Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 581/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. S., dalej skarżąca, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Pismem, nadanym za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 8 lutego 2014 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 18 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu podniosła, że nie otrzymała ww. wyroku, nie została powiadomiona o zapadłym rozstrzygnięciu w sprawie i nie zna procedur sądowych. Wskazała również, że w tym okresie zmarł jej jedyny syn i przeżyła wielką traumę, ponieważ zmarł nagle. Podała, że jej mąż leży ciężko chory już 10 lat. Do wniosku dołączyła akt zgonu, który potwierdza datę śmierci syna skarżącej w dniu [...] października 2013 r. (k.31).
Zarządzeniem z dnia 20 lutego 2014 r. skarżąca została wezwana do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 18 grudnia 2013 r. oraz wskazania w jakim konkretnie dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia ww. wniosku.
W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku tut. Sądu z dnia 18 grudnia 2013 r. Nie podała kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Od negatywnych skutków uchybienia terminu strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a., to uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek.
W tym stanie rzeczy ustalić należało, czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (wniesienia skargi), z jednoczesnym dokonaniem tej czynności został złożony w ustawowym terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jak tego wymaga art. 87 § 1 p.p.s.a.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny wywieść, czy termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. został dochowany. W takim przypadku sąd administracyjny wydaje rozstrzygnięcie merytoryczne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 658/10, lex nr 1096794), co niniejszym uczynił.
Podstawowym kryterium przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy. O braku winy można mówić tylko w razie uprawdopodobnienia przez stronę, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia. W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008 str. 381).
Jak wynika z akt sprawy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 581/13 oddalającego skargę skarżącej upływał w dniu 27 grudnia 2013 r. (piątek). Zatem wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku Sądu wniesiony w dniu 8 lutego 2014 r. niewątpliwie był spóźniony. Zgodnie bowiem z art. 141 § 2 p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.
We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, jako przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu, śmierć syna oraz swój stan zdrowia – traumę związaną z tym zdarzeniem, a także zły stan zdrowia jej męża. Zdaniem Sądu śmierć syna skarżącej w dniu 7 października 2013 r. oraz stan zdrowia skarżącej po zaistniałym zdarzeniu stanowiły usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania wnioskowanych czynności. Zatem skarżąca uprawdopodobniła, że znajdowała się w ciężkiej sytuacji rodzinnej związanej ze śmiercią osoby bliskiej. Niewątpliwie powyższe okoliczności przemawiają za przyjęciem, że skarżąca nie z własnej winy uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Tym samym w ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
Zatem wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podlegał uwzględnieniu, o czym tutejszy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzekł w sentencji postanowienia.