Uzasadnienie
T. K., dalej skarżący, wniósł w niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
W dniu 22 stycznia 2013 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z W. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą samotną, bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymującą się z zasiłku z pomocy społecznej. Koszty utrzymania wynoszą miesięcznie: gaz - 25 zł, prąd - 25 zł, opał – 70 zł. Otrzymuje pomoc od przyjaciół. Podał, że posiada mieszkanie komunalne o powierzchni 69 m2 i ½ udziału w lokalu użytkowym. Nie posiada innych nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.
Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 563/12 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. wyznaczyła w niniejszej sprawie dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. M. prowadzącego kancelarię prawną we W. Skarżący pismem z dnia 21 lutego 2013 r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia żądając wyznaczenia radcy prawnego z W. Jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania skargowego do czasu wskazania przez skarżącego radcy prawnego z W. i okolic.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach pomocy i opieki społecznej. Zatem skarżący zwolniony jest z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków). Merytorycznemu rozpoznaniu podlega wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Przepis art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznając zgłoszony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zasługuje on na uwzględnienie gdyż skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z przedłożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika bowiem, iż skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z niskich zasiłków z pomocy społecznej.
Oświadczenie to zostało złożone pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy (pkt 13 wniosku).
Skarżącemu wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 244 § 3 p.p.s.a., jeżeli strona we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała konkretnego radcę prawnego, wówczas właściwa rada okręgowej izby radców, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę. Zatem nie mógł zostać uwzględniony argument skarżącego dotyczący ustanowienia w niniejszej sprawie radcy prawnego prowadzącego kancelarię prawną w W., ponieważ skarżący nie wskazał we wniosku o przyznanie prawa pomocy, który radca prawny prowadzący kancelarię prawną w W. miałby zostać wyznaczony przez właściwą radę okręgowej izby radców prawnych.
Podkreślenia wymaga, że w wykonaniu postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 stycznia 2013 r. przyznającego skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. M. prowadzącego kancelarię prawną we W. Z akt sprawy zaś wynika, że w dniu 18 lutego 2013 r. radca prawny M. M. zapoznał się w Sądzie z aktami niniejszej sprawy, a zatem podjął już czynności w sprawie jako wyznaczony z urzędu pełnomocnik.
Nadto Sąd pragnie wyjaśnić, że nie znajduje podstaw prawnych wniosek o zawieszenie postepowania skargowego do czasu wskazania przez skarżącego konkretnego radcy prawnego z W. i okolic.
W konsekwencji, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.