Uzasadnienie
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniała, że podjęcie kroków zmierzających do wyegzekwowania kwoty wskazanej do zwrotu, zarówno mocą decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, jak i bliźniaczej decyzji dotyczącej zwrotu stypendium Rektora spowoduje powstanie znacznej szkody i nieodwracalnych dla niej skutków. Wskazała, że łączna kwota należności przypadających do zwrotu wynosi 11.200 zł, którą to kwotą nie dysponuje. Dalej opisała okoliczności pobierania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości. Podniosła, że stypendium to wydatkowała na bieżące utrzymanie. Podkreśliła, że nie posiada żadnych oszczędności z tego tytułu. Dowodziła, że wstrzymanie stypendium po wszczęciu postępowania wznowieniowego pozbawiło ją środków do życia w momencie kiedy oczywistym było, że nie będzie mogła podejmować prób poszukiwania pracy (okres ostatnich egzaminów na wyjątkowo wymagających studiach na kierunku lekarskim).
Motywowała, że obecnie jedynym jej dochodem jest umowa o pracę w ramach stażu podyplomowego z wynagrodzeniem na poziomie minimalnej krajowej. Informowała, że z wynagrodzenia pokrywa bieżące koszty utrzymania, w tym koszty najmu pokoju oraz opłaca w ratach kurs przygotowawczy do egzaminu lekarskiego, którego koszt wyniósł 1.299 zł. Końcowo stwierdziła, że egzekwowanie należności wynikającej z decyzji doprowadzi do zajęcia jej wynagrodzenia za pracę, co stanowić będzie znaczną szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków dla - wchodzącej w dorosłe życie - osoby, która pobierając kwestionowane świadczenie pozostawała w przekonaniu, że otrzymywane stypendium jej się należy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, powołane w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu stanowią zwroty niedookreślone, a obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia. Prawdopodobieństwo jest środkiem mniej restrykcyjnym od dowodu, albowiem wymaga jedynie uwiarygodnienia twierdzeń o określonym fakcie.
W ocenie Sądu argumentacja wniosku wymóg ten spełnia.
Dokonując oceny zasadności wniosku złożonego w sprawie Sąd wszechstronnie rozważył wszelkie podnoszone przez skarżącą okoliczności związane z jej sytuacją materialną. Zważył przy tym, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków. Mając na uwadze treść cytowanego przepisu oraz okoliczności niniejszej sprawy zilustrowane przez załączone do skargi dokumenty stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, której wstrzymania domaga się skarżąca nakłada na nią obowiązek zwrotu pobranego świadczenia w kwocie 7.200 zł. W ocenie Sądu, mając na uwadze sytuację materialną i rodzinną skarżącej, którą ustalono na podstawie akt administracyjnych i złożonych na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokumentów, wykonanie tej decyzji stanowiłoby dla skarżącej znaczną dolegliwość finansową i nie można wykluczyć, że mogłoby to narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, związane z brakiem środków na bieżące utrzymanie.
Końcowo należy dodać, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zgodności rozstrzygnięcia w nim zawartego z prawem, a jedynie potencjalne skutki, jakie może ponieść strona w związku z jego wykonaniem przed rozpoznaniem skargi.
Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.