Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 8 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 567/10

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 26 lipca 2010 r., powołując się na naruszenie przez organy administracji państwowej przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 71, poz. 734 ze zm.), skarżący wskazał numery następujących decyzji: [...], [...], [...], [...], [...]. Nadto dodał, że nie załatwiono jego wniosku z dnia 2 kwietnia 2009 r. "w zw. z sygn. akt IV SA/Wr 149/10, sygn. akt IV SA/Wr 604/09."

Z powyższych względów, podając art. 227 k.p.a., zarzucił organom administracji publicznej "naruszenie prawa materialnego i formalnego w przedmiotowej sprawie."

Wobec tak sformułowanej treści skargi Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV KO 62/10, wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, co dokładnie jest jej przedmiotem. Przy czym pouczono skarżącego, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi lub udzielenia odpowiedzi wyraźnie nieprecyzującej, co jest przedmiotem skargi, zostanie ona zarejestrowana przez Sąd jako skarga na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w przedmiocie, o którym stanowi art. 227 k.p.a.

Ponieważ w nadesłanych do Sądu pismach procesowych skarżący nie wyjaśnił powyższej kwestii, skarga z dnia 26 lipca 2010 r. została zarejestrowana we wskazany wcześniej sposób i potraktowana jako skarga powszechna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w przedmiocie nienależytego wykonywania zadań.

Należy przyjąć, że skarga ta jest skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarga taka służy każdemu. Osobie, która jest stroną postępowania administracyjnego, jak również osobie, która stroną postępowania nie jest. Zatem, postępowanie w sprawie skargi toczy się w ramach wszczętego postępowania lub samodzielnie (art. 233, art. 234 k.p.a.).

Skargę z art. 227 k.p.a. charakteryzują dwie przesłanki – nie ma cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub innych procedurach i zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika.

Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi.

Doktryna i orzecznictwo reprezentuje jednolity pogląd, że w tym postępowaniu nie ma toku instancji ani środków zaskarżenia, a na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg, wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sąd administracyjny.

Ustawodawca w Dziale VIII k.p.a., a dokładnie w art. 229 k.p.a. określił organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia tego rodzaju skargi.

Skoro więc, przedmiotowa skarga nie może być skierowana do sądu administracyjnego, należało ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.