyspozycji, wymienione w art. 113 § 2 kkw oraz środki pieniężne do dyspozycji po opuszczenia zakładu karnego, o których mowa w art. 126 kkw.
W zarządzeniu tym pouczono skarżącego, że w przypadku braku możliwości złożenia zaświadczenia należy udzielić stosownego wyjaśnienia ze wskazaniem ewentualnego terminu ich złożenia. W przeciwnym wypadku wniosek zostanie rozpoznany na podstawie dokumentów złożonych wraz z formularzem.
Przesyłka zawierająca to zarządzenie została zwrócona Sądowi z adnotacją, że skarżący przebywa w innym zakładzie karnym ze wskazaniem miejscowości. Przesyłka ta wpłynął do Sądu w dniu 9 września 2013 r.
Pismem z dnia [...] (k-22) zakład karny poinformował Sąd o tym, że skarżący przebywa w tym zakładzie, oraz że przewidywany koniec kary przypada na dzień [...].
Zarządzenie referendarza sądowego zostało ponownie wysłane skarżącemu i doręczone skarżącemu w dniu [...].
Dnia [...] skarżący złożył w administracji zakładu karnego pismo opatrzone tą samą datą, w którym podniósł, że napisał prośbę do dyrektora zakładu karnego o wydanie powyższego zaświadczenia, które nadeśle niezwłocznie po otrzymaniu oraz że wszelkie wnioski skazanych są rozpoznawane w ciągu 14 dni.
Wraz z tym pismem nadesłał wypełniony urzędowym formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu ponowił powyższą argumentację, opisaną w skardze, dotyczącą jego sytuacji materialnej w zakładzie karnym oraz dodatkowo wskazał, że nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów, gdyż w tym zakładzie wykonuje pracę nieodpłatnie, a zobowiązanie alimentacyjne na troje dzieci wynosi [...] zł miesięcznie. Podał również, że nie posiada majątku ani oszczędności.
Z przepisu art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze, że skarżący obecnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa długoletnią karę pozbawienia wolności i nie uzyskuje dochodów, a ponadto posiada zaległości z tytułu alimentów, przyjąć należy, iż wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu, pomimo że nie nadesłał żądanego zaświadczenia zakładu karnego.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.