Uzasadnienie
Pismem z 18 grudnia 2018 r. H. F. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczone wyżej w rubrum decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...]. Wraz ze skargą skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Przesyłka pocztowa zawierająca powyższą skargę została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 18 grudnia 2017 r. Z akt administracyjnych organu drugiej instancji wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 13 listopada 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wedle zaś art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę zaskarżonej decyzji wynika, że podjął on przesyłkę poleconą w dniu 13 listopada 2017 r., a zatem trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 13 grudnia 2017 r., wypadającym w środę. Strona skarżąca nadała przedmiotową skargę za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 18 grudnia 2017 r. (poniedziałek), a więc sześć dni po upływie ustawowego terminu.
Wobec stwierdzenia, że skarżący złożył skargę po upływie terminu do jej wniesienia, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązany był do jej odrzucenia, o czym orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. W odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy – złożonego wraz ze skargą – należy wskazać, że w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniesiona przez stronę skarga – w świetle powołanych okoliczności faktycznych i prawnych – nie mogła skutecznie wszcząć postępowania sądowego. Stąd też w pełni uprawnione jest stwierdzenie, że należało uznać ją za skargę oczywiście bezzasadną. Wobec powyższego domaganie się prawa pomocy w tej sprawie skutkowało oddaleniem wniosku na podstawie art. 247 p.p.s.a, o czym orzeczono w punkcie II niniejszego postanowienia.