Uzasadnienie
Wojewoda Dolnośląski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miasta Bolesławiec z dnia 25 maja 2011 r. nr IX/57/2011, domagając się stwierdzenia nieważności § 7 ust. 4 i 5, § 18 ust. 4, ust. 5, § 19, § 29 ust. 2, § 34 ust. 5, § 43 dział II lit. j, § 47 ust. 9, § 51 ust. 2 lit. e zdanie drugie i trzecie załącznika nr 1 z uwagi na istotne naruszenie art. 58 ust. 6 ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty (t.j. z 2004 r. nr 256 poz. 2572 ze zm.), a także § 2 ust. 1 pkt 2 i 4, § 3 pkt 1, § 4 w związku z § 7, § 8, § 11 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz.U. z 2001 r. nr 61, poz. 624 ze zm.) w związku z art. 60 ustawy o systemie oświaty, art. 415 i następnych ustawy z dani 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, oz. 93 ze zm.), art. 223 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. nr 157 poz. 1240 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna poinformowała, że uwzględni w całości skargę na wrześniowej sesji Rady Miasta Bolesławiec, wniosła o wyznaczenie terminu rozprawy po tej sesji, a także zawieszenie postępowania sądowego wobec wszczęcia postępowania w celu zmiany aktu prawa miejscowego oraz przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.
Dwoma postanowieniami z dnia 11 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek strony o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, a także odmówił zawieszenia postępowania.
Pismem z dnia 29 grudnia 2011 r. Wojewoda Dolnośląski cofnął skargę wskazując na to, że w trakcie sesji w dniu 28 września 2011 r. Rada Miasta Bolesławiec podjęła uchwałę nr XIV/102/11 w sprawie zmiany zaskarżonej uchwały, uwzględniając w całości zarzuty sformułowane w skardze. Uchwała ta została pozytywnie zweryfikowana przez organy nadzoru pod kontem jej zgodności z prawem i opublikowana w Dzienniku Urzędowy Województwa Dolnośląskiego, a w związku z powyższym podtrzymywanie skargi nie jest zasadne i celowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi zdanie 3 art. 60 p.p.s.a. Z kolei niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału aktowego badanej sprawy oświadczenie strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi, nie nasuwa zastrzeżeń. W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W konsekwencji, na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.