Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Dyrektor Zakładu Poprawczego i Schroniska dla Nieletnich w Ś. odwołał G. Z. (dalej jako skarżący) ze stanowiska kierownika warsztatów szkolnych. Jako podstawę prawną wskazał § 24 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1054 ze zm.)
Pismem z dnia 16 września 2016 r. skarżący wystąpił do Ministra Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności wskazanego rozstrzygnięcia.
Po otrzymaniu od Ministra pisma informacyjnego, odmawiającego przeprowadzenia postępowania w sprawie, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na akt Dyrektora Zakładu Poprawczego i Schroniska dla Nieletnich w Ś..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli przepisy nie przewidują środków zaskarżenia, tak jak w przypadku aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu działającego w sprawie do usunięcia naruszenia prawa.
W ocenie Sądu odwołanie ze stanowiska kierownika warsztatów szkolnych stanowi akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Warunkiem zatem wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie jest jej poprzedzenie wezwaniem organu, który je wydał, do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wezwania takiego nie wystosował. To zaś oznacza, że wniesiona skarga nie może zostać oceniona inaczej, niż jako niedopuszczalna.
Niedopuszczalność skargi skutkuje zaś koniecznością jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a.
Jednocześnie zauważyć należy, że skarżący nie został w toku postępowania pouczony przez Dyrektora o sposobie i terminie zaskarżenia kwestionowanego aktu. Składając ponownie skargę powinien zatem spełnić wymóg o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. - a w myśl art. 52 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. sąd może uznać, że uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.