Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 grudnia 2015 r. Z. Z. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty D. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Skarga została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w D. w dniu 30 grudnia 2015 r.
Zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 2 marca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Wedle zaś art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jednakże, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że korespondencja zawierająca zakwestionowane postanowienie została awizowana w miejscu zamieszkania skarżącego po raz pierwszy w dniu 16 lutego 2015., po raz drugi w dniu 24 lutego 2015 r., a następnie zwrócona przez doręczającego do nadawcy w dniu 3 marca 2015 r.
Doręczenie postanowienia skarżącemu odbyło się więc w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej k.p.a.), który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1).
Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).
Jak wynika zaś wprost z treści § 4 cytowanego przepisu, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że doręczenie zostało dokonane zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami, a zatem przyjąć należało, że doręczenia zaskarżonego postanowienia nastąpiło w dniu 2 marca 2015 r. (poniedziałek).
Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał więc z dniem 1 kwietnia 2015 r., który wypadał w środę.
Mając na uwadze okoliczność, że strona nadała skargę w dniu 30 grudnia 2015 r., stwierdzić należało, że jej wniesienie okazało się spóźnione.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji.