Uzasadnienie
K. B., prowadzący Niepubliczne Przedszkole "K. S." w J. G. wniósł, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę na pismo Prezydenta Miasta J. G. wskazane w osnowie niniejszego orzeczenia odmawiające udzielenia dotacji na niepełnosprawne dziecko uczęszczające od 30 marca 2012 r. do wskazanego przedszkola.
W skardze podniósł zarzut naruszenia art. 90 ust. 2a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), wskazując, że dotacja przysługuje na każdego ucznia uczęszczającego do placówki, nawet niepełnosprawnego i nieistotne jest, kiedy został zapisany do placówki, a podawana liczba uczniów we wniosku składanym do 30 września roku poprzedzającego otrzymanie dotacji jest liczbą planową, a nie rzeczywistą (faktyczną). Dodał, że placówka przedszkolna dokonała korekty w Systemie Informacji Oświatowej z dniem 31 marca 2012 r., gdzie uczeń został objęty potrzebą kształcenia specjalnego.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o wyrównanie dotacji na ucznia niepełnosprawnego od dnia 1 kwietnia 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami i poniesionymi kosztami sądowymi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że roszczenie o dotację przysługuje w oparciu o przepisy ustawowe i może być dochodzone w drodze postępowania przed sądem powszechnym, a nie przed sądem administracyjnym. Dodał również, że dotacja nie jest przyznawana decyzją, ani innym aktem administracyjnym. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w związku z niewykazaniem ucznia w Systemie Informacji Oświatowej na dzień 30 września 2011 r. jako dziecka niepełnosprawnego Miasto nie otrzymało od Ministerstwa Edukacji Narodowej należnej na niego subwencji. Wykazanie w aktualizacji sprawozdania SIO na dzień 31 marca br. faktu uczęszczania wskazanego dziecka nie ma wpływu na dotację, ani na subwencję przyznawaną na dany rok kalendarzowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie mieści się ona w zakresie kognicji sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, co wynika z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a.,
W myśl art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Z kolei w myśl art. 3 § 2 wskazanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Wynika to również z art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne. Z powyższych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych.
Zaskarżone pismo Prezydenta Miasta J. G., w którym organ odmówił udzielenia dotacji na ucznia, nie należy do żadnej ze wskazanych w przytoczonym przepisie prawa form działania administracji publicznej.
Przepisy ustawy o systemie oświaty nie przewidują załatwienia spraw dotacji w formie decyzji administracyjnej, postanowienia bądź jakiegokolwiek innego aktu lub czynności. Zasady udzielania tej dotacji określają przepisy art. 90 ust. 1 i 2b ustawy o systemie oświaty oraz ustalony na podstawie art. 90 ust. 4 wskazanej ustawy uchwałą rady gminy tryb udzielania i rozliczania dotacji. Złożenie przez prowadzącego niepubliczne przedszkole wniosku oraz wskazanie wymaganych danych, co do liczby dzieci uczęszczających do przedszkola skutkuje dla organu wykonawczego gminy (wójta, burmistrza) obowiązkiem obliczenia należnej dotacji i wypłacenia jej osobie uprawnionej (konkretyzacja wysokości dotacji).
W postanowieniu z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 98/10 (Lex nr 952871) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "1. Czynności organu wykonawczego gminy polegające na wyliczeniu dotacji dla konkretnego niepublicznego przedszkola nie należą do żadnej z form działania administracji publicznej. Ta stricte techniczna czynność o charakterze księgowo-rachunkowym nie kwalifikuje się jako czynność określona przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez którą rozumie się konkretną czynność materialno-prawną z zakresu administracji publicznej, podjętą m.in. przez organ administracji samorządowej, stanowiącą władcze rozstrzygnięcie organu w indywidualnej sprawie, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
2. Dochodzenie roszczeń o należną, lecz niewypłaconą dotację odbywa się na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym."
W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że dochodzenie roszczeń o należną, lecz nie wypłaconą dotację odbywa się na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym. Z art. 90 ustawy o systemie oświaty wynika bowiem norma, kreująca stosunek prawny odpowiadający cechom zobowiązania w rozumieniu art. 353 § 1 Kodeksu cywilnego. Skoro zaś w przepisach ustawy nie przewidziano szczególnego trybu dochodzenia tego rodzaju roszczeń na drodze postępowania administracyjnego, uprawniony może poszukiwać ochrony prawnej tylko przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilnym (zob. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 2007 r., sygn. akt IV CSK 312/06, publ. Lex nr 277299 oraz z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt IV CSK 204/08 publ. Lex nr 465959 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 563/12, publ. Lex 1145532, z dnia 3 kwietnia 2012 r., publ. Lex 1137957, z dnia 3 kwietnia 2012 r., publ. Lex 1137958, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 903/07, publ. Lex 1021803).
Skoro zatem roszczenie o dotację należną podmiotowi prowadzącemu niepubliczne przedszkole odbywa się na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym, skarga wniesiona do sądu administracyjnego na pismo Prezydenta Miasta J. G. w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na niepełnosprawnego ucznia podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.