Uzasadnienie
UZASANIENIE
R. M., reprezentowany przez radcę prawnego D. Ś., wniósł do tutejszego Sądu skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej. W kwestionowanym orzeczeniu organ wojskowy orzekł również o związku zdiagnozowanych u skarżącego chorób i ułomności ze służbą wojskową.
Na wstępie skargi pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż orzeczenie to zaskarża w całości. Jednakże z treści skargi bezsprzecznie wynika, że zakwestionował jedynie związek stwierdzonych u skarżącego schorzeń ze służbą wojskową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga złożona w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podlegała odrzuceniu.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne. Art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W zakresie związku poszczególnych chorób lub ułomności ze służbą wojskową skarga podlega odrzuceniu, gdyż od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich dotyczących tych kwestii, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAP i US nr 5, poz. 167 z 2000 r.) stwierdził, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową. Reasumując swoje wywody Sąd Najwyższy uznał, iż przepisy prawa powinny być interpretowane przy uwzględnieniu zasady, że regułą jest to, iż sprawy są rozstrzygane przez sądy powszechne, a to m.in. przemawia przeciwko rozszerzającej wykładni regulacji dotyczących kognicji sądownictwa administracyjnego w sprawach dotyczących stwierdzenia inwalidztwa oraz związku chorób, a także wypadków z taką lub inną służbą. Uchwała ta nie straciła aktualności także po reformie sądownictwa administracyjnego, w toku której powstały sądy I instancji.
Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w części dotyczącej związku schorzenia ze służbą wojskową niewątpliwie nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało odrzucić o czym orzeczono w sentencji postanowienia.