Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Dyrektor [...] (dalej: Dyrektor NFM), działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, dalej: ustawa), po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" S.A. we W. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego dnia 10 października 2016 r., nr [...], doręczonego do NFM w dniu 21 października 2016 r., od decyzji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej: informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia [...]maja 2016 r. nr NFM [...] zawartej pomiędzy Dyrektorem NFM a [...] Sp. z o.o.) oraz informacji stanowiących dane osobowe, zakwestionowaną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej wydaniem decyzji z dnia 23 września 2016 r., w zakresie odmowy udostępnienia pełnej treści informacji publicznej tj.:
- 1) wpisów do Książki Obiektu wraz z protokołami z przeprowadzonej dotychczas obowiązkowej kontroli obiektu budowlanego zgodnie z Prawem Budowlanym,
- 2) protokołów z przeprowadzonych dotychczas przeglądów okresowych autoryzowanych serwisów producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM,
- 3) protokołów z przeprowadzonych dotychczas przeglądów okresowych nie wymagane autoryzowanym serwisem producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM,
- 4) wykazu firm i osób które przeprowadziły dotychczas obowiązkową kontrolę obiektu budowlanego zgodnie z Prawem Budowlanym wraz z przedstawieniem stosownych uprawnień tych osób,
- 5) wykazu firm i osób które przeprowadziły dotychczas przeglądy okresowe autoryzowanych serwisów producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM wraz z przedstawieniem stosownych uprawnień tych osób,
- 6) wykazu firm i osób które przeprowadziły dotychczas przeglądy okresowe nie wymagane autoryzowanym serwisem producenta zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM wraz z przedstawieniem stosownych uprawnień tych osób,
- 7) wykazu podpisanych dotychczas umów serwisowych z autoryzowanymi serwisami producentów zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM,
- 8) innych dokumentów, potwierdzających prawidłowe użytkowanie obiektu NFM zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM (tj. dokumenty inne niż wskazane w pkt 1-7 potwierdzające prawidłowe użytkowanie obiektu NFM zgodnie z Instrukcją Konserwacji i Eksploatacji obiektu NFM).
Wnioskodawca we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazał w pierwszej kolejności, iż decyzja z dnia 23 września 2016 r. nie została podpisana.
Dyrektor NFM wyjaśnił, że decyzja została podpisana w dniu 23 września 2016 r. Omyłkowo jednak, przez niedopatrzenie pracownika przygotowującego wysyłkę pisma, wraz z wnioskowanymi dokumentami zostały wnioskodawcy przekazane wydruki (projekty) niepodpisane przez Dyrektora NFM (podpisana decyzja została tymczasem w NFM). Omyłka ta została wyjaśniona w piśmie z dnia 27 września 2016 r. (data wpływu do wnioskodawcy: 27 września 2016 r.), do którego to pisma załączona została prawidłowo wydana decyzja z dnia 23 września 2016 r. podpisana przez Dyrektora NFM.
Ponadto we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, ograniczeniem dostępu do informacji publicznej nie są objęte ani umowy cywilnoprawne ani dane osobowe, w sytuacji gdy dotyczą podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. Zdaniem wnioskodawcy, dane w postaci nazw podmiotów gospodarczych są jawne i są powszechnie dostępne w publicznych rejestrach np. Rejestrze Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
Z kolei dane osobowe osób, które posiadają odpowiednie uprawnienia są również dostępne np. na stronach Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Ponadto wniósł jedynie o podanie nazw podmiotów, imienia, nazwiska osób dokonujących czynności serwisowych i konserwacyjnych oraz dokumentów potwierdzających uprawnienia tych osób i podmiotów, a nie podanie wszystkich danych o osobach tj. data i miejsce urodzenia, nr PESEL, nr telefonu czy adres zamieszkania. Wnioskodawca wskazał również, iż nie wnosi o ujawnienie wewnętrznej formy organizacji [...] Sp. z o.o., a jedynie wskazanie kto w jej imieniu wykonuje przedmiotowe czynności.
Ponadto stwierdził, iż co do zasady, w każdym przetargu publicznym podmiot składający swoją ofertę określa, jakie czynności będzie wykonywał sam, a jakie poprzez swoich podwykonawców, a także wskazuje osoby posiadające odpowiednie uprawnienia wymagane przez np. Specyfikacje Istotnych Warunków Zamówienia.
Dalej Dyrektor NFM wskazał, że dokumenty zanonimizowane o zapisy niepodlegające ujawnieniu, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki: [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. o nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia [...] maja 2016 r. nr NFM [...] zawartej pomiędzy NFM a [...] Sp. z o.o.) oraz o informacje stanowiące dane osobowe - przekazał wnioskodawcy w dniu 23 września 2016 r. w formie kserokopii.
Odmówił jednak udostępnienia ww. dokumentów w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem, bowiem - jak wskazano w decyzji nr[...] - dokumenty te zawierają zapisy nie podlegające ujawnieniu, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki: [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia 16 maja 2016 r.) oraz informacje stanowiące dane osobowe. W takim przypadku zatem prawo do udzielenia informacji publicznej ulega ograniczeniu zgodnie z zapisem ujętym w art. 5 ustawy.
Dyrektor NFM podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji nr [...] z dnia 23 września 2016 r. i ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej: informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki: [...] Spółka z o.o. z siedzibą we W. (tj. nazwy podwykonawców oraz innych osób - zarówno prawnych jak i fizycznych dokonujących konserwacji i przeglądów w ramach realizacji umowy z dnia 16 maja 2016 r.) oraz informacji stanowiących dane osobowe. Zdaniem bowiem Dyrektora NFM dokumenty, o których mowa we wniosku (tj. pełna treść: wykazów, kserokopii wpisów do Książki Obiektu NFM, protokołów z kontroli NFM w zakresie czynności serwisowych i innych, protokołów z przeglądów obiektu NFM i innych dokumentów zgodnie z wnioskiem), w zanonimizowanej części zawierają informacje nie podlegające ujawnieniu. W tym względzie powołał przepis art. 5 ust. 2 ustawy i wyrok z dnia 3 października 2000 r., I CKN 304/00, w którym Sąd Najwyższy wskazał, iż ustawodawca w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. zawarł legalną definicję "tajemnicy przedsiębiorstwa".
Według tego przepisu, za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki: ma charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności.
Spółka [...] w piśmie skierowanym do NFM (z dnia 24 czerwca 2016 r. oraz z dnia 5 września 2016 r.) wskazała, iż zanonimizowane przez NFM informacje zawarte ww. dokumentach, traktuje jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa i nie wyraża zgody na ich upublicznienie, zastrzegając jednocześnie, iż informacje te mogą zostać ujawnione podmiotom trzecim za zgodą Spółki po podpisaniu przez podmiot występujący o ich udzielenie - zobowiązania o zachowaniu poufności. Informacje te posiadają bowiem dla Spółki [...] znaczną wartość gospodarczą (lista podwykonawców i podmiotów współpracujących jak i ich pracowników), oraz nie zostały one ujawnione do wiadomości publicznej, a Spółka podjęła w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania poufności. Zdaniem Spółki, podmioty, które dokonywały czynności konserwacji jak i przeglądów, są częścią grupy wyselekcjonowanych podwykonawców, która to grupa tworzona była przez cały okres działalności Spółki [...].
Są to podmioty o ugruntowanej renomie i pozycji na rynku, gwarantujące rzetelne realizowanie powierzonych im zadań. Również pracownicy tych podmiotów podpisujący się na raportach, są pracownikami o wysokich i uznanych kwalifikacjach, dzięki którym świadczone przez podwykonawców usługi są na najwyższym poziomie. Podanie tych danych zewnętrznym, konkurencyjnym podmiotom ułatwia dotarcie do tych osób o możliwość ich "podkupienia" przez konkurencję Spółki [...]. Takie działania mogą utrudnić lub też uniemożliwić prawidłowe świadczenie przez Spółkę usług na ustalonym, wysokim poziomie.
Dodatkowo udostępnienie tych informacji powoduje przekazanie konkurencji wewnętrznej struktury Spółki [...] ze wskazaniem, w jakim zakresie Spółka korzysta z zewnętrznych zasobów a w jakim zakresie sama realizuje poszczególne zadania. Spółka ponadto wyjaśniła, iż nie udostępniła tych informacji do wiadomości publicznej a także zabezpieczyła je w taki sposób, aby zachować je w poufności. Listę podwykonawców Spółki i ich pracowników w Spółce mają wyłącznie osoby, które mają z nimi styczność i współpracują z tymi podwykonawcami. Lista tych podmiotów zapisana jest na dysku komputerowym i zabezpieczona jest hasłem. Oznacza to, iż nawet nieupoważnieni pracownicy [...] nie mają dostępu do tej listy. Spółka zatem wprowadziła zabezpieczenia, przez co podjęła stosowne działania w celu zachowania tych informacji w poufności.
Według Dyrektora NFM, w przedmiotowej sprawie nieudostępnione informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki [...], które łącznie spełniają przesłanki wskazane w art. 11 ust. 4 ustawy o z.n.k.
W dalszej części zaskarżonej decyzji Dyrektor NFM przywołał dodatkową argumentację na poparcie swojego stanowiska.
Ponadto odmówił ponownie udostępnienia dokumentów w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem, tj. odmawia udostępnienia informacji stanowiących dane osobowe (imię i nazwisko, data i miejsce urodzenia, nr pesel, nr telefonu, adres zamieszkania - informacje te zostały zanonimizowane w treści przekazanych dokumentów) bowiem w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016, poz. 922, dalej jako: ustawa o o.d.o.) za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Natomiast dane osobowe mieszczą się w zakresie pojęcia "prywatności" o którym mowa w par. 5 ust. 2 ustawy.
Przy czym, jak podkreślił, w przedmiotowym postępowaniu osoby nie zrezygnowały z przysługującego im prawa, jak również w odniesieniu do tych osób nie zachodzi przesłanka dotycząca osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji.
Ponadto zdaniem Dyrektora NFM, nie można zgodzić się z poglądem, iż ograniczeniem dostępu do informacji publicznej nie są objęte ani umowy cywilnoprawne ani dane osobowe, w sytuacji gdy dotyczą podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. Treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez instytucje gospodarujące środkami publicznymi z osobami fizycznymi podlega co do zasady udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie natomiast z art. 5 ustawy prawo do jej uzyskania może podlegać stosownym ograniczeniom (umowy te mogą bowiem zawierać dane dotyczące prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy, czy też inne prawem chronione tajemnice). W takiej jednak sytuacji podmiot może odmówić udostępnienia danej informacji, poprzez odpowiednie zanonimizowanie żądanych dokumentów o informacje stanowiące dane osobowe czy inne informacje, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Podsumowując Dyrektor NFM wskazał, że niewątpliwie wystąpiły przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do tutejszego Sądu. Skarżący wniósł o:
- 1. zobowiązanie Narodowego Forum Muzyki do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 23 sierpnia 2016 r.
- 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych.
W dalszej części skargi, skarżący podjął polemikę z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a.
Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane, albowiem jest ona obarczoną wadą, wynikającą z naruszenia przepisów postępowania, a szczególności taką, która musi skutkować koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało bez poszanowania wymaganego trybu postępowania.
Konstytucja RP w art. 61 ust.1 zagwarantowała obywatelowi podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, o czym stanowi art.61 ust.2 ustawy zasadniczej.
Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 art. 61 Konstytucji RP, został określony w głównej mierze w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. 2016, poz.1764) zwanej dalej u.d.i.p., która reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Jednocześnie powołana ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc w art. 16 ust.2, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy tego kodeksu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Podkreślić należy, że w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na podstawie art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej, również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p., a zatem również wykonujące zadania publiczne instytucje kultury. Przepis art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi bowiem, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Inny jest jedynie sposób zaskarżenia takich rozstrzygnięć, bowiem w myśl art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.
Jak wynika z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przy czym zaakcentować należy,że nie na wpływu na bieg tego terminu kwestia błędnego pouczenia w niej strony postępowania o innym, jak w analizowanym przypadku trzydziestodniowym, terminie możliwości jej zakwestionowania. Okoliczność ta może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia ewentualnie uchybionego terminu. W badanej sprawie kwestia terminowości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wymaga jednakże dopiero wyjaśnienia.
Organ odwoławczy, w tym również organ ponownie rozpoznający sprawę, jest zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Jak wyżej wskazano, termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie. Okoliczność doręczenia decyzji ma zatem istotne znaczenie dla ustalenia, czy odwołanie strony (niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Stwierdzenie przez organ odwoławczy dochowania terminu do wniesienia odwołania, winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego co do tego, czy odwołujący się dochował terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., w przeciwnym razie organ nie wypełnia norm postępowania zawartych w art. art. 7 i 77 k.p.a.
Pozostaje poza sporem w kontrolowanej sprawie kwestia daty doręczenia przez organ decyzji z dnia 23 września 2016 r. nr 1/2016 podmiotowi informacyjnie zainteresowanemu, który potwierdził jej doręczenie w dniu 27 września 2016 r. (data prezentaty spółki). Nie ulega wątpliwości,że tylko doręczenie decyzji podpisanej przez osobę działającą w imieniu organu jest wprowadzeniem jej do obrotu prawnego i wywołuje określone skutki prawne, w tym początek biegu terminu do złożenia środka odwoławczego. Z materiału aktowego sprawy wynika, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został wprawdzie opatrzony datą 10 października 2016 r., lecz jednocześnie wynika z niego data wpływu do organu tj. dnia 21 października 2016 r. W aktach sprawy nie ma jednak koperty, w której nadano tę przesyłkę do organu właściwego. Tymczasem, liczony od dnia doręczenia skarżącemu zakwestionowanej decyzji czternastodniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 11 października 2016 r. (wtorek).
W istocie zatem nie wiadomo czy skarżący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł w terminie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego i przeszedł do merytorycznego rozpoznania wniosku, bez uprzedniego zbadania terminowości wniesienia środka odwoławczego. Na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. pełnomocnik nie wyjaśnił, w jaki sposób został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w związku z tym, w jakim nastąpiło to dniu.
Wypada w tym miejscu podkreślić, że kwestia upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia zasady trwałości decyzji administracyjnej i pewności obrotu prawnego, bowiem upływ tego terminu skutkuje uzyskaniem przez decyzję pierwszo-instancyjną waloru ostateczności. Natomiast każde uchybienie terminowi o wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie (art.134 k.p.a.). Przy czym nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia środka odwoławczego zobowiązuje organ do stwierdzenie uchybienia terminowi do jego wniesienia. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i stwierdzenie uchybienia w tym zakresie nie zależy od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy.
Natomiast merytoryczne rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 30 grudnia 1998r. IV SA 2294/96 Lex Nr 45698). Odnosi się to w równym stopniu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Załatwienie w postępowaniu administracyjnym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy merytoryczną decyzją w sytuacji, gdy upłynął termin wniesienie tego środka zaskarżenia, stanowi rażące naruszenie przepisów art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a.
Reasumując, skoro organ zaniechał kontroli zachowania terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wstępnego, wyjaśniającego datę złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to stwierdzenie powyższego uchybienia obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Przy czym, stwierdzenie uchybienia procedurze we wskazanym wyżej zakresie, zwalniało Sąd z konieczności odniesienia się do zarzutów nakierowanych na materialną treści decyzji, będącej przedmiotem osądu. O kosztach procesu w łącznej kwocie 597 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., mając na uwadze wpis od skargi (kwota 100 zł), koszty zastępstwa procesowego (kwota 480 zł) i koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (kwota 17 zł).